ตอนที่ 8 ชุด(บ้า)อะไรเนี่ย!!!
1123 Words
พี่มนพาฉันขึ้นมาชั้นสองของคลับ
“ห้องนี้เป็นห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าส่วนตัวของมายด์นะ แล้วเวลาทำงานไม่ต้องลงไปชั้นหนึ่งตั้งแต่เริ่มเข้างานจนเลิกงานเด็ดขาด ทำงานโซนวีวีไอพีอาจจะเหงาบ้าง แต่ว่าก็ไม่ต้องปวดหัวเรื่องยัยพวกนั้นหรอก”
“เดี๋ยวนะคะ ห้องเปลี่ยนเสื้อผ้านี้เป็นของมายด์งั้นเหรอคะ แล้วคนอื่น ๆ ล่ะ”
“ทั้งชั้นมีกันแค่สามคนรวมมายด์นั่นแหละ เรียกว่าดาวเด่นเท่านั้นถึงขึ้นมาได้ เอาล่ะคุณแฟรงค์บอกให้พี่มาสอนและควบคุมตั้งแต่เปลี่ยนเสื้อผ้า”
“เฮียเหรอคะ”
“หืมเฮีย?”
“เฮียแฟรงค์ไงคะ”
“อ่อ...ใช่แล้วล่ะ” ใบหน้าพี่มนขมวดปมเล็กน้อย แต่สุดท้ายก็เหมือนจะไม่พูดอะไรต่อ เดินไปเปิดตู้เสื้อผ้าที่เต็มไปด้วยชุดมากมาย ถึงจะบอกว่าชุดมากมาย แต่พอมองรวม ๆ แล้วมันไม่ได้เยอะขนาดนั้น เพราะว่าขนาดของชุดมัน...น้อยชิ้นสุด ๆ
“วันนี้ใส่ชุดนี้นะ...” เพียงแค่พี่มนหยิบชุดขึ้นมา แม้แต่พี่มนเองยังมีสีหน้าแปลกใจ แล้วฉันที่ต้องเป็นคนสวมมันทำไมจะไม่ตกใจยิ่งกว่าล่ะ
“พี่มนคะ...แน่ใจนะคะว่ามายด์ต้องใส่ชุดนี้”
“ไม่ผิดนะคุณแฟรงค์บอกพี่มาแบบนี้จริง ๆ ดูเหมือนจะเพิ่งมาวันนี้ด้วย แต่ว่ามันค่อนข้างจะ...”
“ไม่ค่อนข้างเลยค่ะ มันโป๊เลยนะคะ...”
“ทำไงดีล่ะ พี่เองก็ไม่อยากบังคับคนที่ไม่อยากสวมมัน ถ้าน้องนีนทำไม่ได้ให้พี่ช่วยพูดกับเจ้านายไหม...พี่ช่วยพูดได้นะ”
พี่มนพูดแบบนี้ฉันก็ซึ้งใจมาก ๆ อยู่หรอก แต่ฉันจะปฏิเสธไม่ทำงานนี้ได้ไงในเมื่อฉันรับเงินเขามาแล้ว สุดท้ายแล้วฉันก็
“ไม่เป็นไรค่ะ...มายด์ทำได้ถ้าเฮียเขาบอกแบบนั้นมายก็ต้องทำ”
“เฮ้อ...เจ้านายนะเจ้านายเอาอีกแล้ว...หาเรื่องปวดหัวให้ฉันเป็นห่วงเด็กมันอีก” พี่มนพึมพำ เขาพูดว่า อีกแล้วสินะ...ฉันคงไม่ใช่คนแรกที่ต้องตกอยู่ในสถานการณ์แบบนี้ ถ้าคนอื่นผ่านมันไปได้แล้วทำไมฉันจะผ่านไปไม่ได้ล่ะ อดทนไว้แค่ปีเดียวเท่านั้น
เอาจริงชุดพวกนี้แม้มันจะน้อยชิ้นมาก ๆ แต่การสวมใส่มันไม่ง่ายเลย มันซับซ้อนมาก เส้นนั้นปาดทับส่วนนี้ สายนี้ปาดทับส่วนนั้น และพอมองกระจก ชุดนี้แทบไม่ได้ต่างอะไรจากชุดว่ายน้ำที่มีอะไรพรุ้งพริ้งปิดบางส่วนให้เท่านั้นแถมถ้าแค่เอามือสะกิดหน่อยก็ล้วงได้แล้ว...
“อื้อ หื้อ” พี่มนอุทานออกมานั่นทำให้ฉันกลับไปมองหน้าพี่เขา
“เป็นอะไรคะ พี่มน”
“เด็ดมาก แจ่มสุด ๆ พี่ไม่คิดว่าน้องมายด์ซ่อนรูปแบบนี้ บวกกับหน้าตาใส ๆ ซื่อ ๆ นี่มันยิ่งกว่าเกรดพรีเมี่ยมอีก คุณแฟรงค์เป็นคนชวนมาทำงานเหรอ”
“เอ่อ...ก็ใช่ค่ะ พอดีเฮียเขาไปเซ้งของจากบาร์เก่าที่มายด์ทำอยู่ ก็เลยชวนมาทำงานด้วยเห็นว่าเปิดโซนใหม่”
“ตาถึงจริง ๆ ลูกค้าคงชอบมากแน่ ๆ กอบโกยให้เต็มที่เลยนะ แต่ก็ระวังพวกเมาจนล้วงล่ะ ถึงเราจะทำงานที่เผยเรือนร่างมากกว่าใคร แต่ก็ใช่ว่าเราจะยอมให้เขามาจับมาแตะเกินงามจำไว้ล่ะ”
“ขอบคุณพี่มนมากค่ะ จากนี้ก็ขอฝากตัวด้วยนะคะ” ฉันยกมือไว้แทบจะก้มเก้าสิบองศา และนั่นก็ยิ่งทำให้พี่มนหัวเราะชอบใจใหญ่
“ไม่เคยได้เจอเด็กเสิร์ฟสไตล์นี้จริง ๆ แหะ ดี ๆ อยากให้พี่ช่วยอะไรบอกได้ตลอดนะคะ อีกสักพักจะมีคนดูแลชั้นนี้จัดแจงงานให้ ก็ทำตามเขาด้วยล่ะกัน”
“รับทราบค่ะ”
เมื่อพี่มนเดินออกจากห้องไป ฉันก็ทรุดตัวนั่งลงกับโซฟาในห้องจ้องมองตู้เสื้อผ้า พลางมองตัวเอง
“เฮ้อ...ใส่ชุดเหมือนไม่ได้ใส่ แค่ลมผ่านฉันก็เย็นวาบไปหมดแล้ว ฉันจะทำงานนี้รอดไหมนะ และก็...สร้อยเกียร์ดำนี่ฉันต้องสวมมันด้วยนี่นา...”
ในขณะที่ฉันนั่งกลัดกลุ้มใจได้ไม่นานนักก็มีพนักงานหญิงอีกคนเดินเข้ามาพร้อมกับเรียกฉันให้เดินตามไป พร้อมทั้งพูดถึงกฎข้อควรระวังในการทำงาน เพราะงานครั้งนี้ เป็นการต้อนรับเพื่อน ๆ ของเฮียเขาที่มาจากต่างประเทศ
“น้องชื่อมายด์ใช่ไหมคะ”
“ค่ะ” ฉันตอบ
“พี่ชื่อแอนนะเป็นคนดูแลเด็กที่อยู่ชั้นบนนี้ รู้รึเปล่าว่าที่นี่จะรับแค่แขกวีวีไอพี”
“พอทราบค่ะพี่แอน... แต่ที่บอกว่ามีเพียงสามคนนี่จริงเหรอคะ”
“ถูกต้อง”
“คลับใหญ่โตขนาดนี้ แถมชั้นวีวีไอพีก็กว้างมาก ๆ ทำไมถึงมีแค่นี้ค่ะ” เพราะฉันไม่รู้อะไรเกี่ยวกับตำแหน่งและคลับนี้เลย คำถามนี้ดูเหมือนจะทำให้พี่แอนต้องหันมามองฉันด้วยสายตายากจะหยั่งถึง
“น้องมายด์มาที่นี่โดยไม่รู้อะไรเลยงั้นเหรอ” พอถูกจี้ถามฉันถึงกับชะงัก แต่มันก็คือเรื่องจริงนั่นแหละที่ฉันไม่รู้อะไรเลย
“ค่ะ...” ฉันตอบพร้อมหลุบตาลง
“วีวีไอพีนะ ใช่ว่าใครจะขึ้นมาก็ได้ ไม่ใช่แค่มีเงิน แต่ต้องมีอิทธิพลคอนเนคชั่นที่สร้างผลประโยชน์ให้กับคลับด้วย”
“แบบนั้นหรือว่าเฮียเขาเป็นมาเฟียคะ”
“...” คำพูดของฉันพานทำให้พี่แอนนิ่งไปครู่ก่อนจะหัวเราะร่าออกมา “นี่น้องมายด์อ่านนิยายมากไปรึเปล่า มาฟงมาเฟียอะไร มันก็แค่การสร้างคอนเนคชั่นเพื่อธุรกิจและผลประโยชน์เท่านั้นแหละ เอาเป็นว่าเรื่องพวกนี้เราพวกเราคงไม่ต้องไปเรียนรู้อะไรหรอก เอาละถึงแล้ว ตอนนี้เจ้านายอยู่กับแขกของเขา และก็มีเพื่อนร่วมงานเข้าไปนั่งก่อนแล้วล่ะหนึ่งคน พอพี่เปิดประตูก็ทำตัวให้ดีล่ะสงบเสงี่ยมเข้าไว้ จำไว้นะว่าเราไม่มีสิทธิ์พูดใด ๆ นอกจากนายท่านจะเป็นคนสั่งเท่านั้น”
“นายท่าน?”
“อ่อ...พี่ลืมบอกกฎเหล็กของวีวีไอพีไว้อีกอย่าง เราต้องเรียกแขกวีวีไอพีที่เรากำลังบริการอยู่ว่า ‘นายท่าน’”
- Writer
