บทที่ 10 การวางแผนสืบหาความจริง
1993 Words
บรรยากาศในห้องเรียนปริญญาโท
แสงแดดอ่อน ๆ ยามเช้าส่องผ่านหน้าต่างกระจกบานใหญ่ของห้องปฏิบัติการพฤกษศาสตร์ โต๊ะทดลองเรียงรายไปด้วยอุปกรณ์หลากหลาย ทั้งหลอดทดลอง เครื่องกลั่นสาร และชิ้นส่วนของดอกไม้ที่เตรียมไว้สำหรับการเรียนวันนี้
ศาสตราจารย์ลุยซ่า เดินเข้ามาในห้องพร้อมกับสมุดบันทึกและดอกมาร์ตาโกน่าที่ถูกเก็บอย่างระมัดระวังในหลอดแก้วใส
ศาสตราจารย์ลุยซ่า: (น้ำเสียงจริงจัง)
"วันนี้เราจะลงมือทดลองการสกัดสารจากดอกมาร์ตาโกน่า พืชชนิดนี้มีศักยภาพสูง ที่กำลังวิจัยว่าสามารถนำมาทำยาต้นพิษ จากแมลง "
เธอวางหลอดแก้วลงบนโต๊ะกลางห้อง ทุกคนจับจ้องไปที่ดอกไม้สีชมพูอ่อนที่ดูงดงามและลึกลับ
การเรียนการทดลอง
อิซาเบลล่ากับเพื่อนสนิทของเธอ ไดอาน่า นั่งอยู่ที่โต๊ะทดลองคู่กัน
ศาสตราจารย์ลุยซ่า: (ชี้ไปที่ดอกมาร์ตาโกน่า)
"ขั้นตอนแรกคือการแยกสารสำคัญจากกลีบดอก โดยใช้การกลั่นด้วยไอน้ำ วิธีนี้จะช่วยให้เราสกัดสารออกมาโดยไม่ทำลายคุณสมบัติทางเคมีของมัน"
นักศึกษาทุกคนเริ่มลงมือทำตามคำแนะนำ อิซาเบลล่าค่อย ๆ หยิบกลีบดอกมาร์ตาโกน่าใส่ในหลอดทดลอง ก่อนจะเริ่มกระบวนการกลั่น เธอจดจ่ออยู่กับขั้นตอน แต่ในใจกลับเต็มไปด้วยความคิดที่ยังค้างคาเกี่ยวกับโซเฟีย
ไดอาน่า: (กระซิบเบา ๆ ระหว่างรอการทดลอง)
"เธอคิดเรื่องโซเฟียอยู่ใช่ไหม?"
อิซาเบลล่า: (พยักหน้าเล็กน้อย)
"ใช่ ฉันยังคิดไม่ตก...ทุกอย่างมันแปลกเกินไป โซเฟียไม่เคยมีปัญหาสุขภาพ แล้วทำไมถึงเกิดเรื่องแบบนี้ได้?"
ไดอาน่า: (เสียงจริงจัง)
"ฉันก็คิดเหมือนกัน มันไม่มีทางเป็นแค่หัวใจล้มเหลวเฉียบพลัน... แต่เราจะเริ่มยังไง? เราไม่มีอะไรเลยนอกจากข้อสงสัย"
อิซาเบลล่า: (ถอนหายใจ)
"ฉันคิดว่าเราต้องเริ่มจากข้อมูล เราต้องรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเจ้าสาวสามคนก่อนหน้า ถ้ามันเชื่อมโยงกับโซเฟีย...ฉันเชื่อว่าต้องมีอะไรที่เรามองไม่เห็น"
ไดอาน่า: (พยักหน้า)
"งั้นเราควรไปที่สถานีตำรวจในวันหยุดหน้า ถ้าเราขอข้อมูลได้ เราอาจจะเริ่มปะติดปะต่อเรื่องทั้งหมดได้"
อิซาเบลล่า: (แสดงสีหน้ามุ่งมั่น)
"ใช่ วันหยุดหน้า ฉันจะไปกับเธอ เราต้องได้คำตอบ...ก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป"
บรรยากาศในห้องทดลอง
กลิ่นไอน้ำ จากการกลั่นลอยขึ้นมาจางๆ ในห้องปฏิบัติการ นักศึกษาบางคนเริ่มทยอยเก็บสารสกัดได้สำเร็จ ศาสตราจารย์ลุยซ่าเดินตรวจงานแต่ละโต๊ะ
ศาสตราจารย์ลุยซ่า:
"ดีมากค่ะทุกคน อย่าลืมบันทึกผลการทดลองในสมุดวิจัยของคุณ และระบุว่าคุณได้สารสกัดในปริมาณเท่าไหร่"
อิซาเบลล่าหยิบหลอดแก้วที่มีสารสกัดสีใสออกมาวางบนแท่น เธอมองมันด้วยความรู้สึกสองอย่างที่ปะปนกัน ทั้งความสนใจในวิทยาศาสตร์ และความรู้สึกว่ามีบางสิ่งในชีวิตจริงที่เธอต้องคลี่คลาย
หลังเลิกเรียน อิซาเบลล่าและไดอาน่าเดินออกจากห้องปฏิบัติการด้วยกัน แสงแดดยามบ่ายสาดส่องลงมาในลานกว้างของมหาวิทยาลัย
ไดอาน่า: (พูดพลางมองไปที่ท้องฟ้า)
"ฉันรู้ว่ามันเสี่ยง แต่ฉันจะอยู่ข้างเธอในเรื่องนี้ เราจะไปสถานีตำรวจด้วยกัน"
อิซาเบลล่า: (ยิ้มบาง ๆ)
"ขอบคุณนะ ไดอาน่า ฉันไม่รู้ว่าฉันจะทำเรื่องนี้ได้ไหมถ้าไม่มีเธอ"
ทั้งสองเดินไปด้วยกันอย่างเงียบ ๆ แต่ในใจของอิซาเบลล่าเต็มไปด้วยความหวังและความมุ่งมั่น
"ฉันต้องรู้ความจริง..และฉันจะไม่หยุด จนกว่าจะได้คำตอบ"
มุ่งหน้าสู่สถานีตำรวจ
เมื่อวันหยุดมาถึง อิซาเบลล่าและไดอาน่าเดินทางมาถึงสถานีตำรวจที่ตั้งอยู่ใจกลางเมืองมาร์ราคิช อาคารขนาดกลางที่มีผนังสีขาวหม่น ตัดกับประตูและหน้าต่างที่ทาสีฟ้าสดใส ซึ่งเป็นเอกลักษณ์ของสถาปัตยกรรมในแถบนี้
ด้านหน้าสถานีตำรวจเต็มไปด้วยผู้คนหลากหลาย ทั้งชาวบ้านที่มายื่นร้องเรียนเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ และเจ้าหน้าที่ที่เดินสวนกันไปมาด้วยสีหน้าเคร่งขรึม เสียงพูดคุยผสมกับเสียงพิมพ์เอกสารดังแว่วในอากาศ
อิซาเบลล่า: (พูดเบา ๆ กับไดอาน่า)
"ที่นี่ดูยุ่งมากเลยนะ หวังว่าเราจะได้รับข้อมูลที่ต้องการ"
ไดอาน่า: (ยิ้มให้กำลังใจ)
"เราจะลองดู ถ้าพูดดี ๆ บางทีพวกเขาอาจช่วยเราได้"
ภายในสถานีตำรวจ
ภายในสถานีตำรวจ บรรยากาศยังคงวุ่นวายเช่นเดิม เจ้าหน้าที่บางคนนั่งประจำโต๊ะพิมพ์เอกสารหรือรับแจ้งความ บางคนเดินถือแฟ้มเอกสารพร้อมสีหน้ามุ่งมั่น
อิซาเบลล่าและไดอาน่าเดินเข้าไปที่โต๊ะประชาสัมพันธ์ที่มีเจ้าหน้าที่หญิงคนหนึ่งนั่งอยู่ เธอสวมยูนิฟอร์มเรียบร้อยและมีป้ายชื่อว่า "ราฮีม่า"
ราฮีม่า: (เงยหน้าขึ้นพร้อมรอยยิ้มเล็ก ๆ)
"สวัสดีค่ะ พวกคุณมาที่นี่เพราะเรื่องอะไรคะ?"
อิซาเบลล่า: (พูดด้วยน้ำเสียงสุภาพ)
"สวัสดีค่ะ ฉันมาที่นี่เพราะอยากขอข้อมูลเกี่ยวกับการเสียชีวิตของน้องสาวฉัน...และ เกี่ยวกับเหตุการณ์ของเจ้าสาวสามคนก่อนหน้าด้วยค่ะ"
ราฮีม่า: (ทำหน้าประหลาดใจเล็กน้อย)
"ขอโทษนะคะ คุณหมายถึงเจ้าสาวสามคนที่เกี่ยวข้องกับคุณอาเมียร์ เอล คูรี ใช่ไหม?"
อิซาเบลล่า: (พยักหน้า)
"ใช่ค่ะ ฉันอยากทราบข้อมูลเพื่อทำความเข้าใจเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้น"
ราฮีม่าพยักหน้าก่อนจะลุกขึ้นและพาพวกเธอไปยังห้องประชุมเล็ก ๆ ที่อยู่ด้านในของสถานี
การสนทนากับเจ้าหน้าที่
ในห้องประชุมเล็ก ๆ ที่มีโต๊ะไม้เรียบง่ายและเก้าอี้ไม่กี่ตัว สารวัตรคาริม เจ้าหน้าที่ที่เคยไปในงานหมั้นวันเกิดเหตุเดินเข้ามาพร้อมแฟ้มเอกสารในมือ เขามีท่าทางจริงจังและดูน่าเชื่อถือ
สารวัตรคาริม:
"สวัสดีครับคุณอิซาเบลล่า เราเคยเจอกันในวันงานหมั้นของคุณ ผมเสียใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นกับโซเฟีย"
อิซาเบลล่า: (พยักหน้าเล็กน้อย)
"ขอบคุณค่ะสารวัตร แต่ฉันอยากรู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ไม่ใช่แค่กับโซเฟีย แต่รวมถึงเจ้าสาวสามคนก่อนหน้าด้วย"
สารวัตรคาริม: (นิ่งคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะเปิดแฟ้มเอกสาร)
"ผมเข้าใจ เราจะให้ข้อมูลเท่าที่เราสามารถเปิดเผยได้แล้วกัน "
สารวัตรคาริม: (พลิกแฟ้มเอกสารและถอนหายใจ)
"ผมเข้าใจความรู้สึกของคุณ เราได้ตรวจสอบทุกกรณีอย่างละเอียด แต่...ไม่มีหลักฐานที่ชี้ว่าเป็นการฆาตกรรม ทั้งสามคนถูกวินิจฉัยว่าเสียชีวิตตามธรรมชาติ"
สารวัตรคาริม: (เลื่อนแฟ้มให้ทั้งสองคนดู)
"เริ่มจากเจ้าสาวคนแรก ฟาติม่า เธอเสียชีวิตในพิธีอาบน้ำก่อนแต่งงาน ทุกคนที่อยู่ในพิธีรายงานว่าเธอหมดสติหลังจากอาบน้ำ และแพทย์สรุปว่าเธอเสียชีวิตจากหัวใจล้มเหลวเฉียบพลัน ไม่มีร่องรอยหรือสารเคมีที่บ่งบอกถึงการถูกทำร้ายหรือถูกวางยา"
ไดอาน่า: (ขมวดคิ้ว)
"หัวใจล้มเหลวเฉียบพลันในพิธีอาบน้ำ...มันดูแปลก ๆ นะคะ"
สารวัตรคาริม:
"เราก็คิดแบบนั้นในตอนแรก แต่หลังจากการสอบสวนเพิ่มเติม ไม่มีหลักฐานใดที่บ่งบอกถึงการกระทำผิด เราจึงต้องยอมรับผลการวินิจฉัยของแพทย์"
อิซาเบลล่า: (กดเสียงต่ำ)
"แล้วคนที่สองล่ะคะ?"
สารวัตรคาริม :
"คนที่สองคือ อามิน่า เธอเสียชีวิตหลังจากแต่งงานไม่กี่วัน เธอเริ่มมีอาการปวดท้อง อ่อนเพลีย และหมดแรง แพทย์ระบุว่าเธอเสียชีวิตจากไตล้มเหลวเฉียบพลัน...อีกครั้ง ไม่มีหลักฐานที่ชี้ว่าเป็นการกระทำโดยเจตนาของใคร"
อิซาเบลล่า: (เริ่มแสดงสีหน้ากังวล)
"แล้วคนที่สามล่ะคะ?"
สารวัตรคาริม :
"คนที่สามคือ นูร่า เธอเสียชีวิตในงานเลี้ยงแต่งงาน เธอเริ่มมีอาการอาเจียน เวียนหัว และหมดสติในเวลาไม่กี่นาที แพทย์ระบุว่าเธอน่าจะเสียชีวิตจากอาหารเป็นพิษรุนแรง แต่เมื่อเราตรวจสอบอาหารในงานเลี้ยง กลับไม่พบสิ่งผิดปกติ"
บรรยากาศที่เต็มไปด้วยคำถาม
อิซาเบลล่า: (เสียงเคร่งขรึม)
"มันบังเอิญเกินไปไหมคะสารวัตร? ผู้หญิงสามคนในชีวิตของอาเมียร์เสียชีวิตในสถานการณ์ที่ดูเหมือนธรรมชาติ แต่ทุกกรณีกลับไม่มีหลักฐานอะไรที่แน่ชัด"
สารวัตรคาริม: (นิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงจริงจัง)
"ผมเข้าใจความสงสัยของคุณ และผมเองก็เคยคิดแบบนั้น แต่เมื่อเราตรวจสอบทุกอย่างแล้ว ไม่มีอะไรที่เราสามารถใช้เป็นหลักฐานได้"
ไดอาน่า: (พูดขึ้นอย่างไม่พอใจ)
"แปลว่าเรื่องนี้จะจบลงแค่นี้เหรอคะ? ทุกคนต้องยอมรับว่ามันเป็นความบังเอิญอย่างนั้นเหรอ?"
สารวัตรคาริม: (พูดด้วยน้ำเสียงนิ่ง)
"ผมรู้ว่ามันยากที่จะยอมรับ แต่ในกรณีที่ไม่มีหลักฐาน เราก็ทำอะไรไม่ได้มากกว่านี้ ผมขอโทษ"
หลังจากออกมาจากสถานีตำรวจ อิซาเบลล่าและไดอาน่าเดินเคียงข้างกันไปตามถนนที่เต็มไปด้วยผู้คน เสียงรถยนต์และผู้คนในเมืองมาร์ราคิชดังแว่วอยู่รอบ ๆ แต่ทั้งคู่กลับเงียบงันด้วยความคิด
ไดอาน่า: (ถอนหายใจเบา ๆ)
"ฉันคิดว่าการมาที่นี่จะทำให้เราได้อะไรบ้าง แต่ดูเหมือนว่ามันจะไม่ช่วยอะไรเลย"
อิซาเบลล่า: (หยุดเดิน พลางหันมองเพื่อนด้วยแววตาจริงจัง)
"มันไม่ได้ไร้ประโยชน์ซะทีเดียว อย่างน้อยเราก็ได้ที่อยู่ของญาติของเจ้าสาวทั้งสามคนมาแล้ว"
ไดอาน่า: (ขมวดคิ้วเล็กน้อย)
"ใช่... แต่เธอคิดเหรอว่าพวกเขาจะยอมพูดกับเรา? พวกเขาอาจจะไม่อยากรื้อฟื้นเรื่องเก่า ๆ ขึ้นมาอีก"
อิซาเบลล่า: (พยักหน้าเบา ๆ)
"ฉันรู้ แต่ถ้ามันมีอะไรที่พวกเขายังไม่ได้พูดกับตำรวจ หรืออะไรที่พวกเขาสังเกตเห็น เราก็อาจจะได้เบาะแสใหม่ ๆ"
ไดอาน่า: (ถอนหายใจ)
"โอเค แล้วเธอวางแผนว่ายังไง? พวกเขาไม่ได้อยู่ที่นี่ในมาร์ราคิชกันทั้งหมดใช่ไหม?"
อิซาเบลล่า: (เปิดสมุดบันทึกเล่มเล็กในมือ)
"ใช่... คนแรกอยู่ที่คาซาบลังกา คนที่สองอยู่ในหมู่บ้านเล็ก ๆ ใกล้เมืองเฟซ ส่วนคนที่สามอยู่ไม่ไกลจากที่นี่"
ไดอาน่า:
"ดูเหมือนเราจะต้องเดินทางกันพอสมควรเลยนะ... แล้วเราจะเริ่มจากใครก่อน?"
อิซาเบลล่า: (ครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนพูดอย่างมั่นใจ)
"เริ่มจากคนที่อยู่ใกล้ที่สุดก่อน แล้วเราจะค่อย ๆ ไล่ไปทีละคน ฉันเชื่อว่าถ้าเราอธิบายให้พวกเขาฟังดี ๆ พวกเขาน่าจะยอมช่วยเรา"
ไดอาน่า: (ยิ้มบาง ๆ แต่ยังมีความกังวลในน้ำเสียง)
"หวังว่ามันจะได้ผลนะ แต่ฉันจะไปกับเธอ ไม่ว่าจะต้องเดินทางไกลแค่ไหน"
อิซาเบลล่า: (ยิ้มขอบคุณเพื่อน)
"ขอบคุณนะไดอาน่า ฉันรู้ว่ามันอาจจะไม่ง่าย แต่เราต้องลอง ฉันรู้สึกว่ามันต้องมีอะไรบางอย่างที่เรายังไม่รู้ และบางทีญาติของพวกเธออาจจะให้คำตอบเราได้"
ทั้งสองเดินออกจากย่านสถานีตำรวจพร้อมกับแผนการในใจ แม้เบาะแสที่ได้มายังไม่เพียงพอ แต่ความตั้งใจของอิซาเบลล่าที่จะหาความจริงกลับยิ่งชัดเจนมากขึ้น
"ถ้าไม่มีใครยอมพูดความจริง ฉันก็จะสืบจนกว่าจะเจอเอง ไม่ว่าจะต้องเจอกับอะไร ฉันจะไม่หยุด"
ไดอาน่าหันมองเพื่อนที่เดินข้าง ๆ ก่อนจะยิ้มและพยักหน้าให้กำลังใจ ทั้งสองรู้ดีว่านี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของการเดินทางที่อาจนำไปสู่คำตอบ... หรืออันตรายที่พวกเธอคาดไม่ถึง
- Writer
