เพียงพี่แอนเปิดประตูให้ฉันเดินเข้าไป ฉันก็รู้สึกถึงความประหม่า ไม่ใช่เพราะแขกของร้านหรือเพื่อนร่วมงานที่นั่งอยู่ในห้องก่อนแล้ว แต่เป็นสายตาคมอย่างเฮียที่กำลังกอดอกจ้องกันไม่วางตา พลางกวักมือเรียกเข้าไป หลังจากที่พี่แอนปิดประตูแล้ว
ฉันสูดหายใจเข้าลึก ๆ พยายามฝืนยิ้มออกมาและเดินไปใกล้ ๆ ‘แต่แล้วฉันต้องทำยังไง ฉันต้องนั่งตรงไหน จะเอ่ยถามก็ไม่ได้เพราะพี่แอนบอกไว้ว่าอย่าพูดอะไรเด็ดขาดนอกจาก ‘นายท่าน’ จะเป็นคนเอ่ยถามเท่านั้น’
สุดท้ายฉันก็ตัดสินใจยืนอยู่ด้านหลังเฮียแฟรงค์ยิ้มมองให้ทั่ว พอเห็นหญิงสาวอีกคนที่ทำงานเดียวกับฉันสภาพของเธอคนนั้นเมามายไปก่อนหน้าแถมยังถูกแขกต่างชาติลวนลามสุด ๆ ถูกจับบีบหน้าอกเหลือแค่ล้วงเท่านั้นแหละ ทำเอาฉันเริ่มกลัวขึ้นมา
“มานี่ดิ ยืนบื้ออยู่ได้” เสียงของเฮียทำให้ฉันสะดุ้ง
“ค่ะ...นายท่าน” ฉันตอบและรีบเดินไปนั่งข้าง ๆ ทว่า...เฮียกลับพูดด้วยคำที่ทำให้ฉันเหวอหนัก
“ใค
