ณิชาทรุดตัวลงกับพื้น นั่งมองความพินาศที่เกิดขึ้นเมื่อคืนเป็นเหมือนฟางเส้นสุดท้ายที่ทำให้ความอดทนของณิชาขาดสะบั้น ในเช้าวันรุ่งขึ้น ท่ามกลางซากปรักหักพังของร้านที่เธอรัก เธอไม่ได้ร่ำไห้ฟูมฟายเหมือนก่อนหน้า แต่กลับทำงานด้วยใบหน้าที่เรียบเฉยและดวงตาที่แห้งผาก เธอรวบรวมเศษชิ้นส่วนของความฝันที่เหลืออยู่ออกมาวางกองรวมกัน ก่อนจะตัดสินใจหยิบป้ายประกาศเซ้งร้านด่วน ขึ้นมาติดไว้ที่หน้ากระจกที่แตกร้าว
ราคาที่เธอตั้งไว้แทบจะเรียกว่าการ แจกฟรีเพื่อให้จบเรื่องนี้โดยเร็วที่สุด เธอไม่ต้องการที่นี่อีกแล้ว... ที่นี่ไม่มีความทรงจำที่ดีหลงเหลืออยู่ มีเพียงรอยแผลที่ตอกย้ำว่าเธอก้าวเท้าเข้าหาผู้ชายที่ชื่อกวินผิดไปตั้งแต่วันแรก เธอจัดการธุระเรื่องเอกสารอย่างเงียบเชียบ เหมือนคนกำลังเตรียมตัวตายจากชีวิตเก่าเพื่อไปเกิดใหม่ในที่ที่ไม่มีใครรู้จักเธอ
ในเย็นวันนั้น กวินที่ยอมถอยห่างออกมาเพื่อให้เธอมีพื้นที่หายใจ อดรนท
