ท่ามกลางซากปรักหักพังของร้านที่เคยเต็มไปด้วยความฝัน สองมือสั่นเทาของณิชาเอื้อมไปหยิบเศษผ้าไหมที่เปื้อนสีและเศษกระจกที่แตกละเอียดอย่างไร้สติ หยาดน้ำตาเม็ดโตหยดลงกระทบพื้นไม้ที่เต็มไปด้วยฝุ่นและร่องรอยความเสียหาย เธอก้มหน้าก้มตาเก็บกวาดราวกับหวังว่าการทำแบบนี้จะกอบกู้ทุกอย่างกลับมาได้
กวินก้าวเข้าไปหาเธออย่างช้าๆ หัวใจของเขาบีบคั้นจนเจ็บหน่วง เขาคุกเข่าลงข้างๆ พยายามจะเอื้อมมือไปจับมือที่สั่นเทาของเธอเพื่อหยุดความบ้าคลั่งนั้น
แต่ในเสี้ยววินาทีที่มือของเขาสัมผัสโดนไหล่เบาๆ ณิชาก็สะดุ้งสุดตัว เธอผละออกจากเขาอย่างแรงจนร่างของเธอถอยกรูดไปพิงกับผนังที่เปื้อนสี ก่อนจะตะโกนใส่หน้าเขาด้วยความเกลียดชังและสิ้นหวัง
"พี่ดูสิคะว่าพี่เข้าหาณิแล้วมันเกิดอะไรขึ้น"
ณิชาแผดเสียงก้องไปทั่วร้าน น้ำตาที่ไหลอาบแก้มพรั่งพรูออกมาไม่หยุด
"ร้านณิพังหมดแล้ว ไม่เหลือแล้วสิ่งที่ณิสร้างมา พี่ทำลายมันหมดแล้ว ทำลายชีว
