Ep.1 นับดาว
1337 Words
สวัสดีคะ เรื่องใหม่ของนามปากกา caramail
ฝากติดตามพี่มาร์ตินน น้องนับดาวด้วยนะคะ 🩷
ณ. คฤหาสน์หรูเเห่งหนึ่งกลางเมืองใหญ่
"นับดาว" หลานสาวนมเเจ่มเเม่บ้านคนเก่าเเก่ของคฤหาสน์ตระกูลบดินทรรักษ์ กำลังเเต่งตัวเตรียมออกไปทำงานที่ร้านอาหารข้างนอก วันนี้เธอเพิ่งได้งานใหม่ เป็นเด็กเสิร์ฟในคลับเเห่งนึง
" ยายจ๋า หนูไปทำงานก่อนนะคะ"
เธอเดินมาหาผู้เป็นยายคนเลี้ยงดูเธอมาตั้งเเต่เล็ก เนื่องจากพ่อเเม่เธอเสียชีวิตไปเพราะอุบัติเหตุส่วนเธอโชคดีที่วันนั้นไปเรียน ตอนนั้นนับดาวอยู่ชั้นอนุบาล ระว่างทางที่ท่านทั้งสองเดินทางไปรับเธอกลับจากโรงเรียนพอดี นมเเจ่มเป็นยายของเธอสงสารเลยพามาเลี้ยงดูจนโตเป็นสาว เธอคอยช่วยยายเเม่บ้านทำงานบ้านต่างๆ
"ตั้งใจทำงานหละลูก ดูเเลตัวเองด้วยนะ ยายเป็นห่วง "
คะ..เธอกอดผู้เป็นยายเเน่น เเล้วออกมาข้างนอกเตรียมโบกเเทกซี่ไปทำงาน
นับดาวอายุสิบแปดปีเเล้ว ปีหน้าเธอก็จะเข้ามหาลัย ลำพังเงินเดือนเเม่บ้านของนมเเจ่ม คงไม่พอใช้เเน่ๆเธอเลยออกมาหางานทำข้างนอกด้วย ไว้ใช้จ่าย ส่วนตัว
คุณหญิงวรรณวิไลเองก็เสนอจะส่งเสียเธอให้เรียนต่อเเต่เธอเกรงใจท่าน จึงยังไม่รับปากท่าน นับดาวอยากลองทำงานดูก่อน ว่ามันพอใช้จ่ายหรือไม่เเล้วค่อยให้คำตอบท่าน..
"ไปอาร์พีซีคลับคะ "
เธอบอกคนขับรถเเทคซี่ ทันทีที่ขึ้นไปนั่งบนรถ
เเทคซี่คันนี้เป็นรถที่คันประจำที่คุณหญิงวรรณวิไลเหมาไว้ให้พวกเเม่บ้านใช้โดยสารไปตลาดเเละไว้ส่งเธอไปเรียนด้วย ..
ไปเที่ยวเหรอหนู ?? ลุงคนขับเเทคซี่ที่สนิทกับเธอพอสมควร ถามขึ้น ..
"ไม่คะ นับไปทำงานคะสมัครเป็นเด็กเสิร์ฟไว้คะ"
" ขยันจริงๆเลยนับดาวเอ้ย..
ลุงคนวัฒน์คนขับเเทคซี่วัยกลางคน เอ่ยชมเธอ เขารับส่งเธอมาตั้งเเต่เล็กๆ นับดาวชอบทำงานพาร์ททามตามร้านกาเเฟบ่อยๆหลังเลิกเรียน เเละให้ลุงเขาไปรับหลังเลิกงาน
ลุงวัฒนืขับเเทกซี่พาเธอมาจนถึง ร้านที่เธอบอก นับดาวลงจากรถเเล้วเตรียมเข้าไปทำงาน
"เลิกกีโมงหละ เดี๋ยวลุงวนมารับก็ได้ "
"ดาาวเลิกห้าทุ่มคะ ลุงมรอรับเเถวๆนี้ได้เลยคะ "
นับดาวเอ่ยตอบผุ้ใหญ่อย่างนอบน้อม ก่อนจะเดินฉับๆเข้าไปด้านประตูหลังที่เป็นทางเข้าออกสำหรับพนักงาน
"สวัสดีคะพี่กระติ้บ "
นับดาวยกมือไหว้ผู้จัดการร้าน ที่ยืนสั่งงานลูกน้อง เสียงดังลั่นห้องพนักงาน
"อ้าวนับดาวเหรอ ได้ชุดพนักงานใหม่ยังหละ?
"ยังเลยคะ ดาวเพิ่งมาถึง "
"รอตรงนี้เดี๋ยวให้เด็กไปหยิบให้เดี่ยวพี่จะไปขอบัตรพนักงานใหม่มาให้ "
พี่กระติ้บบอกเเล้วเดินหายไป นับดาวยืนรอไม่นานก็มีคนนำชุดยูนิฟอร์มของร้านมาให้เธอเปลี่ยน
กระโปรงทรงเอสีดำสั้นพอสมควร เสื้อเชิ้ตสีขาว สวมทับด้วยกั้กสีดำ รองเท้าผ้าใบที่เธอใส่มาเอง นับดางเก้บของเข้าล้อคเกอร์ที่ว่าง ล้อคกุญเเจให้เรียบร้อย ก่อนจะสูดลมหายใจลึกๆเพิ่มสมาธิให้ตัวเองก่อนเริ่มงาน
"ทานอะไรมารึยังหละ??
พนักงานคนที่นำชุดมาให้เธอเมื่อกี้เอ่ยถามเธอ
"ยังเลยจ้ะ " นับดาวตอบเธอคนนั้นไปพร้อมส่งยิ้มด้วยท่าทางเป็นมิตร
"งั้นมาทานด้วยกันสิ ที่นี่มีสวัสดิการ อาหารพนักงานให้นะ ทานฟรีด้วย "
เด็กสาววัยรุ่นคนนั้นบอกเธอ พร้อมเดินนำเข้าไปในครัว
"เธอมีบัตรพนักงานยังอะ ที่นี่ต้องเอาบัตรมาเเสกนเเลกอาหารนะ "
ยังเลยจ้ะ
นับดาวได้เเต่สายหัวไปมา เธอยังไม่ได้บัตรเลยพี่กระติ้บยังไม่เอามาให้เธอ สงสัยคงต้องอดเเล้วหละ
"เดี๋ยวเธอทานกับเราก็ได้ เรากินไม่เยอะหรอก "
"ขอบคุณนะเราชื่อนับดาวนะ อายุสิบแปดย่างสิบเก้า ว่าเเต่เธอชื่ออะไรเหรอ เราจะได้เรียกถูก "
นับดาวหันไปถามเพื่อนใหม่
''เราชื่อฟ้า อายุเท่ากันกับเธอเเหละ ทำงานที่นี่มาสองปีเเล้ว "
มาทานข้าว กันเถอะ ฟ้าชวนเธอมา นั่ง เธอเเบ่งข้าวกล่องให้เธอกิน
" เอ้า .. เอาไปทานสิ เดี๋ยวพรุ่งนี้เธอคงได้บัตรเเหละอย่าลืมเเบ่งฉันด้วยละ อิอิ "
"ขอบใจนะ ..
ฟ้ายื่นจานข้าวที่เเบ่งออกมาครึ่งนึงให้เธอ
นับดาวยิ้มเเล้วเอ่ยของคุณเธอ
หลังจากทานข้าวสร็จก็ได้เวลาเข้างาน นับดาวได้ป้ายชื่อเเล้ว นำมาห้อยคอไว้
"นี่สนิทกันเเล้วใช่มั้ย งั้นฟ้าดูเเลนับดาวด้วยนะวันนี้ให้ไปดูเเลที่โซนวีไอพี อย่าทำขายหน้าหละ ลูกค้ากระเป๋าหนัก ติ้บดีๆทั้งนั้น "
พี่กระติ้บทิ้งท้ายไว้ก็จะฉับๆออกไปดูเเลงานข้างนอก ด้วยความทะมัดทะเเมง
"ดูพี่กระติ้บเก่งเนอะ เงินเดือนคงเยอะเเน่ๆ "
ฉันชมพี่เขากับฟ้า
"อื้ม พี่กระติ้บอยู่มานานเเล้ว เราทำงานที่นี่มาสองปีกว่าๆก็เห็นพี่เขาอยู่ที่นี่เเล้วหละ '"
วันนี้ฉันเเละฟ้าได้รับมอบหมายให้ดูเเลโซนวีไอพี ซึ่งมีเเต่คนหล่อๆ ระดับเศรษฐีนั่งดื่มอยู่ทั้งนั้น
เเต่ห้องที่ฉันดูเเลมีผู้ชายหนุ่มสามคน พร้อมกับพริ้ตตี้ในร้านสาวสวยคอยดูเเล มีคนนึงผิวขาวเเบบผู้ดี หล่อเเละดูสะอาดมาก ฉันรู้สึกเหมือนเขาจ้องมองฉันอยู่ตลอดเวลา ..เเละฉันเองก็ดูคุ้นหน้าเขามากเหมือนกัน
ฉันเองก็หลบสายตาเขาบ้างเเต่ก็ต้องสบตากันบางครั้ง เพราะต้องบริการชงเหล้าให้เขา
"มึงสนใจเธอเหรอวะ .. ไอ้มาร์ติน "
เพื่อนของเขา ถามเพาาะเห็นว่าพี่เขาจ้องมองฉันตลอดเวลา
"เปล่า เเค่คุ้นๆหน้า "
เขาตอบเพื่อนเเล้วยกเเก้วเหล้าขึ้นดื่ม พลางนึกว่า เขาเคยเห็นเธอที่ไหนรึเปล่า..
"เเหม๋ มึงคุ้นหน้าสาวด้วยเหรอวะ มึงเพิ่งบินกลับมาจากฝรั่งเศสเลยนะเว้ย "
เพื่อนอีกคนที่นั่งข้างเขา พูดเเซวยิ้มๆ
คนที่ชื่อมาร์ตินเองก็ไม่ได้ตอบอะไรกลับ นั่งดื่มเงียบๆ จนกระทั่ง
"กูจะกลับละ .. "
เขาหันไปบอกเพื่อนอีกสองคนที่นั่งคลอเคลียกับสาวๆ จนเเทบจะเอากันตรงนั้น
" มึงกลับไหวเหรอ . . ดูมึงเมาเหล้าไทยนะกูว่า "
เพื่อนคนที่ถามเขาว่าสนใจฉัน ..พูดขึ้น
" เอางี้เดี๋ยวกูให้น้องเค้าพาไปส่ง บนห้องพักละกัน มึงคงขับรถกลับไม่ไหวหรอก .. "
เสียงพี่คนเดิมพูด พร้อมกับหันมาบอกฉัน พร้อมยื่นกุญเเจห้องให้
"น้องขึ้นไปส่งมันหน่อย ห้องวีไอพี9 เดี๋ยวให้ติ้บ"
ฉันพอได้ยินว่าติ้บ ..ก็เลย หูผึ่งไว้ก่อน รีบเข้าไปพยุงเขาทันทีเขาตัวหนักมาก เเละสูงมาก จนฉันเเทบจะล้ม กลิ่นกายเขาหอมอ่อนๆดูเป็นผู้ดีสุดๆ จนฉันเเอบสูดดมเข้าไปฟอดใหญ่ๆ
"แอบดมเสื้อฉันหรอ ?
ฉันตกใจเล็กน้อยกับคำถามเขา เเต่รีบทำหน้าปกติ
"เปล่านะ คะ คุณเดินดีๆหน่อย หนูพยุงไม่ไหวเดี๋ยวก็ล้มกันหรอก ..''
ฉันหันไปต่อว่าคนตรงหน้า เบาๆก่อนจะรีบพยุงเขาเดินไปต่อ จนถึงห้องพักตามที่พี่คนนั้นบอก
- Writer
