[การสนทนา ภาษาอังกฤษของพวกเขา]
“พวกมึงเต็มที่กันที่นี่เลยนะ กูขอตัวก่อน”
“อ้าวไอ้แฟรงค์ มึงเ****นเหรอแล้วเหรอวะ”
“เออ...กูอยากตอกแล้ว บอกแล้วไงของเล่นอันนี้กูชอบ”
“พูดขนาดนี้ กูจ่ายให้มึงสิบล้านได้ไหม กูอยากรู้ว่าดีแค่ไหน” ตอนนี้ฉันต้องทำทีเหมือนฟังพวกเขาไม่รู้ความ แต่สิ่งที่พวกเขาพูดมันทำให้ฉันอดที่จะกำมือแน่นไม่ได้ ไม่ใช่แค่ศักดิ์ศรีแล้ว แต่มันเหมือนฉันคือสินค้าชนิดหนึ่งที่พวกเขาพ่นถึงราคาอย่างไม่อายปาก
“เงินกูหาได้สบาย แต่อันนี้ไม่รู้อีกเมื่อไหร่จะได้เจอ ตอนนี้กูขอตักตวงความสุขคนเดียวไม่เผื่อแล้วกัน...ไปล่ะ”
“ไอ้เวร...จำไว้เลย”
“หึ” การสนทนาจบลง เขากุมมือฉันให้เดินตามออกจากห้องก่อนจะลากฉันเลี้ยวเข้ามุมทางเดินของชั้นวีวีไอพีที่หลบสายตาคน แต่สิ่งที่น่าตกใจคือ...เฮียดึงฉันไปจนสุดทางเดินอยู่ในซอกมืดแล้ว...
“ว๊าย!!! อุปส์” ฉันตกใจกับการกระทำของเขามาก นี่มันทางเดินนะ
“ชู่ว~~~” เขาปิ
