นับดาวตื่นมาในตอนเย็นอาการบวมเเดงที่เเขนเธอเริ่มดีขึ้นจึงลุกออกมาจากเตียงเพื่อเตรียมทำมื้อเย็นทาน
"อยากกินอะไรเเซ่บ ๆต้มยำไก่เเล้วก็เจียวไข่ซักสามฟองเเล้วกัน "
คนตัวเล้กจัดการหุงข้าว เเล้วเตรียมของทำต้มยำเเต่นึกขึ้นได้ว่าไม่มีไข่ไก่ เมื่อวานลืมซื้อ จึงเดินกลับไปหยิบกระเป่าสตางค์ กับคีย์การ์ด ห้องเเล้วก็เดินลงไปดูที่ข้างๆคอนโดว่ามีร้านสะดวกซื้อบ้างไหม..
นับดาวเดินลงมาก็เห็นว่ามีซุปเปอร์มาเก้ตอยู่อีกฝั่งตรงข้าม กัน จึงเดินข้ามถนนไปอย่างระมัดระวัง เพื่อไปซื้อของที่ต้องการ
ไข่ไก่หนึ่งเเผงใหญ่น้ำมันหนึ่งขวด ขนมอีกสองสามห่อ กับเห็ดอีกหนึ่งเเพคไว้ใส่ต้มยำ จ่ายเงินเสร็จเเล้วก็หิ้วของเดินข้ามถนนกลับมาคอนโดเเขนเล็กๆเริ่มเเดงขึ้นมาอีกเล็กน้อยเพราะ ของที่ซื้อมาก็หนักพอสมควร
เเต่พอกลับมาถึงหน้าห้องกำลังจะหยิบคีย์การ์ดขึ้นมาเปิดประตูก็เห็นมาร์ตินเปิดประตูออกมาจากห้องเขาพอดี
"ไปไหนมา ?
เขาเห็นเธอหิ้วของถุงใหญ่ก็เลยถามขึ้น
"ไปซุปเปอร์มาร์เก้ต มาคะ "
สีหน้าคนตัวโตดูอึ้งเล็กน้อยเพราะมันก็ข้ามถนนไปไกลพอสมควร เเถมซื้อของมาก็ดูจะหนักไม่ใช่น้อย
"ทำไมไม่บอกฉันจะได้พาไป"
"หนูเกรงใจคุณคะอีกอย่างมันอยู่ไกล้เเค่คนละฝั่งถนนเองเเล้วนี่คุณออกมานี่จะไปไหนเหรอคะ "
"ก็จะไปห้องเธอ กะว่าจะมาดูว่าดีขึ้นรึยังเเต่เห็นเธอหิ้วของได้ขนาดนั้ก็เเสดงว่าดีขึ้นเเล้วใช่ปะ "
"คะ ดีขึ้นบ้างเเล้ว คุณมาร์ติน ทานข้าวด้วยกันก่อนสิคะ ดาวว่าจะทำต้มยำไก่ กับไข่เจียวร้อนๆคะ คุณอยากทานออะไรเพิ่มไหม?
"อืม.. อยากกินกระเพราหมูกรอบเธอทำได้ไหมละ "
เขาเดินตามเธอเข้ามาในห้องเเล้ว เอ่ยบอกในสิ่งที่ต้องการ
"ทำได้คะ เเต่ทำหมูกรอบมันนาน คุณต้องบอกล่วงหน้าซักหน่อย เปลี่ยนเป็นอย่างอื่นก่อนไหมคะ "
คนตัวเล็กที่กำลังล้างเห็ดเตรียมใส่ในต้มยำ ไก่ของเธอเตรียมไว้
"ให้ฉันช่วยไหม? "
มาร์ตินเดินมายืนดูเธอลงมือทำด้วยท่าท่างทะมัดทะเเมง พลางนึกในใจ ใครได้เธอไปเป็นเเฟนคงจะดีไม่น้อย ..เเต่ตอนนี้เธอเป็นเด็กของเขา เขาขอคว้าโชคก้อนนั้นไว้ก่อนเเล้วกัน..
"คุณไปนั่งรอทานนะคะ เดี๋ยวดาวทำเองดีกว่า "
เธอผลักเขาเบาๆให้ถอยห่างออกไปเเต่เขาก็ยังหน้ามึนยืนดูเธออยู่อย่างนั้น
"อยากช่วยจริงๆสินะคะ งั้นมาเอาไข่ไก่ไปตีคะ จะได้เจียวไข่ "
คนตัวเล็กยื่นไข่ได่สี่ฟองให้เขากับถ้วยใบเล็กเเละช้อนซ้อม
"ทำยังไงละ ?
เขาถามเธอเหมือนคนไม่เคยทำไข่เจียว
"เอาซ้อมตีเปลือกไข่ให้เเตกเเบบนี้คะ เเล้วใช้นิ้วดันออกเบาๆ ให้ไข่ลงในชาม เเบบนี้คะ "
เธอสอนเขาละเอียดขนาดนี้ทำไม่ถูกอีกก็ยอมเเล้วนะ
มาร์ติน ลองทำตามที่เธอบอกมันก็ไม่ได้ยากนี่น่า เพียงเเต่ลูกคุณหนูเเบบเขาไม่จำเป็นต้องมาทำอะไรเเบบนี้ ขนาดตอนอยู่เมืองนอก เขายังสั่งมาทานทุกมื้อเลย กว่าจะเรียนจบมาจนโตขนาดนี้คุณญิงวรรณวิไลเเม่ของเขาหมดค่ากินไปเกือบสิบล้านได้มั้ง ..
"คะ เเบบนั้นเเหละถูกเเล้ว เเล้วก็ใช้ซ้อมอันเดิม ตีๆเเบบนี้ให้ไข่เป็นเนื้อเดียวกันคะ ใส่น้ำปปลานิดหน่อย กับนี้คะ อร่อยชัวร์"
นับดาวหยิบห่อผงนัวออกมา
"ใส่นิดเดี๋ยวพอนะคะ เดี่ยวขนหน้าเเข้งร่วง "
" ไม่ร่วงหรอกเเม่ฉันรวย "
"ฮ่า ฮ่า ฮ่า .. โอเคคะ เเต่ใส่นิดเดียวก็อร่อยเเล้ว "
อืม.. "เเล้วทำยังไงต่อ ?
"เดี๋ยวรอดาวยกหม้อต้มยำลงก่อนนะคะเเล้วค่อยเอากระทะมาตั้ง เจียวไข่ "
เธอต้องการให้ไก่เปื่อยอีกนิด จะได้นุ่มๆเวลาเขาทาน
ไม่นานนักหม้อต้มยำไก่ถูกยกลง เเล้วนำกระทะมาตั้งเเทน
"คุณมาร์ติน ใส่น้ำมันลงไปเลยคะ ไม่ต้องเยอะเเล้วก็รอให้น้ำมันร้อนก่อนคะค่อยใส่ไข่"
เขาทำตามที่เธอบอก ชี้นกเป็นนกชี้ไม้เป้นไม้
"ใส่ไข่ลงไปเลยคะ ค่อยๆเทนะคะ "
มือเล็กจับมือเขา ราวกับสอนให้เด็กทำ เธอช่วยเขาจับตะหลิวพลิกกลับไปมา จนสุกเหลือง เเล้วตักใส่จาน
"เสร็จเเล้วคะ หอมมั้ยคะ ฝีมือคุณเลยนะเนี่ยะ?
ไปนั่งเลยคะ เดี๋ยวดาวตักข้าวไปให้ "
คนตัวสูงเดินไปล้างมือเเล้วไปนั่งที่โต้ะ
นับดาวตักข้าวเเล้วมาวาง พร้อมกับยกจานไข่เจียว เเละถ้วยต้มยำไก่มาวางตรงหน้า เขากลิ่นหอมโชยเข้าจมูกเธอเเละเขา จนน้ำลายสอ
"ชิมดูสิคะไข่เจียวฝีมือคุณอร่อยรึเปล่า ?
เธอตักไข่เจียวฝีมือเขาเอง ใส่ลงในจานข้าวของเขา พร้อมราดซอสพริกให้นิดหน่อย "
มาร์ตินตักมันเข้าปาก เป็นครั้งเเรกที่เขาได้ทานฝีมือตัวเอง ซึ่งมันก็อร่อยเหมือนกัน
"อืม.. อร่อย "
เขาตักมันป้อนเธอบ้าง เเต่ตักวางลงบนช้อนตัวเองเเล้วป้ายซอสพริกป้อนเธอบ้าง
"เธอชิมมันหน่อยสิ อร่อยเหมือนฉันรึเปล่า ?
อ๊าย.. กินช้อนเดียวกันก็ว่าเขินเเล้ว ไอ้ที่เขาถามว่ามันอร่อยเหมือนเขารึเปล่า นี่เธอตอบไม่ถูกเลย
นับดาวอ้าปากงับข้าวไข่เจียว คำนั้นเข้าไปเคี้ยวตุ่ยๆ
"อื้ม.. อร่อยดีคะ"
เธอเคี้ยวมันจนหมดเเล้วตักน้ำต้มยำไก่ซดเเก้เลี่ยน
" เเล้วมันอร่อยกว่าฉันรึเปล่า ??