มาเฟียร้ายพ่ายรักยัยเเฟนเก่า

คนปากเเข็ง

แรงกระแทกจากมือหนาที่สะบัดออกทำให้ร่างของณิชาซวนเซไปกับหมอนอีกครั้ง ความเจ็บปวดแล่นริ้วไปทั่วกาย แต่สิ่งที่เจ็บปวดกว่าคือหัวใจที่ถูกบดขยี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ณิชาไม่ได้พยายามลุกขึ้นมาสู้กับเขาด้วยกำลังอีกต่อไป เธอทำได้เพียงนอนหอบหายใจรวยริน น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้กลับไหลทะลักออกมาเหมือนเขื่อนแตก

เธอหันหน้าหนีเขา มองไปทางอื่น พยายามจะปิดกั้นตัวเองจากสายตาที่เย็นชาและอำมหิตนั้น

"คุณชนะแล้วคะ... กวิน"

เสียงของเธอสั่นเครือจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์ "ร่างกายนี้ ชีวิตนี้ถ้าคุณอยากจะมันไว้ในกรงของคุณนัก ก็เชิญทำตามใจชอบเลย"

เธอสูดหายใจเข้าลึก พยายามสะกดกั้นเสียงสะอื้นที่จุกแน่นอยู่ในลำคอ ก่อนจะหันกลับมามองสบตากับชายหนุ่มอีกครั้ง แววตาของเธอในตอนนี้ไม่มีความโกรธแค้นที่ร้อนแรงเหลืออยู่แล้ว มีเพียงความผิดหวังและความเจ็บปวดที่แสนสาหัสจนหัวใจเธอแทบจะแหลกสลาย

"คุณพรากทุกอย่างไปจากฉันทั้งศักดิ์ศรี ทั้งความฝัน แม้แต่ความทรงจำที่ฉันเคยมีให้คุณ คุณก็ทำลายมันจนไม่เหลือชิ้นดี"

เธอแค่นยิ้มสมเพชให้กับตัวเอง

"คุณคิดว่าการทำให้ฉันกลัว จะทำให้คุณได้ใจฉันกลับมางั้นเหรอ? เปล่าเลย คุณกำลังฆ่าตัวตนของฉันไปทีละนิด และในวินาทีที่ฉันสูญสิ้นทุกอย่าง คุณก็จะเหลือแค่ผู้หญิงคนนี้ที่ไร้หัวใจไว้ครอบครอง"

ณิชาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่แข็งกร้าวของเขาด้วยความเกลียดชังที่เอ่อล้นออกมาจนหยดน้ำตาอาบแก้ม

"ณิเกลียดพี่ ..."

คำพูดนั้นไม่ได้ตวาดด้วยความโกรธ แต่มันถูกเอ่ยออกมาด้วยความสั่นเครือและหนักแน่นที่สุดเท่าที่เธอจะทำได้

"ฉันเกลียดคุณ... ได้ยินไหม? เกลียดจนไม่อยากแม้แต่จะเห็นหน้าคุณอีกต่อไป เกลียดที่คุณทำให้ฉันเคยรักคนอย่างคุณ... เกลียดตัวเองที่ยังไม่สามารถลบความรู้สึกนี้ไปได้เสียที"

กวินนิ่งงันไปคำพูดของเธอเหมือนคมมีดที่กรีดลึกลงไปในความรู้สึกที่เขากำลังปิดตายไว้ เขาชะงักนิ่งราวกับรูปปั้น แววตาที่เคยแข็งกร้าวไหววูบไปชั่วขณะหนึ่งราวกับมีบางอย่างในใจถูกสั่นคลอนอย่างรุนแรง

แต่แล้ว ความเย็นชาก็กลับมาฉาบไว้บนใบหน้าของเขาอีกครั้ง เขาไม่ได้โต้ตอบด้วยการใช้กำลังเหมือนทุกที แต่กลับเดินไปยืนหันหลังให้เธอที่หน้าต่าง มองออกไปนอกตึกด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความซับซ้อนที่แม้แต่ตัวเขาเองก็ยังอธิบายไม่ได้

"เกลียดฉันเหรอ?"

เขาถามเสียงเรียบไร้อารมณ์ ทั้งที่มือที่กำอยู่ข้างลำตัวนั้นสั่นระริก

"ก็ดีเก็บความเกลียดนั้นไว้ให้ดีเถอะ เพราะมันเป็นอย่างเดียวที่เธอยังมีให้ฉันและตราบใดที่เธอยังรู้สึกเกลียดฉันอยู่ นั่นก็แปลว่า ฉันยังมีตัวตนอยู่ในหัวใจของเธอ ไม่ว่าจะในฐานะอะไรก็ตาม"

เขาหันกลับมามองเธอด้วยสายตาที่เย็นเยียบกว่าเดิม ก่อนจะเดินออกจากห้องไป ทิ้งไว้เพียงความเงียบและเสียงสะอื้นไห้ของณิชาที่ดังก้องไปทั่วห้องนอนที่กลายเป็นกรงขังแห่งใหม่ของเธอ

กวินกระชากประตูออกไปด้วยความโกรธจนบานพับแทบพัง เขาเดินดิ่งไปยังห้องทำงานส่วนตัวด้วยใบหน้าที่ถมึงทึง เขารู้สึกว่าหัวใจตัวเองกำลังถูกกัดกินด้วยความสับสนและความเกลียดชังที่ณิชาพ่นใส่เขา

กวินไม่ได้แค่ไประบายอารมณ์ แต่เขาไปทำลายทางหนีของเธอ

เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาต่อสายหาคนสนิททันที น้ำเสียงของเขานิ่งสนิทแต่มันแฝงไปด้วยความอำมหิตที่ไม่มีใครกล้าขัด

“จัดการเรื่องตึกที่ร้านNichaa Atelierเช่าอยู่ กว้านซื้อที่ดินและสิ่งปลูกสร้างนั้นทั้งหมดซะ แล้วแจ้งเจ้าของเดิมให้ยกเลิกสัญญากับยัยนั่นภายในวันนี้อย่าให้เธอเหลือที่ทางให้กลับไปซุกหัวนอนนอกจากเพนต์เฮาส์ของฉันจะเป็นที่พึ่งสุดท้ายให้เธอ”

การตัดสินใจครั้งนี้ทำให้เขารู้สึกเด็ดขาดขึ้น เมื่อเขาทำลายทุกอย่างที่เธอรักและผูกพันทิ้งไป เธอก็จะเหลือแค่เขาคนเดียวในโลกใบนี้ นี่คือความโหดร้ายที่กวินเลือกใช้เพื่อกักขังเธอไว้ข้างกายตลอดไป

ผ่านไปไม่ถึงชั่วโมง กวินก็เดินกลับมาที่ห้องนอนของณิชาอีกครั้ง เขาไม่ได้มามือเปล่า แต่ในมือเขามีถาดอาหารและยาที่เตรียมมาอย่างดี

เมื่อก้าวเข้ามาในห้อง เขาก็เห็นณิชานอนซมอยู่ท่าเดิมด้วยความอ่อนเพลีย เขาไม่ได้ถามไถ่ถึงสิ่งที่เขาเพิ่งสั่งการไป แต่กลับเดินเข้าไปที่เตียงด้วยท่าทีดุดันราวกับเจ้าของกำลังตรวจตราสัตว์เลี้ยงที่กำลังป่วย

"ลุกขึ้น" เขาสั่งเสียงเย็น

ณิชาปรือตาขึ้นมองเขาด้วยความเหนื่อยล้า เธอไม่มีแรงจะเถียงหรือแม้แต่จะขยับตัว

"ฉัน... ไม่มีแรง"

กวินไม่รอช้า เขาโน้มตัวลงมาแล้วฉุดร่างของเธอขึ้นมานั่งพิงหัวเตียงอย่างไม่เบามือนัก ณิชานิ่วหน้าด้วยความเจ็บ แต่เขากลับไม่สน เขาหยิบชามข้าวต้มขึ้นมาแล้วตักด้วยช้อนโลหะ ก่อนจะจ่อที่ริมฝีปากของเธอ

"กินซะ" เขาออกคำสั่งราวกับกำลังสั่งลูกน้อง

"ถ้าเธอตายขึ้นมา ฉันจะไปหาความบันเทิงจากไหน? อย่ามาทำตัวเป็นนางเอกผู้เสียสละฉันเกลียดการเห็นเธออ่อนแอ มันทำให้ฉันรู้สึกว่าฉันกำลังดูแลของเล่น ที่ไร้คุณภาพ"

ณิชาเม้มปากแน่น น้ำตาที่แห้งเหือดกลับเริ่มคลอขึ้นมาอีกครั้ง เธอเบือนหน้าหนีด้วยความขมขื่น "คุณมันใจร้ายต่อให้ฉันจะเกลียดคุณแค่ไหน คุณก็ยังจะบีบบังคับให้ฉันกินให้ฉันอยู่ เพื่อที่จะทรมานฉันต่อใช่ไหม?"

กวินบีบกรามแน่น เขาวางชามข้าวต้มลงบนโต๊ะข้างเตียงอย่างแรงจนเกิดเสียงดัง ก่อนจะคว้าคางเธอมาสบตาด้วยแววตาที่หวงแหนอย่างบ้าคลั่ง

"ใช่... ฉันจะดูแลเธอ จะยัดเยียดให้เธออยู่ จะทรมานเธอด้วยความใกล้ชิด จนกว่าเธอจะเลิกปากดีแล้วยอมจำนนต่อหน้าฉัน"

เขาตะคอกใส่หน้าเธอ แต่ในจังหวะที่เธอกำลังสั่นกลัว เขากลับโน้มหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบชิดกัน

"ไม่ต้องหวังว่าจะหนีไปไหนได้อีกนะณิชา เพราะแม้แต่ ที่ซุกหัวนอน ของเธอ ต่อไปนี้ก็เป็นของฉันเธอไม่มีที่ให้ไปแล้วนอกจากเธอจะมาขอร้องให้ฉันช่วย "

เขากระแทกจูบลงบนริมฝีปากเธออย่างรุนแรงและแสดงความเป็นเจ้าของ ก่อนจะผละออกแล้วบังคับให้เธอกินข้าวต้มคำนั้นต่อ ราวกับจะย้ำให้รู้ว่าไม่ว่าเธอจะเกลียดเขาแค่ไหน เธอก็ต้องอยู่ภายใต้การปกครองของเขาตลอดไป