มาเฟียร้ายพ่ายรักยัยเเฟนเก่า

รักวัยรุ่น

แดดอ่อนๆ ยามบ่ายของมหาวิทยาลัยชื่อดังดูจะสดใสเป็นพิเศษสำหรับ ณัฐณิชา หรือณิชา นักศึกษาปีหนึ่งคณะบริหารฯ ที่กำลังเดินกึ่งวิ่งไปทางคณะวิศวกรรมศาสตร์ตามคำนัดหมายของใครบางคน

"แก รีบหน่อย เดี๋ยวพี่กวินเขาก็รอนานหรอก ยิ่งเป็นเดือนคณะด้วยนะเว้ย เดี๋ยวสาวๆ แถวนั้นก็โฉบไปหาหรอก"

พรีมเพื่อนสนิทของณิชาเอ่ยแซวพลางผลักหลังเพื่อนเบาๆ

ณิชาหน้าแดงระเรื่อ เธอไม่ได้ปฏิเสธความจริงที่ว่า ธนาธิปหรือกวิน รุ่นพี่ปี 4 คณะวิศวะฯ สุดหล่อและเพอร์เฟกต์คนนั้น กำลังตามจีบเธออยู่ และมันไม่ใช่แค่การจีบเล่นๆ แต่มันคือการจองอย่างเปิดเผยตั้งแต่วันรับน้องวันแรก

เมื่อถึงใต้ตึกวิศวะฯ ภาพที่เห็นคือชายหนุ่มร่างสูงโปร่ง สวมเสื้อช็อปวิศวะที่ดูเซอร์แต่มีเสน่ห์ดึงดูด กวินกำลังยืนพิงรถสปอร์ตคันหรู โดยมี เติ้ลและ มาร์คัส เพื่อนสนิทของเขานั่งขำอยู่บนม้านั่งข้างๆ

"นั่นไง นางฟ้าของไอ้กวินมาแล้ว นู่น "

มาร์คัสตะโกนแซว

กวินที่ก้มเล่นโทรศัพท์อยู่เงยหน้าขึ้นทันที สายตาคมกริบที่เคยดูนิ่งขรึมกับคนอื่น เปลี่ยนเป็นอ่อนโยนลงทันทีเมื่อเห็นร่างเล็กที่เดินหน้ามุ่ยเข้ามาหา

"มาช้าไปสามนาที"

กวินเอ่ยดุแต่มือหนากลับยื่นมาคว้าข้อมือเล็กของณิชาไปกุมไว้อย่างถือวิสาสะ

"ณิชาติดเรียนคลาสอาจารย์เลทค่ะ พี่กวินอย่าดุสิคะ"

ณิชาทำหน้าอ้อน กวินเห็นท่าทางนั้นก็ถอนหายใจออกมาอย่างยอมแพ้ ก่อนจะดึงเธอมารั้งไว้ใกล้ตัว

"ไม่ได้ดุครับ แค่คิดถึง"

คำพูดตรงๆ แบบฉบับกวินทำเอาคนฟังหน้าร้อนผ่าว ส่วนเพื่อนที่เหลือต่างโห่ร้องด้วยความหมั่นไส้

"โว้ย..จะสวีทก็ไปที่อื่นไป เพื่อนฝูงมองจนจะสำลักน้ำตาลตายแล้ว"

เติ้ลบ่นพลางกลอกตามองบนอย่างเอือมระอา

กวินไม่สนใจเพื่อน เขาหันมาหาณิชาที่ดูประหม่าต่อหน้าคนเยอะๆ

"ไปกินข้าวกัน พี่จองร้านไว้แล้ว"

ณิชาเดินตามกวินไปที่รถ ความรักของพวกเขาในช่วงเวลานี้เปรียบเสมือนโลกที่มีกันแค่สองคน กวินดูแลเอาใจใส่ณิชาทุกอย่าง ไม่ว่าจะเป็นเรื่องเรียน เรื่องอาหาร หรือแม้แต่เรื่องเล็กๆ น้อยๆ อย่างการรับส่ง

ภายในรถ กวินเอื้อมมือไปกุมมือของณิชาไว้ตลอดทาง เขาบีบมือเธอเบาๆ เหมือนเป็นการย้ำความสัมพันธ์

"ณิชา... เชื่อใจพี่นะ"

กวินพูดขึ้นลอยๆ แต่อารมณ์น้ำเสียงกลับหนักแน่น "ไม่ว่าใครจะพูดอะไร หรือไม่ว่าวันข้างหน้าจะเป็นยังไง จำไว้ว่าณิชาคือคนเดียวของพี่"

ณิชามองใบหน้าด้านข้างของเขา ยิ้มออกมาด้วยความรู้สึกเติมเต็ม เธอเด็กเกินกว่าจะรู้ว่าในอนาคตจะมีอุปสรรคถาโถมเข้ามา แต่ในวินาทีนั้น เธอเชื่อหมดใจว่าผู้ชายคนนี้คือโลกทั้งใบของเธอ

"ค่ะ ณิชาเชื่อพี่กวินเสมอ"

...โดยที่ทั้งคู่ไม่รู้เลยว่า ความรักที่แสนหวานนี้ กำลังถูกจับตามองจากตระกูลธรรมรงค์สกุลสุข โดยเฉพาธนฉัตรและพัชราที่กำลังวางแผนการบางอย่าง เพื่อทำลายความรักที่ไม่คู่ควรชองทั้งสองนี้ให้พังทลายลง

เย็นวันเดียวกัน ท่ามกลางความเงียบสงัดของห้องพักส่วนตัวบนคอนโดหรู กวินค่อยๆ จูงมือณิชาเข้ามาภายในห้อง แสงไฟสลัวจากโคมไฟหัวเตียงสะท้อนใบหน้าหวานที่กำลังแดงระเรื่อด้วยความประหม่า ความรักที่พวกเขามีให้กันตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา ถูกรวบรวมไว้ในแววตาที่เขามองเธอ

"ณิชา"

กวินเรียกชื่อเธอด้วยน้ำเสียงนุ่มทุ้มที่ต่างจากปกติ เขารู้ดีว่าเด็กสาวตรงหน้ากำลังตื่นเต้น

ณิชาเงยหน้าขึ้นมองคนรัก มือบางของเธอสั่นเล็กน้อยตอนที่เขาสัมผัสที่ข้างแก้มอย่างแผ่วเบา

"พี่กวินคะ... ณิชา"

"ไม่ต้องกลัวนะครับ" กวินกระซิบชิดริมฝีปากเธอ สัมผัสที่เขามอบให้เต็มไปด้วยความทะนุถนอมราวกับเธอเป็นของล้ำค่าที่สุดในชีวิต

"พี่จะไม่มีวันทำให้ณิชาเสียใจ และพี่จะอยู่ตรงนี้กับณิชาเสมอ"

ความหนักแน่นในดวงตาของกวินทำให้ความกังวลในใจของณิชาจางหายไป เหลือเพียงความเชื่อใจที่เขามอบให้มาโดยตลอด เธอพยักหน้าเบาๆ แทนคำตอบ ก่อนจะปล่อยให้ความรู้สึกที่เปี่ยมล้นนำทางไป

กวินช้อนร่างบางขึ้นและค่อยๆ พาเธอไปยังเตียงกว้าง เขาบรรจงจูบเธออย่างแผ่วเบาและเนิ่นนาน สัมผัสที่แฝงไปด้วยความรักและความต้องการที่พยายามสะกดกลั้นไว้ ณิชารู้สึกถึงหัวใจที่เต้นรัวราวกับกลองรบ แต่ในขณะเดียวกันก็รู้สึกอยากคล้อยตามไปกับคำพูดของเขา

ร่างสูงปลอดเปลื้องเสื้อผ้าของเธอออกจนหมดรวมถึงของเขาเองด้วย

ท่ามกลางแสงไฟที่พร่าเลือนในห้องนอน เขาคร่อมร่างบางไว้ มอบจูบอันนุ่มนวลเเละ เเสนหวานให้เธอ ณิชาเองก็ตอบรับมันอย่างเต็มใจ

อื้อ.. เนิ่นนานที่เขาชิมความหวานจากปากบางจนเธอเริ่มประท้วง เพราะหายใจไม่ทัน กวิณจึงต้องผละออกอย่างอ้อยอิ่ง มาสนใจก้อนกลมๆของเเฟนสาวเเทน

"สวยมากณิชา "

มือหนาบีบเค้น เต้าอวบอั๋นของเธอ จนมีเเต่รอยเเดงของนิ้วมือเขาเต็มไปหมด

กวินเองเล้าโลมเธอเพื่อหวังให้ครั้งเเรกของเธอ จะไม่ทำให้เธอกลัวมัน ปลายนิ้วเรียวยาวถุกส่งเข้าไปในร่องสาวที่ปิดสนิท เขากระเเทกเข้าออกอยู่ในร่องที่คับเเน่นเข้าออกอยู่นาน เเละปากก็ดูดดึงยอดอกของเธอไปด้วย จนเริ่มมีน้ำหล่อลื่นไหลออกมา

ช่วยเผิดทางให้ ร่างสูงจึงผละออก มาสวมเครื่องป้องกันลงบนเเท่งเอ็นขนาดใหญ่ อย่างรวดเร็ว เตรียมพร้อมที่จะเข้าไปในร่างกายเธอทันที

ณิชามองภาพตรงหน้าด้วยความตื่นเต้นตามประสาวัยรุ่นอยากลอง เธอไม่คิดว่าขนาดของเเฟนหนุ่มจะใหญ่โตขนาดนี้ จนอีกคนเข้ามาคุกเข่าอยู่ตรงหน้าใช้มือจับขาสองข้างของเธอเเยกออกจากกัน ให้กว้าง

"พร้อมนะณิชา พี่จะเข้าไปครั้งเดียวจนสุดเลย เจ็บหน่อยเเต่ก็เจ็บเเค่ครั้งเดียว "

เธอพยักหน้า จ้องมองตาเขา สองมือกำผ้าปูที่นอนเเน่น กวิณจับเเท่งเอ็นใหญ่ จ่อเข้าที่กลางกายสาวสวยที่ยังปิดสนิททีฉ่ำไปด้วยน้ำรักเมื่อครู่

กึก กึก .. ปลายหัวหยักถูกดันเข้าไปเเล้วณิชาเบ้หน้าข่มความเจ็บไว้ เเต่ไม่ทันไรกวิณก็ดันลูกชายของเขาเข้ามาจนสุดความยาว ร่างบางถึงกับร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดกวิณก็รับรู้ได้ถึงกลางกายเธอที่ฉีกขาด เพราะกลิ่นคาวเลือดมันฟุ้งมาเเตะจมูกโด่งของเขา

"อ๊ายย... เจ็บ ณิเจ็บคะเอาออกไปได้ไหมคะพี่กวิณไม่ทำเเล้วได้ไหมคะ "

"เอาออกไม่ได้ครับ เจ็บเเป้บเดียวเอง เดี๋ยวก็เสียวเเล้วณิชา ผ่อนคลายนะ "

กวิณรอจนเธอพร้อม เขาจึงขยับเอว ช้าๆ เข้าออกให้ร่องสาวปรับตัวรับกับของๆได้

ส่วณิชาที่ไม่เจ็บเเล้ว ปล่อนมือจากผ้าปูที่นอนมาจับสองเเขนเเกร่งของกวิณเเน่น

อ๊า อ๊า อ๊า.. พี่กวิน ไม่เจ็บเเล้ว พี่ใส่เข้ามาเร็วๆเลยคะ เสียว อ๊ะ อ๊า...

เสียงร้องครางครั้งเเรกในชีวิตเธอที้มีอะไรกับเเฟนหนุ่ม มันช่วงหวานยั่วยวนยิ่งนัก

จนอีกคนจับเอวบางไว้เเน่นเเล้วกระเเทก เเรงๆอย่างลืมตัว

ปึก ปึก ปึก ปึก .." อ่าส์ ณิ .. ร่องณิตอดพี่เเรงมากเลย " "

เสียงทุ้มเอ่ยถามขาดๆหายๆ เพราะมันสั่นสะเทิอนจากการกกระเเทกเธอ เช่นเดียวกับณิชา ร่างเล็กที่เผลอเเอ่นตัวเข้าหาเขา เเถมยังครางไม่หยุดปาก

กวิณจับเธอพลิกคว่ำในท่าคลานเข่า โดยที่ตรงนั้นยังเชื่อมเข้าหากัน เขารั้งเเขนเรียวมาใช้ขันตัวขึ้นมารับจูบจากเขา จ๊วบ จ๊วบ อื้อ..

เอวหนาค่อยๆกระเเทกเธอจากทางด้านหลังอีกครั้ง

มันทั้งเสียวเเละจุกมากๆจนณิชาขาอ่อน ฟุบลงไปกับเตียง อีกคนที่ไม่ยอมเเพ้ยังกระเเทกเพื่อส่งเธอเเละเขาให้ถึงฝั่งต่อ อยากเอาเป็นเอาตาย จนลืมไปเลยว่านี่คือครั้งเเรกของเธอ

" ปึก ปึก ปึก ... อ้ะ อ้ะ ..อ๊ายยพี่กวิณ ณิไม่ไหวเเล้วคะ "

"พร้อมกันณิ เสร็จพร้อมกันนะที่รักของพี่ "

กวิณกระเเทกเเรงๆอีกสามสี่ครั้งเเล้วก็ปลดปล่อยมันออกมา เล่นเดียวกับณิชา เธอเองก็ถึงฝั่งพร้อมเขาด้วย