มาเฟียร้ายพ่ายรักยัยเเฟนเก่า

โลกมันกลมเกินไป

ณ เพนต์เฮาส์หรูบนชั้นสูงสุดของอาคารระฟ้าใจกลางกรุงเทพฯ ไม่ใช่ที่พักอาศัยธรรมดา แต่มันคือทีส่วนตัวของ ธนาธิป หรือกวิน ในวัย 27 ปี

เมื่อประตูกระจกนิรภัยหนาเตอะเปิดออก

ณิชาก้าวเข้ามาพร้อมกับความรู้สึกที่ผิดปกติทันที บรรยากาศภายในห้องโถงกว้างขวางถูกปกคลุมไปด้วยความเงียบงันและเย็นเยียบ ชายชุดดำนับสิบชีวิตยืนแยกแถวอยู่สองฝั่งราวกับรูปปั้นที่ไม่มีชีวิต สายตาของพวกเขามองตรงมาที่เธอด้วยความเรียบเฉย ทว่าแฝงไปด้วยรัศมีคุกคามจนณิชาต้องสูดหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ

"เชิญทางนี้ครับ คุณณัฐณิชา"

ลูกน้องคนหนึ่งผายมือไปยังห้องรับรองส่วนตัวด้วยท่าทีสุภาพแต่เด็ดขาด

ณิชาเดินผ่านห้องโถงกว้าง หัวใจของเธอเริ่มเต้นรัวอย่างไม่เป็นจังหวะ นี่มันไม่ใช่การว่าจ้างตัดสูทธรรมดามันเหมือนรังมาเฟียที่เธอเคยอ่านเจอในนิยายไม่มีผิด

เมื่อประตูห้องรับรองเปิดออก เธอเห็นชายหนุ่มร่างสูงโปร่งคนหนึ่งยืนหันหลังให้ประตู เขากำลังจิบวิสกี้พลางมองออกไปนอกหน้าต่างกระจกใสที่เห็นวิวเมืองหลวงยามค่ำคืน ร่างกายในชุดสูทสีเข้มคัตติ้งเนี้ยบกริบของเขาดูทรงพลังและเยือกเย็นในเวลาเดียวกัน

"คุณลูกค้าคะดิฉันณัฐณิชา จาก Nichaa Atelier มาตามนัดวัดตัวค่ะ"

ณิชาพยายามควบคุมน้ำเสียงให้เป็นปกติที่สุด แต่แล้วร่างสูงที่ยืนอยู่ก็นิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ หมุนตัวกลับมาหาเธอจังหวะนั้นเหมือนโลกทั้งใบของณิชาหยุดหมุน

ใบหน้าหล่อเหลาที่เธอเคยหลงรักเมื่อห้าปีก่อน บัดนี้คมเข้มและดุดันขึ้น ดวงตาคู่นั้นไม่ได้มีแววอ่อนโยนเหมือนในอดีตอีกแล้ว แต่มันกลับเต็มไปด้วยความเย็นชาและแฝงไว้ด้วยเปลวเพลิงแห่งความแค้นที่พร้อมจะแผดเผาทุกอย่าง

กวินวางแก้ววิสกี้ลงบนโต๊ะไม้ราคาแพง เขาก้าวเข้ามาหาเธอช้าๆ ท่ามกลางความเงียบที่ทำให้หัวใจของเธอแทบหลุดออกมาจากอก

"คุณ..."

ณิชาครางชื่อเขาแผ่วเบา ร่างกายสั่นสะท้านอย่างห้ามไม่อยู่

กวินหยุดยืนตรงหน้าเธอ ระยะห่างไม่กี่คืบทำให้เธอรับรู้ถึงกลิ่นอายความอันตรายที่แผ่ออกมาจากตัวเขา เขาเหยียดยิ้มที่มุมปากยิ้มที่ดูสมเพชและหยามเหยียด

"ไม่เจอกันนานเลยนะณัฐณิชา"

กวินเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบ ทว่าทุกถ้อยคำกลับบาดลึกลงไปในใจ

"ฉันจำได้ว่าห้าปีก่อนเธอจากไปพร้อมกับคำโกหกสวยหรู แต่ก็นะ โลกมันกลมจนน่าขัน ที่สุดท้ายเธอก็ต้องเดินเข้ามาอยู่ในกำมือฉันด้วยตัวเอง"

"พี่กวิน มันไม่ใช่อย่างที่คุณ..."

"เงียบ" เขาตวาดเบาๆ แต่ทรงพลังจนเธอต้องชะงัก สายตาคมกริบจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเธอ

"ฉันไม่ได้จ้างเธอมาแก้ตัว ฉันจ้างเธอมาทำงาน และที่สำคัญกว่านั้น"

เขาก้มลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ณิชาสัมผัสได้ถึงความกดดันมหาศาล

"ฉันจ้างเธอมา เพื่อให้เธอได้เห็นว่าคนที่เคยทิ้งฉันไปวันนั้นจะต้องชดใช้ด้วยอะไรบ้างตลอดเวลาที่เธออยู่ที่นี่"

ณิชายืนนิ่งตัวแข็งทื่อ ความตกใจและความหวาดกลัวตีรวนอยู่ในอก นี่คือการพบกันใหม่ในรอบห้าปีที่เธอไม่เคยแม้แต่จะฝันถึงมันไม่ใช่การพบกันของคนรักเก่า แต่มันคือการพบกันของเหยื่อและผู้ล่า ที่เพิ่งเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น

บรรยากาศในห้องกว้างถูกปกคลุมไปด้วยความเงียบงันที่น่าอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก ลูกน้องชุดดำที่ยืนเรียงรายรอบห้องเปรียบเสมือนกำแพงมนุษย์ที่ปิดตายทางหนีของณิชา เธอสูดหายใจเข้าลึก พยายามสะกดกลั้นความสั่นไหวของมือเอาไว้ ก่อนจะหยิบสายวัดตัวออกมาจากกระเป๋าอุปกรณ์

"เริ่มเลยสิหรือต้องให้ฉันสอนวิธีวัดตัวเธอด้วย?" กวินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าแฝงไปด้วยความกดดัน เขาถอดเสื้อสูทตัวนอกออกวางพาดบนโซฟา เหลือเพียงเสื้อเชิ้ตสีดำสนิทที่ปลดกระดุมเม็ดบนออก เผยให้เห็นลำคอแกร่งที่ดูดุดัน

ณิชาก้าวเข้าไปใกล้เขาอย่างช้าๆ ทุกก้าวที่ขยับเข้าไปหาเขารู้สึกเหมือนกำลังเดินเข้าสู่ปากเสือ มือของเธอที่ถือสายวัดสั่นจนแทบจะควบคุมไม่อยู่ เธอพยายามรักษาระยะห่างไว้ให้มากที่สุด แต่ดูเหมือนกวินจะรู้ทัน เขาขยับตัวเข้ามาใกล้เสียจนหน้าอกของเขาเกือบจะชิดกับไหล่ของเธอ

"มือสั่นแบบนี้จะวัดตัวหรือจะทำอะไรกันแน่?"

กวินกระซิบข้างหู น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน

"หรือว่าแค่ได้กลิ่นน้ำหอมฉัน ก็ทำให้ความทรงจำเก่าๆ มันย้อนกลับมาจนคุมสติไม่อยู่?"

"ฉันฉันทำงานค่ะ ไม่ได้คิดเรื่องอื่น"

ณิชาตอบเสียงแข็ง แม้หัวใจจะเต้นรัวจนแทบระเบิด เธออ้อมสายวัดไปรอบอกกว้างของเขาเพื่อวัดขนาด ความใกล้ชิดนี้ทำให้เธอได้กลิ่นกายประจำตัวของเขากลิ่นที่เธอเคยซุกหน้าลงนอนหลับไหลเมื่อห้าปีก่อน กลิ่นที่ทำให้เธอแทบจะร้องไห้ออกมา

กวินก้มลงมองหญิงสาวที่กำลังก้มหน้าก้มตาทำงานด้วยความตั้งใจ เส้นผมสีเข้มของเธอปรกหน้าทำให้เขาไม่เห็นแววตาของเธอ แต่เขากลับรู้สึกหงุดหงิดที่เห็นเธอทำตัวเป็นมืออาชีพราวกับว่าเขาเป็นแค่ "ลูกค้าคนหนึ่ง"

"ทำงานเก่งขึ้นนี่"

เขาแค่นหัวเราะ ก่อนจะคว้าข้อมือของเธอไว้กะทันหัน ทำให้สายวัดหลุดจากมือ ณิชาเงยหน้าขึ้นมองเขาอย่างตกใจ สายตาของทั้งคู่ประสานกัน แววตาของเขามีทั้งความโกรธ ความผิดหวัง และอะไรบางอย่างที่ยากจะอธิบาย

"ห้าปีที่ผ่านมาเธอไปทำอะไรมาบ้าง ถึงได้ดูเก่งกับการใกล้ชิดผู้ชายขนาดนี้?"

คำพูดของเขาเชือดเฉือนราวกับมีดโกน

"ฉันก็แค่ใช้ชีวิตของฉัน เหมือนที่คุณใช้ชีวิตของคุณนั่นแหละค่ะ"

ณิชาดึงข้อมือกลับอย่างแรง พยายามรักษาระดับเสียงไม่ให้สั่น

"ถ้าคุณไม่ให้ความร่วมมือ งานวันนี้ก็คงไม่เสร็จ และฉันก็แค่อยากทำงานให้จบเพื่อจะได้ออกไปจากที่นี่เเล้วคุณก็ไปจ้างคนอื่น"

กวินนิ่งไปครู่หนึ่ง แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นวาวโรจน์ด้วยความโกรธ เขาไม่ชอบที่เธอทำตัวแข็งข้อ และเขาไม่ชอบ ที่เห็นเธอพยายามจะผลักไสเขาออกจากชีวิตอีกครั้ง

"ออกไปเหรอ?"

เขาขยับเข้าไปประชิดตัวเธออีกครั้งจนหลังของณิชาชนเข้ากับขอบโต๊ะทำงาน

"จำไว้คุณณัฐณิชาว่า ตราบใดที่ฉันยังไม่อนุญาต ต่อให้เธออยากออกไปแค่ไหน เธอก็ไม่มีวันได้ก้าวเท้าออกจากห้องนี้.ไม่ว่าจะในฐานะช่างตัดเสื้อ หรือในฐานะอะไรก็ตามที่ฉันต้องการ"

เขายัดสายวัดตัวกลับใส่มือเธอด้วยแรงที่มากกว่าปกติ

"วัดให้เสร็จ แล้วอย่าคิดว่าจะจบแค่การตัดสูท เพราะสำหรับฉัน นี่มันเป็นแค่การเริ่มต้นของเกมที่เธอเป็นคนเลือกเริ่มเมื่อห้าปีก่อน"

ณิชายืนนิ่งตัวสั่น สายวัดในมือของเธอกำแน่นจนขึ้นข้อขาว เธอรู้ดีว่าคำว่าเกมของเขามันหมายถึงอะไร.และมันจะเป็นความทรมานที่ยาวนานที่สุดในชีวิตของเธอ