(โรงพยาบาล)
แม้จิตใจฉันจะพยายามแข็งแกร่งขนาดไหน แต่ร่างกายมันก็ฝืนไม่ได้เมื่อไม่สบายขึ้นมา ฉันไม่ได้อยากทำตัวอ่อนแอ หรือต้องคอยทำให้ใครเป็นห่วง แต่ตอนนี้ฉันไม่ไหวจริง ๆ
หากทุกวันนี้ฉันไม่เหลือใคร ฉันคงอยากนอนหลับไปไม่อยากลืมตาตื่น แต่ตอนนี้ฉันทำแบบนั้นไม่ได้ เพราะฉันกลัวว่าถ้าแม่ตื่นขึ้นมาแล้วไม่เจอฉันจะทำยังไงล่ะ ดังนั้น ฉันต้องยืนให้ไหวในโลกใบนี้
เปลือกตาที่ปิดไป ค่อย ๆ ลืมตื่นอีกครั้ง แสงพร้อมเพดานสีขาวจ้า ปรากฏต่อหน้า ฉันพยายามกะพริบตาถี่ ๆ ดึงสติตัวเองกลับมาก่อนจะหันซ้ายหันขวาพิจารณาว่ากำลังอยู่ที่ไหนกันแน่
“ฉันอยู่ที่โรงพยาบาลงั้นเหรอ...ห้องพิเศษ?” ฉันพยายามหยัดตัวลุกขึ้นนั่ง พิงหลังไปที่หัวเตียง สูดหายใจให้เต็มปวด อาการปวดหัวยังมีอยู่บ้าง ร่างกายยังคงแสดงให้เห็นว่ามีไข้ แต่ตอนนี้มันดีขึ้นกว่าเมื่อคืนแล้วล่ะ
‘โครก~~~’ เสียงชักโครกในห้องน้ำส่วนตัวภายในห้องดังขึ้น ฉันฉุกคิดว่า ใค
