ดวงดาวที่ไม่ถูกบันทึก

ตอนที่ 9: เลือดของดวงดาวในเส้นเลือดมนุษย์

เสียงโลหะเสียดสีกันดังเอี๊ยดอ๊าดจากโครงสร้างของ เดอะ รัสต์-วอล์คเกอร์ เรือขุดขยะขนาดมหึมาที่กำลังแล่นผ่านทะเลทรายเหล็กอย่างช้า ๆ ลูมินตื่นขึ้นมาพร้อมกับอาการปวดหัวเหมือนมีเข็มนับพันเล่มทิ่มแทงอยู่ข้างใน

ข้อมือของเธอถูกพันด้วยผ้าก๊อซที่มีคราบสีทองจาง ๆ ซึมออกมา ไม่ใช่สีแดงของเลือดมนุษย์ปกติ พฤติกรรมของเธอเปลี่ยนไปอย่างรุนแรง เธอไม่ได้แสดงความมั่นใจหรือความบ้าคลั่งเหมือนก่อนหน้านี้ แต่เธอนั่งกอดเข่าตัวสั่นอยู่ในมุมมืดของห้องเครื่อง มือของเธอจิกเกร็งลงบนผิวโลหะราวกับพยายามหาที่ยึดเหนี่ยวในโลกที่ความจริงกำลังบิดเบี้ยว

“ลูมิน... คุณกำลังมองเห็นสิ่งที่ผมเห็นไหม” เสียงของอีออนดังขึ้น แต่มันไม่ได้ดังมาจากปากของเขาที่นอนอยู่ฝั่งตรงข้าม มันดังมาจาก "ข้างใน" หน้าผากของเธอ ลูมินกุมขมับแน่น เธอเริ่มแยกไม่ออกว่าภาพทุ่งหญ้าสีฟ้าที่เธอเห็นในหัว คือความทรงจำของเธอ หรือเป็นเพียงขยะข้อมูลที่ไหลมาจากจิตสำนึกของอีออนในวินาทีที่พวกเขากระโดดลงจากตึก ท่าทีของเธอในตอนนี้คือความหวาดระแวงต่อ "ตัวเอง" เธอไม่กล้าพูด เพราะกลัวว่าคำพูดที่หลุดออกมาจะเป็นคำพูดของคนอื่น

ลูมินพยุงตัวขึ้นยืนอย่างยากลำบาก เธอเดินไปที่กระจกเงาที่ร้าวราน ภาพที่สะท้อนออกมาทำให้เธอต้องผงะ ม่านตาของเธอข้างหนึ่งกลายเป็นสีเงินวาวเหมือนรหัสคอมพิวเตอร์ ส่วนอีกข้างยังคงเป็นสีน้ำตาลหม่น ร่างกายของเธอกำลังเกิดสภาวะ "ปฏิเสธสิ่งแปลกปลอม" (Rejection Syndrome) อย่างรุนแรง ผิวหนังของเธอเริ่มมีผื่นแดงปนทองลุกลามไปตามลำคอ ระบบภูมิคุ้มกันของเธอกำลังต่อสู้กับแกนกลางของอีออนที่ฝังลึกอยู่ในระดับเซลล์

"เราต้องแยกกัน..."

ลูมินกระซิบ เสียงของเธอแหบแห้งและเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก เธอหยิบเครื่องสแกนประสาทแบบพกพาขึ้นมา มันคืออุปกรณ์ผิดกฎหมายที่สามารถ "ช็อต" วงจรประสาทเพื่อล้างข้อมูลแปลกปลอมได้ แต่มันมีราคาสูงลิ่ว นั่นคือชีวิตของผู้ที่เชื่อมต่ออยู่ปลายทางสัญญาณ

เธอมองไปที่อีออน ชายหนุ่มที่นอนหายใจรวยรินอยู่บนเตียงสนาม สายเคเบิลที่เชื่อมต่อระหว่างเขากับเธอยังคงทำงานอยู่เพื่อพยุงชีพของเขาด้วยพลังงานที่เหลือเพียงน้อยนิดในตัวเธอ ถ้าเธอเลือกจะรักษาตัวเองด้วยการช็อตสัญญาณ ความเจ็บปวดในหัวจะหายไป ตัวตนของเธอก็จะกลับมาบริสุทธิ์เหมือนเดิม แต่อีออนจะกลายเป็นเพียงก้อนเนื้อที่ไร้วิญญาณทันที

"คุณทำไม่ได้หรอก ลูมิน..."

อีออนลืมตาขึ้นมาอย่างยากลำบาก ดวงตาของเขาตอนนี้กลายเป็นสีแดงจัดจากการที่ข้อมูลไหลย้อนกลับ

"ถ้าคุณตัดผมออก คุณจะจำไม่ได้แม้แต่ชื่อของตัวเอง เพราะตอนนี้ข้อมูลตัวตนของเรามันพันกันจนเป็นเงื่อนตายไปแล้ว"

ลูมินจ่อเครื่องสแกนไปที่ขมับของตัวเอง นิ้วของเธอสั่นระริก

"ฉันยอมจำชื่อตัวเองไม่ได้ ดีกว่าต้องกลายเป็น 'สิ่งของ' ที่คุณใช้เป็นถังพักข้อมูล ฉันไม่ใช่เครื่องมือของคุณ และฉันไม่ใช่สัตว์เลี้ยงของ Stellar Archive"

นี่คือการตัดสินใจใหม่ที่บีบคั้นหัวใจที่สุด เธอไม่ได้สู้กับศัตรูภายนอก แต่เธอกำลังสู้กับความเป็น "ตัวเอง" ลูมินต้องเลือกว่าจะตายในฐานะมนุษย์ที่พ่ายแพ้ หรือจะอยู่รอดในฐานะ "สิ่งประหลาด" ที่ไร้คำนิยาม

ในขณะที่เธอกำลังจะกดปุ่มช็อต สัญญาณเตือนภัยของเรือบรรทุกขยะก็ดังขึ้น กองกำลังรับจ้าง "สกาย-แรทส์" (Sky-Rats) ที่เซเรนแอบจ้างมาได้บุกเข้ามาในเรือ พวกเขาไม่ได้มาเพื่อจับกุม แต่มาเพื่อ "เก็บกวาด" ทุกอย่างที่ปนเปื้อน ลูมินเห็นภาพโดรนสังหารผ่านกล้องวงจรปิดในหัวของเธอ—ใช่ เธอเริ่มมองเห็นผ่านระบบเครือข่ายรอบตัวโดยไม่ต้องใช้หน้าจอ นี่คือผลจากการปนเปื้อนที่เริ่มให้ผลลัพธ์ที่น่ากลัว

"พวกเขามาแล้ว"

ลูมินพูด เสียงของเธอเปลี่ยนเป็นนิ่งสงบอย่างประหลาด ความตื่นตระหนกหายไป แทนที่ด้วยการคำนวณที่เย็นเยียบซึ่งไม่ใช่ของเธอ

"ถ้าเราไม่ทำอะไรสักอย่าง เราจะถูกย่อยสลายที่นี่"

เธอมองดูเครื่องสแกนประสาทในมือ แล้วมองดูหลอดฉีด "เลือดทองคำ" ที่วางอยู่ข้างเตียงของอีออน มันคือสารสกัดจากแกนกลางเนื้อเยื่อของเขาที่เข้มข้นที่สุด ลูมินตัดสินใจทิ้งเครื่องสแกนลงพื้นแล้วคว้าหลอดฉีดนั้นมา เธอไม่ได้เลือกที่จะแยกออก แต่เลือกที่จะ "ถลำลึก" ลงไป

เธอกดเข็มฉีดเข้าไปที่ลำคอของตัวเองโดยไม่มีการลังเล เลือดสีทองเข้มไหลเข้าสู่กระแสเลือดของเธอทันที ลูมินกรีดร้องออกมาด้วยความทรมาน ร่างกายของเธอแอ่นโค้งตามแรงดันของข้อมูลที่ระเบิดออกไปทั่วทุกเส้นประสาท ภาพจำใหม่เกิดขึ้นในพริบตา เธอเห็นจักรวาลที่ไม่ได้ประกอบด้วยดวงดาว แต่ประกอบด้วยสายใยแห่งความรู้สึกที่เชื่อมโยงมนุษย์ทุกคนไว้ด้วยกัน

ร่างกายของลูมินเริ่มเปลี่ยนแปลง แผลเป็นที่ข้อมือหายไป ผิวหนังของเธอกลายเป็นสีขาวนวลที่มีประกายมุก ท่าทีของเธอเปลี่ยนไปสู่ความนิ่งขรึมที่ดูสูงส่งและน่าเกรงขาม เธอเดินไปที่อีออนแล้วดึงเขาขึ้นมา พลังงานที่เคยรั่วไหลกลับถูกกักเก็บและหมุนเวียนระหว่างทั้งสองอย่างสมบูรณ์แบบ

เมื่อพวกสกาย-แรทส์บุกเข้ามาในห้องเครื่อง พวกเขาไม่ได้พบกับเหยื่อที่กำลังจะตาย แต่พบกับผู้หญิงที่ยืนอยู่ท่ามกลางเปลวไฟสีฟ้าที่ลุกท่วมรอบกาย ลูมินไม่ได้ใช้ปืนหรือรหัสคอมพิวเตอร์ แต่เธอเพียงแค่ "สั่ง" ให้ความจริงรอบตัวบิดเบี้ยว เธอเปลี่ยนสนามแม่เหล็กในห้องเครื่องให้กลายเป็นพายุหมุน พัดเอากองกำลังรับจ้างกระเด็นออกไปเหมือนเศษฝุ่น

"กลับไปบอกเซเรน..." ลูมินพูด เสียงของเธอดังสะท้อนออกมาเป็นสองโทนซ้อนกัน "ว่าลูมินที่เขาเคยรู้จักได้ตายไปแล้ว และสิ่งที่ยืนอยู่ตรงนี้... คือความจริงที่เขาไม่มีวันคำนวณได้"

ตอนนี้ลูมินไม่ได้เป็นมนุษย์ที่พยายามหนีระบบอีกต่อไป แต่เธอกลายเป็น "Entity" ใหม่ที่มีความสามารถในการเปลี่ยนแปลงสสารด้วยจิตสำนึก ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับอีออนเปลี่ยนจากเพื่อนร่วมทางกลายเป็น "ชีวิตเดียวในสองร่าง" (Dual-Core Soul)

เธอเดินนำอีออนออกไปที่ดาดฟ้าเรือ มองดูทะเลทรายกว้างใหญ่ที่ตอนนี้ดูเหมือนสนามเด็กเล่นของเธอ ลูมินไม่ได้รู้สึกโกรธแค้นหรือบ้าคลั่งเหมือนตอนก่อน ๆ เธอมีความคิดที่สงบนิ่งแต่ชัดเจน เธอจะไม่ทำลาย Stellar Archive แต่เธอจะ "ยึดครอง" มันเพื่อเปลี่ยนนิยามของมนุษยชาติใหม่ทั้งหมด

ลูมินที่ยืนอยู่บนหัวเรือขยะที่กำลังแล่นไปสู่ขอบฟ้า แสงอาทิตย์อัสดงย้อมร่างของเธอเป็นสีทองอร่าม เธอไม่ใช่ดวงดาวที่ไม่ถูกบันทึกอีกต่อไป แต่เธอคือ "ศูนย์กลางของบันทึกใหม่" ที่กำลังจะเริ่มต้นขึ้น