มาเฟียร้ายพ่ายรักยัยเเฟนเก่า

ป่วย

เเต่เธอไม่ได้นอนพักตามที่เขาบอก

ร่างบางที่ก้าวออกจากเพนต์เฮาส์หรูในยามเช้าดูต่างจากหญิงสาวที่เดินเข้าไปอย่างสิ้นเชิง ณิชาเดินด้วยฝีเท้าที่หนักอึ้งราวกับคนไร้วิญญาณ ผิวพรรณของเธอเต็มไปด้วยร่องรอยแห่งค่ำคืนที่แสนทรมาน กวินไม่ได้ปรานีเธอแม้แต่น้อย ความบอบช้ำทางร่างกายที่ได้รับจากบทรักอันดุดันเมื่อคืนนั้นกำลังส่งผลให้เธอรู้สึกเหมือนไข้กำลังจะจับ

เมื่อกลับถึง Nichaa Atelierพรีมที่เฝ้ารอด้วยความเป็นห่วงรีบวิ่งเข้ามาหา แต่เมื่อเห็นสภาพของเพื่อนที่ดูอิดโรยและขอบตาที่แดงก่ำ พรีมก็ถึงกับนิ่งอึ้ง

"ณิชา. แกไปไหนมาทั้งคืน?

แล้วทำไมสภาพแกถึง...

พรีมสังเกตเห็นรอยจางๆ ที่ซอกคอของเธอแล้วก็ชะงักไป คำถามของเธอจุกอยู่ที่ลำคอ

ณิชาไม่ได้ตอบ เธอเพียงแค่ส่งยิ้มอ่อนแรงให้เพื่อน

"ไม่มีอะไรหรอกพรีม.แค่งานมันยุ่งมาก เลยต้องไปปิดโปรเจกต์ที่นั่นน่ะ แกไม่ต้องห่วงนะ"

เธอพยายามฝืนเดินไปที่โต๊ะทำงาน แต่ทันทีที่หยิบเข็มหมุดขึ้นมา มือที่สั่นเทาก็ไม่มีแรงแม้แต่จะประคองร่างตัวเอง สายตาเริ่มพร่ามัว ความร้อนวูบวาบจากพิษไข้ที่เกิดจากความเหนื่อยล้าสะสมพุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว

"ณิชา! แกหน้าซีดมาก ไหวมั้ย ? "

พรีมร้องเรียก แต่ไม่ทันการ ร่างของณิชาซวนเซและทรุดฮวบลงกับพื้น ท่ามกลางความตกใจของพรีมและพนักงานในร้าน

"ณิชา ได้ยินฉันไหม" พรีมรีบเข้าไปประคองเพื่อน พบว่าตัวของณิชาร้อนจัดราวกับไฟ

"เป็นอะไรไป... ทำไมตัวร้อนขนาดนี้อะ"

ณิชาสลบไปโดยไม่ได้สติ ความบอบช้ำทั้งทางกายและใจรุมเร้าจนร่างกายเธอรับไม่ไหว

ในขณะเดียวกัน ที่เพนต์เฮาส์ใจกลางเมือง กวินนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน เขาเปิดดูรายงานธุรกิจ แต่สมาธิของเขากลับไม่อยู่กับตัวเลขตรงหน้า ในหัวเขากลับนึกถึงท่าทีของณิชาเมื่อเช้าที่ดูอ่อนแอและน่าสงสาร เเละความรู้สึกหวงแหนเริ่มก่อตัวขึ้นจนเขารู้สึกไม่สบายใจ

เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วกดเบอร์โทรหาเธอ หวังจะสั่งให้เธอเตรียมตัวสำหรับค่ำคืนที่จะมาถึง หรืออาจจะแค่ต้องการได้ยินเสียงของเธอ

ตู๊ด... ตู๊ด... ตู๊ด...

ไม่มีคนรับสาย...

กวินขมวดคิ้วแน่น เขาวางสายแล้วกดโทรไปอีกครั้ง เสียงสัญญาณที่เงียบหายไปทำให้ความอดทนของเขาลดน้อยลงเรื่อยๆ

"ทำไมถึงไม่รับสายวะณิ?" กวินพึมพำด้วยน้ำเสียงต่ำ เขากดโทรซ้ำอีกหลายครั้ง แต่ผลลัพธ์ก็ยังเหมือนเดิม ความหงุดหงิดเริ่มแล่นพล่านในอก เขาไม่ชอบความรู้สึกที่ว่า ของเล่นของเขาหลุดออกจากการควบคุม หรือพยายามจะเงียบหายไป

เขาโยนโทรศัพท์ลงบนโต๊ะเสียงดังสนั่นจนลูกน้องที่ยืนอยู่ใกล้ๆ ถึงกับสะดุ้ง

"ไปเช็กดูว่ายัยนั่นทำอะไรอยู่ที่ร้าน"

กวินสั่งเสียงกร้าว แววตาคมกริบเต็มไปด้วยความคุกคามที่ดูน่ากลัวกว่าทุกครั้ง"ถ้าฉันโทรไปแล้วไม่มีคนรับสาย ฉันจะไปหาเธอถึงที่นั่นเดี๋ยวนี้ และไม่รับประกันว่าร้านของเธอจะยังคงสภาพเดิมอยู่หรือเปล่า"

ความรู้สึกของกวินตอนนี้ไม่ใช่แค่ความต้องการทางกาย แต่มันคือความต้องการที่จะ ครอบครอง ทุกย่างก้าวของเธอ เมื่อเธอไม่ตอบสนองความเป็น 'ปีศาจ' ในตัวเขาก็พร้อมจะออกล่าทันที

เสียงโทรศัพท์มือถือของณิชาที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน พรีมที่กำลังใช้ผ้าชุบน้ำเช็ดตัวให้เพื่อนรักด้วยความเป็นห่วง สะดุ้งเล็กน้อย เธอหันไปมองหน้าจอโทรศัพท์ เห็นชื่อที่โชว์หราว่า ปีศาจที่ณิชาเมมไว้ แล้วความโกรธก็พุ่งขึ้นมาแทนที่ความสงสาร

พรีมสูดหายใจเข้าลึก ตัดสินใจกดรับสายแล้วกรอกเสียงลงไปทันทีโดยไม่รอให้ทางนั้นพูดก่อน

"คุณกวิน พอทีเถอะค่ะ แค่เมื่อคืนมันยังไม่พออีกเหรอ"

ทางปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่น้ำเสียงทุ้มต่ำและเย็นยะเยียบจะดังขึ้น

"พรีม? เพื่อนของเธออยู่ไหน ทำไมไม่รับสายฉัน?"

"ณิชาเขาป่วยค่ะ ป่วยหนักมากจนสลบไปเลย คุณพอใจหรือยังคะ ที่ทำกับเพื่อนฉันจนแทบไม่มีชิ้นดีแบบนี้ !!" พรีมตะคอกกลับด้วยความเหลืออด เธอไม่กลัวอิทธิพลของเขาอีกต่อไปแล้ว เมื่อเห็นสภาพของณิชาที่นอนไร้สติอยู่ตรงหน้า

"ป่วย?" กวินทวนคำด้วยน้ำเสียงที่ห้วนและแสดงออกถึงความไม่พอใจอย่างชัดเจน

"แค่ร่วมรักกันนิดหน่อย ถึงกับป่วยเลยเหรอ? สำออยเกินไปหรือเปล่า"

คำพูดที่ดูถูกเหยียดหยามของกวินทำให้พรีมเลือดขึ้นหน้า

"คุณมันเห็นแก่ตัวที่สุด คุณคิดว่าณิชาเป็นอะไร เป็นตุ๊กตายางที่ไม่มีความรู้สึกงั้นเหรอ เขาเป็นผู้หญิงนะ แล้วก็เป็นคนที่คุณบอกว่าเคยรักด้วย คุณทำแบบนี้กับคนที่คุณรักเหรอคะ"

"อย่ามาสอนฉันเรื่องความรัก"

กวินตอบกลับเสียงแข็ง

"ถ้าเธอตื่นแล้วก็บอกให้เธอโทรกลับหาฉันเดี๋ยวนี้ ไม่อย่างนั้น ฉันจะไปลากตัวเธอออกมาจากร้านของเธอเอง แล้วอย่าหาว่าฉันไม่เตือน"

"คุณไม่มีสิทธิ์ทำแบบนั้นนะคะ"

พรีมตะโกนไล่หลัง แต่กวินได้ตัดสายไปแล้ว ทิ้งให้พรีมยืนกำโทรศัพท์แน่นด้วยความโกรธแค้นและหวาดกลัว เธอรู้ดีว่ากวินเป็นคนพูดจริงทำจริง

ในขณะเดียวกัน ที่เพนต์เฮาส์ กวินวางโทรศัพท์ลงด้วยอารมณ์ที่คุกรุ่น เขาไม่เชื่อว่าณิชาจะป่วยหนักขนาดนั้น เขาคิดว่าเธอแค่แกล้งทำเพื่อเรียกร้องความสนใจ หรือพยายามจะหนีหน้าเขา ความหึงหวงและความโกรธแค้นตีรวนอยู่ในอก ทำให้เขาตัดสินใจทำในสิ่งที่เลวร้ายที่สุด...

"เตรียมรถ ฉันจะไปที่ร้านของยัยนั่นเดี๋ยวนี้"

กวินสั่งเสียงกร้าว แววตาคมกริบเต็มไปด้วยความมืดมิดที่พร้อมจะแผดเผาทุกอย่าง