ณิชายืนนิ่งอยู่ตรงนั้น มือที่กำโทรศัพท์สั่นระริก เธอสูดหายใจเข้าลึกๆ พยายามข่มความรู้สึกที่ตีรวนกันอยู่ในอก ทั้งความโกรธที่เขายังไม่ยอมเลิกรา และความห่วงใยที่ลึกๆ แล้วเธอก็ปฏิเสธไม่ได้ว่ามันยังคงมีอยู่เต็มหัวใจ
"คุณทำแบบนี้ทำไมคะพี่กวิน "
เธอตะโกนถาม เสียงของเธอเริ่มสั่นเครือ
"คุณรู้ไหมว่าถ้าคนของพ่อคุณรู้ว่าคุณมาอยู่ที่นี่ ชีวิตฉันและลูก.ชีวิตฉันจะกลับไปตกอยู่ในอันตรายอีกครั้ง คุณสัญญาแล้วไม่ใช่เหรอว่าจะหายไปจากชีวิตฉัน"
กวินนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง แววตาของเขาดูเหนื่อยล้าและอ่อนแรงกว่าปกติ ผิวหน้าของเขาซีดเผือดราวกับคนป่วยที่ยังไม่ฟื้นตัวดี
"ฉันรู้.. ฉันรู้ดีกว่าใครว่าฉันนำอันตรายมาให้เธอ แต่ณิชาให้ฉันหายไปโดยที่ไม่รู้ว่าเธอเป็นยังไง กินอิ่มไหม นอนหลับหรือเปล่าฉันทำไม่ได้"
เขาค่อยๆ ก้าวเท้าถอยหลังห่างออกจากรั้วบ้านช้าๆ ราวกับไม่อยากให้เธอต้องรู้สึกอึดอัดไปมากกว่านี้ แต่ทว่าจังหวะที่เขา
