หลังจากที่ฉันเอาจานไปเก็บและให้เขาทานยาเรียบร้อยแล้ว ใบหน้าเขาเริ่มแสดงถึงความง่วง เขาวางไอแพดลง นอนแผ่ร่างไปทั้งเตียง
“เฮีย...จะนอนแล้วใช่ไหมคะ”
“อืม” ฉันที่นั่งอยู่ปลายเตียงจึงลุกขึ้น ปรับแอร์ให้เหมาะสมกับคนป่วยก่อนจะหรี่ไฟที่หัวเตียงลง...พร้อมจะเดินไปหยิบหมอนข้าง ๆ เฮียอีกใบมานั่งที่โซฟา
“แล้วเธอไปนั่งที่โซฟาทำไม ไม่นอนเหรอ”
“นอนค่ะ มายด์นอนที่โซฟาได้” ฉันนั่งลงโซฟาวางหมอนลงก่อนจะเอนตัวนอน ทว่า...
‘ปึก...ปึก...ปึก’ เขาตบฟูกเตียง เลิกคิ้วมองมาที่ฉัน ก่อนจะพูดออกมา “มานอนตรงนี้ แล้วก็อย่าคิดพูดอะไรอีก”
“...” จากที่ฉันอ้าปากเหวอ ก็หุบลงทันทีรีบหยิบหมอนที่เอามาก่อนหน้าเดินกลับไปนั่งที่เตียงอีกด้านที่ว่างอยู่
จากที่เฮียนอนแผ่อ้าซ่าบนเตียงก็ขยับไปด้านข้างอีกนิดเพื่อให้ฉันพอนอนได้ก่อนจะปิดตาลง เอาจริงที่ฉันเลือกจะไปนอนโซฟา ก็เพราะอยากให้เฮียแฟรงค์ได้นอนสบาย ๆ ไม่อึดอัด ดูสิแค่ฉันมานอนด
