หลายชั่วโมงต่อมาประตูห้องฉุกเฉินเปิดออกพร้อมกับคุณหมอเจ้าของไข้ที่เดินออกมาด้วยสีหน้าผ่อนคลาย พ่อและแม่ของกวินรีบลุกขึ้นทันที ในขณะที่ณิชาซึ่งนั่งกอดเข่าอยู่ที่มุมหนึ่งของโถงทางเดินก็เงยหน้าขึ้นด้วยใจที่ระทึก
"คนไข้พ้นขีดอันตรายแล้วครับ กระสุนไม่โดนจุดสำคัญ แต่เสียเลือดมาก ตอนนี้เขาย้ายไปที่ห้องพักฟื้นแล้วครับ อีกสักพักคงจะรู้สึกตัว"
คำพูดของหมอเหมือนสายฝนที่ชะล้างความร้อนรุ่มในใจของทุกคน พ่อและแม่ของกวินพรั่งพรูความโล่งใจออกมา ส่วนณิชาเธอหลับตาลงช้าๆ หายใจเข้าลึกๆ ความรู้สึกโล่งใจที่เขาปลอดภัยนั้นท่วมท้น จนเกือบจะกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่
เธอรอจนกระทั่งทุกคนพากันเดินตามพยาบาลไปทางห้องพักฟื้น ณิชาลุกขึ้นยืนช้าๆ ร่างกายของเธออ่อนแรงจากการอดนอนและความเครียด แต่เธอก็ฝืนเดินไปที่ประตูทางออกโรงพยาบาล เธอหันกลับมามองโถงทางเดินนั้นเป็นครั้งสุดท้าย สัญญาที่ให้ไว้กับพ่อของเขาเธอต้องรักษาไว้อย่างไม่มี
