เพียงเสียงฉันเปล่งออกไป พ่อที่กำลังจะทุบตีแม่ มือก็ค้างเติ่งกลางอากาศ ทั้งพ่อและแม่หันมามองหน้าฉันด้วยสีหน้าตื่นตระหนกทั้งสองคน พวกเขายืดตัวยืนทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ก่อนจะยิ้มให้ฉัน
“กลับมาแล้วเหรอลูกพ่อ ทำไมไม่เคาะประตูก่อนละ” พ่อเปลี่ยนสีหน้าอย่างรวดเร็ว แม่เองก็พยายามฝืนยิ้มหันไปเช็ดน้ำตา พวกท่านทำราวกับว่าฉันโง่มากรึไง แต่ในเมื่อพวกเขาพยายามแสดงละครต่อหน้าฉัน ฉันก็จะเล่นด้วยเผื่อให้ท่านสบายใจ แน่นอนว่าในที่นี้ ฉันหมายถึงแม่ของฉัน เพราะดูเหมือนแม่พยายามส่งสายตาให้ฉันว่าอย่าได้ตีโพยตีพายเด็ดขาด ถ้าฉันมองไม่ผิดล่ะนะ
“พ่อกลับมาจากที่ทำงานแล้วเหรอคะ” ฉันหันไปมองพ่อที่ตอนนี้ยืนทำตัวเลิ่กลั่กยิ่งกว่าใคร
“จ๊ะ...งานพ่อเยอะมากจริง ๆ ลูก”
“เหรอคะ ดูพ่อซูบไปมากนะคะ อย่าหักโหมทำงานมากสิ เดี๋ยวครอบครัวเราก็รวยกันเอาหรอก”
“ฮ่ะ...ฮ่ะ... ลูกหยอกพ่ออีกแล้วนะ จริงสิ ลูกช่วยพ่อพูดกับแม่หน่อย พ่อ
