มาเฟียร้ายพ่ายรักยัยเเฟนเก่า

เเก้เเค้นเธอ

กวินมองกรรไกรในมือเธอแล้วแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขัน แต่มันเต็มไปด้วยความเย็นเยียบที่ทำให้บรรยากาศในห้องดูหนักอึ้งขึ้นไปอีก เขาไม่ได้โกรธจนหน้ามืดตามัว แต่กลับก้าวถอยหลังหนึ่งก้าวอย่างใจเย็น แล้วยกมือขึ้นเชิงยอมแพ้

"กรรไกรเล่มนั้นมันไม่ได้น่ากลัวเท่าสิ่งที่เธอทำกับฉันเมื่อ 5 ปีก่อนหรอก ณิชาอย่าติดเอามันมาขู่ฉัน"

เขากล่าวพลางเดินกลับไปนั่งที่โต๊ะทำงาน ราวกับเหตุการณ์เมื่อครู่เป็นเพียงละครฉากหนึ่ง

"เธออยากจบเรื่องนี้งั้นเหรอ? ได้ฉันจะให้เธอจบ แต่ในแบบของฉัน"

เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วกดเปิดลำโพงให้เธอได้ยินอย่างชัดเจน

"จัดการยกเลิกสัญญาวัตถุดิบทุกอย่างที่ร้านของณัฐณิชาติดต่อไว้ แล้วแจ้งลูกค้าวีไอพีทุกคนที่นัดคิวกับเธอว่า ดีไซเนอร์คนนี้ไม่ว่างรับงานแล้ว เพราะตอนนี้เธอเป็นช่างตัดเสื้อส่วนตัวของตระกูลธรรมรงค์สกุลสุข แต่เพียงผู้เดียว"

ณิชาตัวชาวาบ กรรไกรในมือร่วงหล่นลงบนพื้นเสียงดังสนั่น

"คุณทำแบบนี้ไม่ได้นะนั่นมันอาชีพของฉัน"

กวินวางโทรศัพท์ลง ใบหน้าเรียบเฉยนั้นดูราวกับปีศาจที่ไร้ความปราณี

"ฉันเตือนเธอแล้วว่า เกมนี้เธอเป็นคนเริ่มเองที่ทิ้งฉันไป ถ้าเธออยากให้ร้านอยู่รอด อยากให้ชีวิตเธอปกติสุข เธอก็แค่ต้องทำหน้าที่ในกรงนี้ให้ดีที่สุด จนกว่าฉันจะพอใจ"

เขาลุกขึ้นเดินมาหยุดตรงหน้าเธออีกครั้ง ครั้งนี้เขาไม่ได้แตะต้องตัวเธอ แต่ความกดดันที่แผ่ออกมานั้นรุนแรงจนเธอแทบยืนไม่อยู่

"ตั้งแต่วันนี้ไป เธอไม่ต้องกลับไปที่ร้านอีกแล้ว ของทุกอย่างที่จำเป็น ฉันจะให้คนไปขนมาไว้ที่นี่ พรีม เพื่อนของเธอจะยังคงอยู่ที่ร้าน แต่จะไม่มีงานสักชิ้นเข้ามา ถ้าเธอไม่ทำงานชิ้นนี้ให้ฉันสำเร็จ"

กวินโน้มหน้าลงมาใกล้ใบหูของเธอ

"คิดซะว่านี่คือช่วงเวลา ฝึกฝีมือของคุณในฐานะที่ฉันเป็นลูกค้าวีไอพีรายเดียวของเธอ เธอมีหน้าที่ดูแลแค่เสื้อผ้าของฉัน และดูแลฉัน เข้าใจไหม?"

ณิชากำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าไปในฝ่ามือ ความแค้นแล่นริ้วไปทั่วร่างแต่เธอทำอะไรไม่ได้เลย นอกจากก้มหน้ารับชะตากรรมที่เขาสร้างขึ้นเพื่อต้อนเธอให้จนมุม

"คุณมันปีศาจคุณกวิณ ."

เธอพึมพำด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

กวินยิ้มรับคำด่านั้นด้วยความภูมิใจ

"ขอบคุณครับ แล้วอย่าลืมล่ะ ว่าปีศาจตนนี้แหละ ที่เธอเคยเรียกว่า คนรักมาก่อน"

เขาสะบัดมือไล่ให้เธอกลับไปทำงานที่โต๊ะมุมห้อง "วัดตัวต่อ คราวนี้อย่าให้พลาด ไม่อย่างนั้นฉันจะถือว่าเธอจงใจทำงานให้ฉันไม่ดี และถ้าผลงานออกมาไม่ถูกใจ ร้านเธอได้ปิดตัวลงถาวรแน่"

ณิชาเดินกลับไปที่โต๊ะทำงานด้วยความรู้สึกเหมือนเดินไปสู่หลักประหาร เธอหยิบสายวัดขึ้นมาอีกครั้ง ในหัวมีแต่แผนการที่จะหนี แต่ในความเป็นจริง. รอบตัวเธอตอนนี้มีแต่ลูกน้องชุดดำของเขา และความจริงที่ว่าธุรกิจของเธอถูกเขาเด็ดปีกไปเรียบร้อยแล้ว

คำพูดของเขาราวกับน้ำกรดที่ราดรดลงบนความภาคภูมิใจของณิชาจนมอดไหม้ เธอชาวาบไปทั้งร่าง หัวใจที่เคยเต้นรัวด้วยความโกรธกลับบีบคั้นด้วยความขมขื่นและอัปยศ

กวินก้าวเข้ามาใกล้เธออีกครั้ง คราวนี้เขาไม่ได้ใช้สายตาที่เย็นชาเหมือนก่อนหน้านี้ แต่มันเป็นสายตาที่ลุ่มลึกและเต็มไปด้วยความปวดร้าวที่ถูกปิดบังเอาไว้ เขายกมือขึ้นเกลี่ยปอยผมที่ปรกหน้าเธออย่างแผ่วเบา สัมผัสที่คุ้นเคยนั้นทำให้น้ำตาของณิชาเกือบจะไหลออกมา

"เอาตัวเข้าแลก..."

ณิชาทวนคำด้วยเสียงที่แหบพร่า

"คุณคิดว่าฉันเป็นผู้หญิงแบบไหนกันกวิน? หรือว่านี่คือวิธีเดียวที่คุณจะรู้สึกว่าตัวเองชนะการเหยียบย่ำคนรักเก่าให้จมดินด้วยวิธีสกปรกแบบนี้เหรอ?"

กวินไม่ตอบ แต่เขากลับก้มลงมากระซิบข้างหูเธอ เสียงของเขาอ่อนลงจนเกือบจะเป็นเสียงอ้อนวอน แต่แฝงไว้ด้วยความทรมานที่เขาสั่งสมมาตลอด 5 ปี

"ฉันไม่ได้อยากชนะ ฉันแค่แค้น"

เขาหยุดหายใจไปชั่วครู่

"แค้นที่เธอทิ้งฉันไป... แค้นที่เธอเคยเป็น คนแรก ของฉัน แต่กลับเป็นคนที่หักหลังฉันได้เลือดเย็นที่สุด"

เขากดจมูกลงบนแก้มของเธอแผ่วเบา กลิ่นกายของเธอที่เขายังจำได้แม่นยำมันย้อนกลับมาเตือนความหลังครั้งที่พวกเขายังรักกัน เขากำลังใช้

"ความทรงจำ" มาเป็นอาวุธจู่โจมหัวใจของเธอ

"ถ้าเธอเกลียดฉันมากนัก ก็แค่ตอบแทนสิ่งที่ฉันเสียไปคืนมาร่างกายนี้ความรักนี้ ที่เธอเคยให้ฉันคนเดียวเมื่อ 5 ปีก่อน"

เขากระซิบพลางกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น

"ถ้าเธอทำตัวให้น่าพอใจ ไม่แน่ฉันอาจจะเลิกเล่นงานร้านของเธอ และปล่อยให้เธอกลับไปใช้ชีวิตที่เธอ ภูมิใจ นักหนานั่นก็ได้"

ณิชาหลับตาลงแน่น เธอรู้สึกถึงลมหายใจของเขาที่รดต้นคอ กลิ่นน้ำหอมของผู้ชายที่เธอเคยรักหมดใจกำลังทำให้จิตใจของเธอปั่นป่วน เธออยากจะผลักเขาออกไป แต่ในขณะเดียวกัน ความเจ็บปวดที่เขาแสดงออกมาให้เห็น มันกลับสั่นคลอนความแข็งแกร่งที่เธอพยายามสร้างขึ้นมา

"ถ้าฉันยอม..."

ณิชาลืมตาขึ้น แววตาของเธอสั่นระริก

"คุณจะสัญญาได้ไหม ว่าหลังจากคืนนี้ไป คุณจะปล่อยฉันไปจริงๆ ไม่ใช่แค่เรื่องธุรกิจ แต่หมายถึงหัวใจของคุณด้วย จะไม่มาวุ่นวายกับชีวิตฉันอีก"

กวินชะงักไป คำพูดของเธอเหมือนมีดที่แทงใจเขา เขาต้องการให้เธอกลับมา แต่เขาก็อยากให้เธอสยบยอม ยิ่งเธอพยายามหนีห่าง เขาก็ยิ่งอยากขังเธอไว้

"ตกลง" เขาตอบสั้นๆ ทว่าแววตาที่จ้องมองเธอกลับมีความลังเลใจวูบผ่านไปอย่างรวดเร็ว

"ถ้าเธอทำได้ ถ้าเธอทำให้ฉันรู้สึกว่าเธอเป็นของ ฉันอีกครั้งฉันจะปล่อยเธอไป"

จ๊วบ .. อ้ะ !!

เขากดจูบที่ซอกคอเธอเบาๆ เป็นการเริ่มต้นของการแลกเปลี่ยน

ที่เธอไม่มีวันรู้เลยว่าผลลัพธ์ของมันจะทำให้เธอกลับไปอยู่ในวังวนของเขาอีกครั้ง หรือจะเป็นจุดเริ่มต้นของการพังทลายของหัวใจทั้งสองดวงกันแน่