เช้าวันใหม่ ณิชาเดินออกมาที่หน้าบ้านพักในชุดเดรสสีอ่อนหลวมๆ อย่างที่ทำเป็นประจำ แสงแดดอ่อนยามเช้ากระทบเข้ากับถุงกระดาษสีน้ำตาลที่วางพิงอยู่กับรั้วหน้าบ้าน เธอชะงักฝีเท้า หัวใจเต้นผิดจังหวะด้วยความระแวง ไม่มีโน้ต ไม่มีร่อง่อยว่าใครเป็นคนเอามาไว้
เมื่อหยิบขึ้นมาเปิดดู ข้างในนั้นมีทั้งขนมหวานที่เธอแพ้ท้องอยากทานเป็นพิเศษ และผลไม้รสเปรี้ยวจี๊ดที่เธอเพิ่งบ่นกับพรีมไปเมื่อสองวันก่อนว่าอยากกิน ทั้งหมดถูกจัดวางไว้อย่างดี ไม่มีแม้แต่รอยขีดข่วน
มือของเธอสั่นเทาเพราะนี่ไม่ใช่ครั้งแรก แต่มันเป็นครั้งที่สามในรอบสัปดาห์
"ใครกันนะ.." เธอพึมพำกับความว่างเปล่า ความหวาดกลัวเริ่มกัดกินใจเธอ ใครที่รู้ว่าเธออยู่ที่ไหน? ใครที่รู้ว่าเธอกำลังอยากกินอะไร? หรือว่านี่จะเป็นคนของพ่อกวินที่ตามมาเจอเธอแล้ว?
ไม่กี่ชั่วโมงต่อมา พรีมแวะมาหาเธอตามปกติ ณิชาจึงรีบคว้าแขนเพื่อนด้วยความร้อนใจ
"พรีม! แกบอกใครหรือเปล่าว่าฉ
