เวลาล่วงเลยไปนานหลายชั่วโมง
ไฟหน้าห้องผ่าตัดยังคงส่องสว่างเป็นสีแดงที่ดูเหมือนหยดเลือด มันช่างบีบหัวใจณิชาให้แหลกสลายลงทุกวินาที เธอเอาแต่นั่งกอดเข่าอยู่ที่เก้าอี้หน้าห้องฉุกเฉิน เสื้อผ้าของเธอเปรอะเปื้อนไปด้วยเลือดของกวิน แต่นั่นไม่ได้สำคัญเท่ากับความรู้สึกผิดที่กัดกินใจเธอ
เสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่ดังแทรกความเงียบงันเข้ามาในโถงทางเดินอันเงียบสงัด ณิชาเงยหน้าขึ้นมองและพบกับร่างของชายสูงวัยที่ดูมีอำนาจล้นฟ้าพ่อของกวินเดินตรงมาทางเธอด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยเพลิงโทสะ ข้างกายเขาคือแม่ของกวินที่ดูโศกเศร้าแต่ก็เต็มไปด้วยความโกรธแค้นเช่นกัน
ทันทีที่เห็นหน้าณิชา พ่อของกวินก็พุ่งเข้ามาหาเธอด้วยท่าทางคุกคาม เขาชี้หน้าเธอด้วยนิ้วที่สั่นด้วยความโกรธ
"แก!!" เสียงคำรามของเขาดังก้องไปทั่วโถงทางเดิน
"เพราะแก! ถ้ากวินไม่มาวนเวียนกับแก มันก็ไม่ต้องมาเจ็บตัวแบบนี้ แกมันตัวซวยแกมันเสนียดจัญไรของชีวิตลูกชาย
