“เฮียแฟรงค์! มาตั้งแต่เมื่อไหร่คะ ไม่เห็นส่งข้อความมาบอกมายด์เลย แล้วนี่...” ฉันจ้องมองคนร่างโตหัวทอง ทั้งที่อยู่ในห้อง แต่กลับใส่แมสก์ ปกติฉันไม่เคยเห็นเขาจะใส่อะไรบดบังใบหน้าหล่อนี้สักครั้ง เพราะเฮียเขาดูอยากอวดใบหน้าหล่อ ๆ กับรอยยิ้มร้าย ๆ นี้จะตายไป แต่ครั้งนี้กลับใส่มัน หรือว่ารังเกียจที่ฉันเป็นหวัดกัน แล้วเฮียเขาจะมาทำไม
“ฮ๊าด...เช่ย~~~” เขาจามขึ้นมาโต้ง ๆ เสียงดังลั่นทำให้ฉันตกใจสุดขีด มองเขากะพริบตาถี่ ๆ หรือว่าเฮียจะ...
“เฮียแฟรงค์...ไม่สบายเหรอคะ” ฉันเดินไปใกล้ ๆ ตอนแรกเกือบจะนั่งลงโซฟาแล้ว แต่นึกได้ว่าเขาไม่เคยให้ฉันนั่งข้าง ๆ เลยสักครั้ง ดังนั้นเพื่อเลี่ยงจากการโดนด่า ฉันเลยเลือกนั่งพื้นด้านล่างใกล้ ๆ เฮียเขาแทน ทว่า...เฮียกลับรั้งมือมาดึงกันไว้ “คะ!?”
“แล้วจะลงไปนั่งด้านล่างทำไมวะ” สีหน้าเขาหงุดหงิดไม่รู้เพราะฉันหรือเพราะไข้กัน
“ก็ปกติเฮียไม่ให้ฉันนั่งบนโซฟาร่วมด้วยไงคะ” ฉ
