The Bridal Shadow แผนฆ่าคลุมเงา

บทที่ 1 จุดเริ่มต้นของความสัมพันธ์

"ใจกลางเมืองมาร์ราคิช" ซึ่งเป็นหนึ่งในเมืองที่เปี่ยมไปด้วยเสน่ห์และเอกลักษณ์ที่สุดของโมร็อกโก อาคารสำนักงานใหญ่ของบริษัท เอล คูรี โฮลดิ้งส์ ตั้งตระหง่านอยู่ในย่านธุรกิจที่คึกคัก แต่ยังคงความงดงามแบบดั้งเดิมของวัฒนธรรมมาร์ราคิชไว้

ตึกสูงทันสมัยที่สะท้อนแสงแดดสีทองของทะเลทราย ถูกออกแบบให้ผสมผสาน ระหว่างสถาปัตยกรรมโมเดิร์น และลวดลายอาหรับดั้งเดิม หน้าตึกประดับด้วยกระจกใสตัดขอบลวดลายโมเสกสีฟ้าและทอง ขณะที่โถงทางเข้ามีเสาหินอ่อนสีขาวเรียงราย สร้างความรู้สึกโอ่อ่าและสง่างาม

เมื่อเข้าไปในอาคาร พื้นที่โถงใหญ่ปูด้วยหินอ่อนเงาวับ ผนังบางส่วนนั้น ประดับไปด้วย กระเบื้องลายเรขาคณิต ที่เป็นเอกลักษณ์ของมาร์ราคิช โคมไฟระย้าขนาดใหญ่ที่ห้อยลงมาจากเพดานสูง ช่วยเพิ่มความอลังการ แต่ยังคงความอบอุ่นด้วยแสงไฟสีทองนวล

ห้องทำงานของ อาเมียร์ ตั้งอยู่บนชั้นสูงสุดของตึก มองเห็นทิวทัศน์ที่งดงามของเมืองมาร์ราคิช ภาพของตลาดจาเมล ฟนา (Jemaa el-Fnaa) ที่พลุกพล่านในยามเช้า สวนปาล์มเรียงราย และแนวเทือกเขาแอตลาสที่ตั้งตระหง่านอยู่ไกล ๆ สร้างบรรยากาศที่ทั้งทรงพลังและเงียบสงบในเวลาเดียวกัน

โต๊ะทำงานไม้โอ๊คขนาดใหญ่ของเขา ถูกจัดไว้อย่างเรียบง่าย ด้านหลังคือชั้นหนังสือที่เต็มไปด้วยเอกสารการลงทุนและหนังสือเกี่ยวกับธุรกิจระดับโลก หน้าต่างบานใหญ่ทอดยาวตั้งแต่พื้นจรดเพดาน ให้แสงธรรมชาติเข้ามาเติมเต็มห้อง

เสียงรถราและชีวิตที่วุ่นวายของมาร์ราคิชอยู่ห่างออกไปหลายชั้น แต่ภายในนี้ ทุกอย่างดูนิ่งและมั่นคง สะท้อนถึงบุคลิกของชายผู้เป็นเจ้าของห้อง ผู้ซึ่งควบคุมทั้งธุรกิจ และ ความเป็นอยู่ของคนรอบตัวด้วยความสุขุมและความเด็ดขาด

ห้องทำงานของ อาเมียร์ เอล คูรี เป็นห้องที่สะท้อนตัวตนของเขาได้ชัดเจน พื้นหินอ่อนเย็นตา โต๊ะทำงานไม้โอ๊คตั้งเด่นกลางห้อง ด้านหลังมีชั้นหนังสือที่เต็มไปด้วยเอกสารและของสะสมราคาแพง

อาเมียร์ นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานในชุดสูทสีเทาเข้มพอดีตัว รูปร่างสูง 185 ซม. ไหล่กว้างและแผงอกแข็งแรงบ่งบอกถึงการดูแลตัวเองอย่างดี ผมสีดำแซมเทาเล็กน้อยช่วยเสริมให้เขาดูภูมิฐาน ใบหน้าคมชัด ดวงตาสีน้ำตาลเข้มแฝงไปด้วยความสุขุมและความคิดลึกซึ้ง เคราบาง ๆ บนใบหน้าทำให้เขามีเสน่ห์ที่น่าเกรงขาม

เขามองไปที่ ราซิด ลูกน้องคนสนิทที่ยืนถือแฟ้มเอกสารด้วยสีหน้าร้อนรน

ราซิด:

"คุณอาเมียร์ครับ สัญญากับพาร์ทเนอร์ฝรั่งเศสยังรอการอนุมัติอยู่ ผมกลัวว่า..."

อาเมียร์: (น้ำเสียงราบเรียบ)

"ราซิด ผมจ้างคุณมาเพราะคุณมีความสามารถ อย่าให้ผมต้องสอนวิธีตัดสินใจอีก คุณคิดว่าเราเสียเวลามากเกินไปหรือเปล่า?"

ราซิด: (ลนลาน)

"ผมขอโทษครับ เดี๋ยวผมจะเร่งดำเนินการทันที"

อาเมียร์: (เอนหลังพิงเก้าอี้)

"ดี...อย่าทำให้ผมต้องมองหาคนใหม่"

ประตูเปิดออก ยาสมิน เอล คูรี น้องสาววัย 28 ปีของอาเมียร์ เดินเข้ามาด้วยชุดสูทสีเบจพอดีตัว เธอมีรูปร่างสูงประมาณ 165 ซม. ผิวเนียนละเอียดแบบคนที่ใส่ใจดูแลตัวเอง ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนสดใส คิ้วเรียวได้รูป ผมยาวสีน้ำตาลเข้มถูกมัดรวบอย่างเป็นระเบียบ แม้จะมีรอยยิ้มอ่อนโยน แต่ดวงตาของเธอกลับแฝงไปด้วยความเด็ดเดี่ยวและช่างสังเกต

ยาสมิน:

"พี่คะ แม่มารออยู่ข้างล่าง บอกว่าอยากคุยเรื่องอาหารเย็นวันนี้"

อาเมียร์: (ถอนหายใจ)

"บอกแม่ว่าเย็นนี้พี่อาจกลับช้า ถ้าพี่ไม่ว่างก็เริ่มกันไปก่อน"

ยาสมิน: (ยิ้มเล็กน้อย)

"พี่นี่เหมือนเดิมทุกอย่างเลย เอางานมาก่อนครอบครัวตลอด"

ไม่นานนัก นาดียา (แม่ของอาเมียร์และยาสมิน) ก็เดินเข้ามา เธอเป็นหญิงวัย 65 ปีที่ยังคงความสง่างาม ผมสีเทาตัดสั้นประดับด้วยต่างหูมุกเล็ก ๆ ผิวพรรณเนียนละเอียดบ่งบอกถึงความใส่ใจตัวเองเป็นอย่างดี ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนเหมือนยาสมิน สายตาของเธออบอุ่นแต่แฝงความเด็ดขาด

นาดียา:

"อาเมียร์ ถ้าลูกเอาแต่มองหาเงินทอง ลูกจะลืมว่าครอบครัวคือสิ่งที่สำคัญที่สุด"

อาเมียร์: (ลุกขึ้นยืน ยิ้มบาง ๆ)

"แม่ครับ ผมก็แค่พยายามทำให้ทุกคนมีชีวิตที่ดี ผมไม่ได้ลืมอะไรเลย"

นาดียา:

"ดีแล้วลูก...อย่าลืมกลับบ้านบ้างล่ะ เราไม่อยากเห็นแกนั่งทำงานจนหมดแรงไปทั้งชีวิต"

ที่อีกฟากของเมือง อิซาเบลล่า โมเรโน หญิงสาวชาวบราซิลวัย

27 ปี กำลังนั่งอยู่ในร้านกาแฟเล็ก ๆ ใกล้มหาวิทยาลัย รูปร่างสูงโปร่ง ผมยาวดำขลับที่จัดทรงอย่างเรียบง่ายรับกับใบหน้าเรียว ดวงตาสีน้ำตาลเข้มสดใสดูอบอุ่น แต่แฝงไปด้วยความมุ่งมั่นและเชื่อมั่นในตัวเอง

อิซาเบลล่า:

"โซเฟีย รีบมาเถอะ เดี๋ยวเราสาย!"

โซเฟีย โมเรโน น้องสาววัย 22 ปีของเธอ วิ่งเข้ามาในร้านในชุดกระโปรงสีฟ้าอ่อน รูปร่างเล็กกะทัดรัด สูงประมาณ 160 ซม. ผมสีน้ำตาลอ่อนยาวประบ่า ดวงตากลมโตเหมือนตุ๊กตา เธอมีรอยยิ้มขี้เล่นประจำตัวที่ทำให้ทุกคนรอบข้างรู้สึกสบายใจ

โซเฟีย:

"โอเค ๆ ฉันมาแล้ว! โทษที ฉันมัวแต่เลือกของขวัญให้เพื่อนอยู่"

อิซาเบลล่า: (หัวเราะ)

"เลือกของขวัญ? ให้ไดอาน่าใช่ไหม?"

โซเฟีย: (ยิ้มเขิน)

"ใช่ ฉันคิดว่าเธอจะชอบนะ มันเป็นเซตดอกไม้แห้งจากตลาดงานฝีมือแถวนี้"

ไม่นานนัก ไดอาน่า เพื่อนสนิทของอิซาเบลล่าเดินเข้ามาในร้าน เธอเป็นหญิงสาวชาวฝรั่งเศสวัย 27 ปี รูปร่างเพรียว ผมสีบลอนด์ยาวสลวยที่ปล่อยให้เป็นธรรมชาติ ดวงตาสีเขียวสดใสเหมือนมรกต เสน่ห์ของเธออยู่ที่รอยยิ้มกว้างและท่าทางร่าเริง

ไดอาน่า:

"พวกเธอนั่งกันสบายเลยนะ! ฉันเดินหาอยู่นาน"

โซเฟีย:

"ก็พี่อิซาเบลล่าบอกให้มารอที่นี่เอง แถมยังบ่นว่าฉันช้าอีก"

อิซาเบลล่า: (ยิ้มขำ)

"ก็จริงนี่ โซเฟียเธอเป็นคนช้าทุกครั้ง เราต้องรีบไปที่อีเวนต์ไม่ใช่เหรอ?"

ไดอาน่า:

"ใช่! ฉันตื่นเต้นจะได้เห็นงานครั้งนี้มาก ได้ข่าวว่ามันเป็นงานแต่งงานที่หรูหราที่สุดของปีเลย"

อิซาเบลล่า:

"ก็ใช่ ฉันยังแปลกใจเลยที่เขาเลือกให้ฉันเป็นคนจัดดอกไม้หลักสำหรับงานนี้ แต่ก็ท้าทายดี"