‘แฮ่ก...แฮ่ก...แฮ่ก’ เสียงหอบหายใจแรงของเขากับฉันประสานกัน ก่อนที่เฮียจะทรุดตัวทับฉันจากด้านบน ทั้งที่เขาดูเหนื่อยมากขนาดนั้นแต่ยังมีแรงซุกหน้าเข้าซอกคอกันพร้อมทั้งสูดดมกลิ่นกายกันอย่างโหยหา
“เฮียคะ พอก่อนค่ะ เฮียตัวร้อนมากเลยรู้ไหม ไข้เฮียดูไม่ลดลงเลยนะ” ฉันพูดด้วยความเป็นห่วงเพราะพอฉันยื่นมือไปแตะหน้าผากเขาอีกครั้งมันร้อนพอ ๆ กับตอนแตะหน้าผากเขาใหม่ ๆ เลย
“ที่ตัวร้อนอาจไม่ใช่เฮียไข้ขึ้นหรอกแต่เฮียไข้เอา (ใคร่เอา)”
“เฮียก็!!!”
“เวียนหัวจัง” เฮียแฟรงค์พึมพำออกมา ฉันเห็นท่าไม่ดีจึงผลักคนตัวโตที่นอนทับกันให้ออกไปนอนข้าง ๆ แล้วก้มมองดูเขาที่ตอนนี้หายในรัว ใบหน้าแดงก่ำเพราะฤทธิ์ไข้
“จริงสิ แผ่นแปะลดไข้เหมือนฉันซื้อมาด้วยนี่นาลืมซะสนิทเลย” ฉันรีบพาร่างเปลือยล่อนจ้องตัวเองวิ่งออกไปนอกห้องเพื่อเอาแผ่นเจลแปะหน้าผากพร้อมทั้ง กะละมังพร้อมผ้ามาด้วย สงสัยคืนนี้ทั้งคืนฉันคงไม่ได้นอนแน่ คนดื้อที่ไม
