มาเฟียร้ายพ่ายรักยัยเเฟนเก่า

มาเป็นของฉัน

คำพูดของณิชาเปรียบเสมือนการเปิดประตูเขื่อนที่กักเก็บความโหยหามานานถึงห้าปี กวินไม่รอช้าที่จะคว้าโอกาสนั้นไว้

เขารีบช้อนร่างบางขึ้นในอ้อมแขนแล้วพาเธอก้าวไปยังห้องนอนกว้างขวางที่อยู่ไม่ไกล กลิ่นหอมจางๆ ของเธอที่เขาถวิลหาทุกค่ำคืนตลอดห้าปีที่ผ่านมา บัดนี้อยู่ใกล้เพียงแค่เอื้อม

เมื่อร่างของทั้งสองทิ้งตัวลงบนเตียงกว้าง ความโกรธแค้นที่เคยมีกลับกลายเป็นความต้องการที่รุนแรงและป่าเถื่อน กวินไม่ได้อ่อนโยนเหมือนกับที่เธอเคยจำได้ แต่มันเป็นความเร่าร้อนที่แฝงไปด้วยความต้องการที่มันมากมายให้สมกับเวลาที่สูญเสียไป

"จำไว้ณิชา..."

เขาพึมพำชิดริมฝีปากเธอ ในขณะที่มือหนาปลดเปลื้องพันธนาการของเสื้อผ้าออกอย่างรวดเร็ว

"ว่าต่อจากนี้ เธอจะเป็นของฉันคนเดียว และไม่มีใครพรากเธอไปจากฉันได้อีก"

บทรักของทั้งคู่เริ่มต้นขึ้นท่ามกลางความเงียบสงัดของห้องเพนต์เฮาส์ที่มองเห็นแสงไฟระยิบระยับของเมืองหลวง กวินจัดหนักและเร่าร้อนราวกับจะระบายความเจ็บปวดจากการถูกทอดทิ้งออกมาผ่านทุกสัมผัส แต่ละรอบที่ผ่านไป เขาไม่มีทีท่าว่าจะลดละ ราวกับต้องการตอกย้ำให้เธอจดจำว่าใครคือคนเดียวที่ได้รับสิทธิ์นี้

ณิชาเองก็ไม่ขัดขืนเขาเธอตอบรับสัมผัสของเขาด้วยความโหยหาที่ซ่อนลึกไว้ภายใต้ความแข็งกร้าว ความเจ็บปวดในใจที่เคยกีดกั้นไว้ค่อยๆ ละลายหายไปกับความรุนแรงของกวินที่เปลี่ยนเป็นความวาบหวาม เธอปล่อยให้ตัวเองหลอมรวมไปกับเขา ยอมให้เขาตักตวงความสุขจากร่างกายเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนแทบไม่ได้พักหายใจ

ความรัก ความแค้น และความโหยหา ผสมปนเปกันกลายเป็นพายุอารมณ์ที่โหมกระหน่ำตลอดทั้งคืน กวินไม่ปล่อยให้เธอได้หลับใหลอย่างง่ายดาย ทุกครั้งที่ความเงียบเริ่มเข้าปกคลุม เขาก็จะปลุกเร้าเธอขึ้นมาใหม่ด้วยสัมผัสที่หนักหน่วงและเร่าร้อนยิ่งกว่าเดิม เป็นการตอกย้ำว่าห้าปีที่เขาเฝ้ารอมานั้น มันยาวนานและทรมานเพียงใด

ผ่านไปกี่ครั้งกี่คราก็ไม่มีใครนับไหวทั้งสองจมดิ่งอยู่ในห้วงอารมณ์ของกันและกัน ร่างกายที่แนบชิดและเสียงครางแผ่วเบาที่ดังระงมไปทั่วห้องนอน เป็นเครื่องพิสูจน์ถึงความสัมพันธ์ที่ตัดกันไม่ขาด แม้ในยามที่ทั้งคู่ต่างคิดว่าตัวเองเกลียดชังกันมากเพียงใด

เมื่อแสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าลอดผ่านผ้าม่านเข้ามา กระทบกับความเงียบงันภายในห้อง กวินค่อยๆ ลืมตาขึ้น สายตาของเขาจับจ้องไปยังร่างเล็กที่นอนหลับใหลอยู่ในอ้อมกอดของเขาด้วยความอ่อนเพลีย ร่องรอยสีจางๆ บนผิวขาวเนียนของเธอเป็นหลักฐานถึงเหตุการณ์อันเร่าร้อนเมื่อคืนที่ผ่านมา

ความโกรธแค้นที่เคยปะทุในใจดูเหมือนจะมอดลง เหลือเพียงความรู้สึกอุ่นวาบที่ยากจะอธิบาย กวินยกมือขึ้นลูบใบหน้าของเธออย่างแผ่วเบา สัมผัสที่เปลี่ยนจากความป่าเถื่อนเป็นความทะนุถนอมโดยไม่รู้ตัว

เขารู้ดีว่าข้อตกลงของเขาคือการปล่อยเธอไป แต่ในวินาทีนี้ เมื่อได้สัมผัสเธออีกครั้ง เขากลับพบว่าตัวเองไม่อาจปล่อยให้เธอเดินออกจากชีวิตไปได้ง่ายๆ อีกแล้ว

ณิชาขยับตัวเล็กน้อยก่อนจะค่อยๆ ลืมตาขึ้น เมื่อพบว่าเธอยังคงอยู่ในอ้อมกอดของเขา ความทรงจำอันเร่าร้อนตลอดทั้งคืนก็หลั่งไหลเข้ามา เธอรีบดึงผ้าห่มขึ้นมาปกปิดร่างกายด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งความอับอาย ความอ่อนแรง และความสับสน

กวินสบตาเธอ แววตาของเขาไม่ได้ดุดันเหมือนเมื่อวาน แต่มันกลับเต็มไปด้วยความซับซ้อนที่เธออ่านไม่ออก

"ตื่นแล้วเหรอ..."

เขากระซิบเสียงนุ่ม

"เมื่อคืน... สนุกพอไหม?"

คำถามนั้นทำให้ณิชาหน้าร้อนผ่าว เธอพยายามจะลุกขึ้นนั่ง แต่ความปวดเมื่อยจากบทรักอันยาวนานตลอดทั้งคืนทำให้เธอต้องนิ่วหน้า กวินรีบประคองเธอไว้ด้วยท่าทีที่ดูอ่อนโยนกว่าทุกครั้ง

"อย่าขยับเลย พักผ่อนก่อนเถอะ"

เขาพูดพลางกระชับกอดเธอแน่นขึ้น

"วันนี้ฉันไม่ได้สั่งให้เธอไปไหนและเรื่องร้านของเธอ"

เขานิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงที่ทำให้หัวใจของณิชาเต้นไม่เป็นจังหวะ

"ฉันจะสั่งให้คนไปเคลียร์ทุกอย่างให้กลับมาเป็นเหมือนเดิม แต่มีข้อแม้เดียว.."