เช้าวันรุ่งขึ้น กวินมาหาณิชาอีกครั้ง
เขาก้าวเข้ามาในห้องนอนด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนไปจากเมื่อคืน เขาถือถาดอาหารเช้าที่เตรียมมาอย่างดีด้วยตัวเอง ความรู้สึกผิดที่สั่งสมอยู่ในใจทำให้เขาอยากจะเริ่มต้นใหม่ แม้จะเป็นเพียงแค่การแสดงออกเล็กๆ น้อยๆ เพื่อไถ่โทษก็ตาม
เขาวางถาดอาหารลงข้างเตียงแล้วนั่งลงข้างๆ ร่างบางที่นอนนิ่งอยู่
“ณิชา... ฉันเอาข้าวต้มมาให้ กินหน่อยเถอะนะ”
ณิชาค่อยๆ ปรือตาขึ้นมองเขา สายตาที่เคยลุกโชนด้วยความโกรธหรือความเกลียดชังเมื่อวาน บัดนี้กลับราบเรียบจนน่าใจหาย เธอไม่ได้ด่าทอ เธอไม่ได้ขัดขืน แต่เธอมองเขาด้วยแววตาที่ว่างเปล่า ราวกับมองคนแปลกหน้าที่ไม่มีความหมายอะไรกับชีวิตของเธอเลย
ความเฉยชานั้นเองที่กรีดลึกลงไปในหัวใจของกวินยิ่งกว่าคำด่าทอใดๆ
“มองฉันแบบนั้นทำไม”
เขาถามเสียงเครือ ความเจ็บปวดจากการถูกเมินเฉยตีกลับขึ้นมาเป็นความโมโหที่ควบคุมไม่ได้
“โกรธฉันสิ ด่าฉันสิทำไมต้อง
