(ณ โรงอาหารของมหาลัย)
ฉันกับฟรีนมาถึงโรงอาหารส่วนกลางที่ผู้คนยังคงหนาแน่นอยู่ตลอด เรามากินที่นี่บ่อยกว่าโรงอาหารคณะเสียอีกเพราะมีอาหารให้เลือกมากกว่าเยอะ และเมื่อเรามาถึงทั้งฉันและฟรีนก็พยายามกวาดสายตามองไปทั่วลาน
“มองแบบนี้ไม่เห็นหรอก ฉันว่าเราเดินเข้าไปด้านในเลยดีกว่า” ฟรีนพูด และฉันเองก็เห็นด้วย จึงเดินฝ่าคนที่เดินไปมากันเนื่องแน่น
ทว่า...สายตาฉันดันไปเจอเจ้ากรรมนายเวร อย่างเฮียแฟรงค์ที่นั่งรวมกลุ่มกับเพื่อน ๆ ของเขา ถ้าฉันมาคนเดียวคงรีบหันหลังกลับออกจากโรงอาหารไปทันที แต่ตอนนี้ฉันมากับฟรีนขืนฉันทะเล่อทะล่าออกไป เดี๋ยวฟรีนต้องถามแน่ว่าเกิดอะไรขึ้น ฉันยิ่งปิดบังอะไรไม่เก่งซะด้วยสิ ดังนั้นฉันจึงพยายามเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ถ้าเฮียเขาทักขึ้นมาฉันก็จะตอบกลับไปในฐานะรุ่นน้องมหาลัยเดียวกัน
และเมื่อฉันกำลังจะเดินผ่านโต๊ะของพวกเฮีย เขาเห็นฉันทีแรกฉันสะดุ้งและเตรียมพร้อมรับมือกับสถานการณ์แ
