Ep.7 ระบายความในใจ

1197 Words

มาร์ตินเองก็กลับมานั่งคิดนอนคิดเพราะเมื่อกี้ไอ้เเทนไทมันเผลอเรียกชื่อเฉพาะของเขาที่คนสนิทเเละเเม่ของเขากับพวกคนใช้ในบ้านที่เรียกชื่อนี้ "ถ้าเธอคือเด็กคนนนั้นที่อยู่กับยายเเจ่มจริง เธอจะต้องรู้เเน่ว่าเป็นเขา เขาได้เเต่คิดในใจเธอคงไม่รู้หรอก เพราะถ้ารู้คงไม่ยอมมาเป็นเด็กเลี้ยงเขาหรอก ร่างสูงนั่งไขว่ห้างมือกุมขมับ นั่งคิดเรื่องนี้อยู่พักใหญ่ๆก่อนจะลุกขึ้นไปอาบน้ำ เเต่งตัวเพื่อออกไปดื่มกับเพื่อนที่นัดไว้ เเทนไท เเละ เฟลมเป็นเพื่อนที่รู้จักกันตั้งเเต่เด็กเพราะพ่อเเม่ของเขาเป็นเพื่อนสนิทกัน ใช้เวลาไม่นานนัก เขาก็เดินออกมาจากห้องน้ำด้วยร่างกายทีเปลือยเปล่า มีเเค่ผ้าขนหนูพันรอบเอวปิดของลับไว้ ก่อนจะมุ่งตรงไปหยิบเสื้อเชิ้ตสีดำมาใส่กับกางเกงยีนสีเข้ม ราคาเยียบเเสน เส้นผมถูกหวีจนเนี้ยบเป็นทรงน้ำหอมถูกฉีดจนหอมฟุ้งก่อนจะหยิบรองเท้าเเบรนด์มาสวมใส่ ก่อนจะเดินออกจากห้องไป โดยไม่เเวะห้องของเธอ บรื้นนนนนน... เสียงรถคันหรูสีดำเเล่นออกจากที่จอดรถมุ่งไปตามถนนปลายทางคืออาร์พีซีคลับ ที่เประจำขแงเขา มาร์ตินที่จอดรถของลูกค้าวีไอพี ก่อนจะเดินมุ่งตรงเข้าไปในร้าน ควาหล่อของมาร์ตินเรียกตวามสนใจให้เเก่คนที่พบเห็นเขาได้ดีมากเพราะ เขาหล่อจริงๆ กรี้ด...เเก พี่คนนี้หล่ออะ ฉันอยากได้เขา เสียงกรี้ดกร้าดของสาวๆเเละคำพูดเข้าหูเขาเเต่เขาก็หาได้สนใจไม่เพราะเขาเป็นคนไม่ชอบกินเรี่ยราดไปทั่ว เเต่ เพราะเขา มีเธอเด็กเลี้ยงที่สดใหม่อยู่ที่คอนโด "ไอ้ติน ทางนี้... เเทนไทกวักมือเรียกเพื่อนมาร์ตินเห็นจึงเดินขึ้นไปยังห้องวีไอพีที่ประจำของพวกเข า "ไอ้แฟลมละ ? เขาถามถึงเพื่อนอีกคนที่ยังไม่เห็นตัว "มันกำลังมา กูโทร.ตามเเล้ว เเม่งเอาเด็กอยู่เสียงครางลั่นสายเลยวะ ?? "น้องชงเหล้าให้เพื่อนพี่หน่อย " เเทนไทหันไปบอกเด็กในร้านที่มาทำงานเเทนนับดาว ชงเหล้าเเล้วส่งเเก้วให้เขา มาร์ตินรับเเก้วเหล้าจากพนักงานสาว ก่อนจะ ยกมันขึ้นมากรอกลงคออีกเดียวหมด จนเพื่อนตกใจ "เฮ้ย ไอ้ตินมึงอย่างดื่มอีกเดียวหมดดิวะ เดี๋ยวเมาหรอก รึมึงมีเรื่องเครียด? "อืม .. กูมีเรื่องเครียด " "เล่ามาไอ้สัดด " เเทนไทพูดพรวดออกมาทันทีเเพูดขนาดนี้ มึงจำหลานคนไช้ตอนเด็กๆที่ชอบให้กูสอนการบ้านให้บ่อยๆมั้ย " อือ กูจำได้ ทำไมวะ? กูสงสัยว่าเธอคือนับดาวเด็กกู เเต่เธอคงจำกูไม่ได้ " " เเล้วมึงรู้ได้ไงวะ ว่าน้องคือคนเดียวกัน " "กูไปส่งเธอเมื่อคืนก่อน เเม่งให้ส่งที่หน้าบ้านกู กูตกใจหมด ถามเธอเธอบอกเป็นหลานของเเม่บ้าน อยู่ที่นี่ ก็ไม่มีใครคนในบ้านมีเเต่เเก่ๆกับวัยกลางคนเท่านั้น " "อืม..งั้นกุว่าใช่เลยเเหละ ถูกเผงเลย " กุยังไม่อยากให้เธอรู้ว่ากูคือติน พวกมึงช่วยเรียกชื่อตามปกติหน่อย อย่าเรียกติน " "เออๆได้วะ" "เฮ้..พวกมึง คุยอะไรกันวะ " เฟลมเพื่อนของเขาอีกคน มาพอดี "เย็บสาวจนลืมนัดพวกกูรึไง? เเทนไทหยอกเพื่อน อีกคน "เออดี่วะ กุคนมีเมีย เย็บซักหน่อยจะเป็นไรวะ ?? "เเม่งพวกกูคนโสดอิจฉาตาร้อนเลย " "กูไม่โสดเว้ย มาร์ตินเเย้งออกมาทันควัน "มึงไม่โสดมึงมีเด็กรึไง ?? เขาเงียบไม่ตอบ เเค่นี้พวกมันก็รู้กันเเล้ว "ใครวะเด็กมัน มึงรู้ป่าวไอ้เเทนไท ? เฟลมหันไปถามเพื่อน "กูไม่บอก เเต่มึงน่าจะเคยเห็นดีอยู่ "ไอ้นี่กูก็เจอผู้หญิงมาเยอะนะ กูจะไปรู้ไงคนไหน ? มาร์ตินนั่งฟังเพื่อสองคนของเขาเถียงเรื่องของเขาจนเขารู้สึกรำคาญจึงขอตัวกลับ ปึก.. "กูกลับก่อน " เขายกเเก้วเหล้าขึ้นดื่ม จนหมดเเล้ววางลงบนโต้ะ "ไอ้เชี่ยนี่ก็จะกลับไปอึ้บเด็กอีกคน กูโครตเบื่อพวกมึงเลยวะ " เเทนไทบ่นไล่หลังเพื่อน มาร์ตินรีบขับรถกลับคอนโดเขาไม่ได้เมาเเค่กรึ่มๆเพราะไม่ได้ดื่มเยอะ ตอนนี้เขายืนอยูหน้าห้องของนับดาวที่อยู่ตรงข้ามห้องเขา ก่อนจะตัดสินใจเปิดกระเป่าสตางค์เอาคีย์การ์ดห้องเธอออกมา เเล้วเปิดเข้าไป เธอคงยังไม่นอนหรอกนะเพราะตอนนี้เพิ่งสี่ทุ่มกว่าๆเอง เเค่ผิดคาด ไฟในห้องมืดสนิท มีเพียงไฟในห้องนอนที่เล็ดลอดออกมาทางช่องประตูเพียงเล็กน้อยเท่านั้น ...... นอนเเล้วเหรอวะเนี่ย? เขาจึงเปิดประตูห้องนอนเธออย่างเงียบที่สุด กลัวเธอจะตื่น มาร์ตินเห็นร่างเล็กนอนขดอยู่บนที่นอนผ้าก็ไม่ห่ม ใบหน้าสวยหลับตาพริ้ม ราวกัหลับไปนานเเล้ว เขาจึงไม่อยากกวนเธอ มือหนาหยิบผ้าขึ้นมาห่มเเล้ว กลับหลังหันเดินทำท่าจะเดินออกจากห้องนอนเธอ โครม .. โอ้ย เสียงเท้าเจ้ากรรมของเขาสะดุดเอากับของเตียงนอนในห้องเธอ จนคนตัวเล็กสะดุ้งตื่น ว๊าย.. ตาเถร .. "ฉันเอง ตาเถรที่ไหนจะหล่อขนาดนี้ " "อ้าวคุณมาร์ติน มาทำอะไรอีกคะ ?? "ฉันก็มานอนกับเธอไง เเต่เห็นเธอหลับไปเเล้วกำลังจะออกจากห้อง เเต่ดันไปสะดุดกับขอบเตียงซะก่อน " เเล้วเจ็บมากไหมคะ ? เจ็บ .. เขาตอบเธอสั้นๆ " งั้นเดินไปที่โซฟาไหวมั้ยคะ เดี๋ยวดาวใส่ยาให้ "มาร์ตินพยักหน้าลงเเล้วเดินเขย่งเท้า ไปที่โซฟาส่วนนับดาวก็เดินไปหายไปพักใหญ่ก่อนจะกลับมามือเปล่า ? เเฮ่ ...... ดาวลืมไปว่าที่นี่ไม่มียา เมื่อกี้ ดาวลืมซื้อมาติดห้องไว้ห้องคุณมีไหมคะ ? "มี งั้นไปทำที่ห้องฉัน " คะ เดินไหวมั้ยให้หนูประคองไปรึเปล่า ? "ถ้าประคองไหวก็ช่วยหน่อย" มาร์ตินพูดเเค่นั้นเเล้ว ก็หยุดนิ่งให้คนตัวเล็กระคองเขาไปอีกห้อง นับดาวเขาไประคองเขาเเล้วพากันเดินไปที่ห้องของเขาที่อยู่ตรงข้ามกัน อย่างทุลักทุเล เพราะเขาตัวหนักจริงๆ "คุณเปิดประตูสิคะ .. " สองคนหยุดอยู่ที่หน้าห้อง ร่างสูงเเสกนลายนิ้วมือเเล้วประตูก็เปิดออก เธอพาเขาเข้ามานั่งที่โซฟา สีดำขลับ ตัดกับผนังห้องสีครีม "กล่องยาอยู่ไหนคะ"

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more