มาเฟียร้ายพ่ายรักยัยเเฟนเก่า

ยอมถอยหนึ่งก้าว

ณิชาไม่ได้หลบสายตา เเต่ก็ไม่ได้ถอยหนีเหมือนลูกกวางที่รอวันถูกล่าอีกต่อไป หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึกจนเต็มปอด ปรับใบหน้าให้เรียบเฉยด้วยความเป็นมืออาชีพที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างหนักตลอดห้าปี

"ถ้าคุณต้องการเกมฉันก็คงต้องแจ้งให้ทราบว่า ฉันไม่ใช่ผู้เล่นเดิมที่คุณเคยรู้จักเมื่อห้าปีก่อนแล้วค่ะ"

น้ำเสียงของณิชานิ่งสนิทและราบเรียบ ราวกับกำลังพูดคุยกับลูกค้าทั่วไปที่กำลังไม่มีเหตุผล เธอขยับตัวออกห่างจากขอบโต๊ะอย่างใจเย็น ก่อนจะเอ่ยต่อด้วยแววตาที่จ้องลึกเข้าไปในดวงตาคมกริบของเขาโดยไม่กะพริบตา

"งานก็คืองานค่ะคุณธนาธิป ในเมื่อคุณจ้างฉันมาด้วยราคาที่สูงลิ่ว ฉันก็มีหน้าที่ทำให้คุณได้สูทที่ดีที่สุดไปใส่ในงานเปิดตัวคุณแต่ถ้าสิ่งที่คุณต้องการคือการมานั่งขุดคุ้ยเรื่องเก่าๆ หรือใช้สถานะผู้ว่าจ้างมาเป็นข้ออ้างในการดูถูกฉันล่ะก็..."

เธอเว้นจังหวะเล็กน้อยก่อนจะยืดตัวตรงขึ้นอย่างสง่างาม

"ฉันคงต้องขอยกเลิกงานนี้ และยินดีคืนเงินทั้งหมดที่คุณจ่ายมาให้เพราะฉันให้เกียรติอาชีพตัวเองพอที่จะไม่ยอมให้ใครมาเหยียบย่ำศักดิ์ศรี แค่เพราะเขามีเงินและอำนาจมากกว่า"

ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงานทันที ลูกน้องชุดดำที่ยืนอยู่รอบห้องต่างพากันชะงักไปกับคำพูดของหญิงสาวร่างเล็กที่กล้าต่อกรกับเจ้านายของพวกเขา

กวินชะงักไปชั่วครู่ แววตาของเขาที่เคยเต็มไปด้วยความเย้ยหยันบัดนี้วูบไหวด้วยความไม่พอใจที่ถูกขัดใจ เขาก้าวเข้ามาใกล้เธออีกหนึ่งก้าว บรรยากาศกดดันรุนแรงขึ้นกว่าเดิม แต่ครั้งนี้ณิชาไม่ถอยหลังแม้แต่ก้าวเดียว

"เธอกล้าดียังไง..."

กวินกัดฟันกรอด เสียงของเขาสั่นพร่าด้วยแรงอารมณ์ที่พยายามสะกดไว้

"เธอคิดว่าห้าปีที่เธอหายไป จะทำให้เธอลืมไปแล้วหรือไงว่าฉันเป็นใคร และสิ่งที่เธอทำไว้กับฉัน มันมากกว่าแค่เรื่องงาน"

"ฉันไม่เคยลืมค่ะ" ณิชาตอบสวนทันควัน

"แต่ถ้าการที่ฉันหายไปทำให้คุณโกรธแค้นจนต้องทำตัวเหมือนเด็กเอาแต่ใจที่ไม่ได้ของเล่นชิ้นโปรดงั้นคุณก็คงต้องผิดหวังแล้วล่ะค่ะ เพราะวันนี้ฉันไม่ใช่ของเล่นของใคร และที่สำคัญที่สุด ฉันไม่ใช่คนเดิมที่คุณจะมาสั่งให้หันซ้ายหันขวาได้ตามอำเภอใจ"

เธอหยิบสายวัดขึ้นมาอีกครั้ง แล้วโยนมันลงบนโต๊ะไม้ตัวใหญ่ตรงหน้าเขาด้วยท่าทีที่เด็ดขาด

"ถ้าอยากได้สูท ก็วางตัวให้สมกับเป็นลูกค้าระดับวีไอพี ที่คุณต้องการให้คนอื่นปฏิบัติด้วย แต่ถ้าอยากได้ที่ระบายอารมณ์ฉันแนะนำให้คุณไปหาที่อื่น เพราะร้านของฉันไม่รับงานประเภทนั้นค่ะ"

กวินจ้องมองเธอด้วยความตะลึงและโกรธจัดในเวลาเดียวกัน เขาไม่คิดว่าเด็กสาวที่เคยอ่อนหวานและยอมเขาไปทุกเรื่องในวันนั้น จะกลายเป็นผู้หญิงที่กล้าต่อปากต่อคำและไม่เกรงกลัวเขาได้ถึงเพียงนี้

เขากระตุกยิ้มที่มุมปากอย่างเย็นชา แววตาที่เต็มไปด้วยความแค้นเริ่มเปลี่ยนเป็นความท้าทายที่น่าขนลุก

"ดี... งั้นเรามาดูซิว่า ระหว่าง อีโก้ของเธอกับ อำนาจของฉันอะไรมันจะพังก่อนกัน"

กวินพูดเสียงราบเฉยไม่ได้ตะคอกกลับอย่างที่ณิชาคาดไว้ เขานิ่ง นิ่งเสียจนบรรยากาศในห้องที่เคยร้อนระอุด้วยอารมณ์พลันเยือกเย็นลงทันที

เขาลดสายตาลงต่ำ ปรับสีหน้าให้เรียบเฉยไร้ความรู้สึกราวกับรูปปั้นหินที่ไม่มีหัวใจ ความโกรธเกรี้ยวเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความสุขุมที่น่าสะพรึงกลัวกว่าเดิม เขามองเธอด้วยสายตาว่างเปล่า ก่อนจะผายมือไปที่เก้าอี้กลางห้องด้วยท่าทางเชื้อเชิญอย่างสุภาพ

"ถ้าการมีปากเสียงมันเสียเวลา"

เสียงของเขาเรียบนิ่ง เย็นชาจนแทบจะกลายเป็นน้ำแข็ง

"งั้นเราก็เริ่มงานกันเถอะ ผมจะให้ความร่วมมืออย่างที่ ลูกค้าชั้นดีควรจะได้รับ"

กวินเดินไปนั่งลงบนเก้าอี้ตัวนั้น เขานั่งหลังตรง คอตั้งตรง แววตาของเขาที่เคยจ้องจับผิดเปลี่ยนเป็นจดจ้องที่เธอเพียงจุดเดียวโดยไม่ขยับเขยื้อน ความเงียบงันปกคลุมไปทั่วห้อง ลูกน้องของเขาที่ยืนอยู่รอบๆ ต่างก้มหน้าลงโดยอัตโนมัติเมื่อเห็นเจ้านายเข้าสู่โหมด "นิ่ง"

ณิชาชะงักไปครู่หนึ่ง เธอเตรียมใจจะรับมือกับคำด่าทอหรือการคุกคาม แต่การเผชิญหน้ากับความนิ่งเฉยของเขากลับทำให้เธอรู้สึกประหม่ายิ่งกว่าเดิม เธอเดินเข้าไปหาเขาด้วยฝีเท้าที่ระมัดระวัง

เมื่อเธอเริ่มวัดตัวกวิน เขาก็ยังคงนิ่งค้างอยู่ในท่าเดิม ไม่ขยับตัว ไม่พูดจา แม้กระทั่งลมหายใจของเขาก็ดูแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน

สัมผัสจากปลายนิ้วของเธอที่แตะต้องตัวเขา กลับทำให้เขารู้สึกถึงความสั่นเทาบางอย่าง การที่เธอต้องโน้มตัวลงมาวัดรอบหัวไหล่ หรือการต้องอ้อมสายวัดผ่านแผ่นหลังกว้าง ทำให้เธอต้องอยู่ใกล้เขามากจนแทบจะแนบชิด

ในทุกจังหวะที่ณิชาขยับ สายตาของกวินจ้องมองเธอไม่วางตา มันไม่ใช่สายตาหื่นกระหาย แต่มันคือสายตาของนักล่าที่กำลังสังเกตการณ์เหยื่อ เขากำลังเก็บรายละเอียดทุกอย่าง ทุกความประหม่า ทุกจังหวะการหายใจที่ติดขัดของเธอ

"เสร็จหรือยัง?" เขาถามขึ้นเพียงคำเดียวหลังจากปล่อยให้เธอวัดตัวไปนานหลายนาที เสียงที่ราบเรียบนั้นทำให้ณิชาสะดุ้ง

"คะ... ค่ะ จะเสร็จแล้ว"

เธอตอบเสียงแผ่ว พยายามทำมือให้นิ่งที่สุดขณะวัดความยาวแขน

"ถ้าเสร็จแล้ว..."

กวินลุกขึ้นยืนช้าๆ ร่างสูงใหญ่ที่ขยับเข้าหาเธอทำให้พื้นที่หายใจของเธอเหลือน้อยลง เขาไม่ได้แตะต้องตัวเธอ แต่เขากลับก้มลงมากระซิบข้างหูด้วยน้ำเสียงที่นิ่งสนิทจนน่าขนลุก

"ก็เตรียมตัวให้พร้อม เพราะพรุ่งนี ผมจะให้คนไปรับคุณที่ร้าน เพราะคุณต้องมาที่นี่ทุกวัน จนกว่าสูทตัวนี้จะเสร็จ"

ณิชาเงยหน้าขึ้นมองเขาอย่างตกใจ

"ทุกวัน? แต่มันไม่จำเป็นต้อง..."

กวินหันกลับมาสบตาเธอ แววตาที่ว่างเปล่านั้นแฝงไปด้วยคำสั่งที่ไม่อาจปฏิเสธได้

"นี่คือเงื่อนไขของงาน และในเมื่อคุณบอกเองว่าคุณเป็นมืออาชีพ การมาหาของลูกค้าทุกวัน ก็คงไม่เกินความสามารถของคุณใช่ไหม?"

เขาทิ้งท้ายไว้แค่นั้น ก่อนจะหันหลังเดินกลับไปที่โต๊ะทำงานและเริ่มอ่านเอกสารต่อ ราวกับว่าเธอเป็นเพียงอากาศธาตุในห้องนี้ การ นิ่งของเขามันไม่ใช่การเลิกรา แต่เป็นการประกาศกักขังเธอเอาไว้ในเกมนี้