ดวงดาวที่ไม่ถูกบันทึก

ตอนที่ 5: เพลิงผลาญในโรงถลุงแสง

เสียงไซเรนของเขตโรงงานถลุงแสงกรีดร้องแข่งกับเสียงสายฝนที่ตกลงมาเป็นกรดเจือจาง ลูมินยืนอยู่บนคานเหล็กที่สั่นสะเทือนตามแรงกระแทกของเครื่องจักรยักษ์เบื้องล่าง

ชุดราตรีสีดำถูกถอดทิ้งแทนที่ด้วยชุดเกราะยุทธวิธีสีเทาขี้เถ้าที่เปื้อนคราบน้ำมัน ใบหน้าของเธอมีรอยถลอกยาวจากเศษเหล็กที่กระเด็นใส่ แต่ดวงตาของเธอกลับเบิกกว้างด้วยความตื่นตัวที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

แผนการ "กับดักหัวใจระเบิด" เริ่มทำงานแล้ว กองกำลังกวาดล้างของเซเรนที่สวมชุดเกราะพลังงานสีขาวบริสุทธิ์ได้บุกเข้ามาในเขตโรงงานตามพิกัดที่วาร์ก้าส่งให้

"เป้าหมายเข้าสู่จุดสังหารแล้วครับ!"

เสียงของหน่วยรบอาสาใต้ดินดังขึ้นผ่านเครื่องสื่อสารที่ติดตั้งอยู่ในชุดเกราะ ลูมินมองลงไปเบื้องล่าง เห็นกองทหารอาชิวิสต์ (Archivists) นับร้อยถูกต้อนเข้าไปในโถงถลุงพลังงานกลาง ซึ่งที่นั่นเธอได้ติดตั้ง "คลื่นสลายอนุภาค" (Pulse Dematerializer) ไว้

พลังงานที่ดึงมาจากแกนกลางของอีออนในตัวเธอกำลังไหลเวียนผ่านสายเคเบิลยักษ์ที่วางพาดไปตามพื้นดิน เตรียมพร้อมที่จะเปลี่ยนทุกอย่างในรัศมีหนึ่งกิโลเมตรให้กลายเป็นเพียงเถ้าธุลี

แต่แล้วสายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นบางอย่างที่ "ไม่อยู่ในแผน" ที่มุมหนึ่งของโถงยักษ์ มีเด็กกลุ่มหนึ่งที่ดูเหมือนจะเป็นลูกหลานของคนงานในเขตโรงงาน พวกเขาไม่ได้อพยพออกไปตามคำสั่งแจ้งเตือน แต่กลับติดอยู่ในกรงเหล็กที่ถูกใช้เป็นที่หลบภัยชั่วคราว เด็กสาวคนหนึ่งกำลังกอดน้องชายตัวเล็ก ๆ ไว้แน่น ดวงตาที่ตื่นตระหนกของเธอมองสบเข้ากับดวงตาของลูมินพอดีผ่านช่องระบายอากาศ

"หยุดคำสั่งยิง! เดี๋ยวนี้!" ลูมินตะโกนใส่เครื่องสื่อสารจนเสียงหลง

"ไม่ได้ครับท่าน ถ้าเราไม่จุดชนวนตอนนี้ กองทัพของเซเรนจะตั้งตัวได้ และพวกเขาจะตีฝ่าวงล้อมออกไปกวาดล้างรังลับของเราทั้งหมด"

เสียงวาร์ก้า (ที่ยังคงช่วยงานอยู่เพื่อไถ่โทษ) แย้งกลับมาอย่างรุนแรง

"เราต้องแลกครับ ลูมิน... แค่เด็กไม่กี่คนกับอิสรภาพของคนทั้งเขต"

คำว่า "แลก" ทิ่มแทงใจลูมินเหมือนใบมีดร้อนจัด นี่คือสิ่งที่เซเรนทำมาตลอดไม่ใช่หรือ การเสียสละส่วนน้อยเพื่อส่วนใหญ่ การใช้ตรรกะเหนืออารมณ์

ลูมินรู้สึกได้ถึงแกนกลางในอกที่สั่นสะเทือน มันไม่ได้ส่งสัญญาณรหัสคอมพิวเตอร์ แต่มันส่งความรู้สึกเจ็บปวดลึก ๆ ของอีออนกลับมาหาเธอ ความคิดของเธอเปลี่ยนไปทันที เธอไม่ใช่ผู้นำที่เลือดเย็นอีกต่อไป แต่เธอคือมนุษย์ที่กำลังเผชิญกับปีศาจในใจตัวเอง

"ฉันจะไม่ยอมให้ใครตายเพราะความสะเพร่าของฉันอีก"

ลูมินพูดด้วยน้ำเสียงที่สั่นแต่เด็ดเดี่ยว เธอไม่ได้รอคำสั่งจากใคร แต่เธอกระโดดลงจากคานเหล็กความสูงสิบเมตร ร่างของเธอถูกพยุงด้วยแรงผลักแม่เหล็กไฟฟ้าจากชุดเกราะก่อนจะกระแทกพื้นเสียงดังสนั่นท่ามกลางวงล้อมของศัตรู

กองทหารเซเรนหันมาเห็นเธอทันที กระสุนแสงนับร้อยพุ่งเข้าหาลูมินราวกับห่าฝน เธอวาดมือออกไปข้างหน้า สร้างกำแพงพลังงานสีฟ้าอ่อนขึ้นมาปะทะ กลิ่นโอโซนและไฟฟ้าแรงสูงอบอวลไปทั่วบริเวณ

ลูมินวิ่งฝ่าดงกระสุนมุ่งหน้าไปยังกรงเหล็กที่เด็ก ๆ ติดอยู่ ทุกย่างก้าวของเธอนำมาซึ่งความเสี่ยงที่แผนจะล่มสลาย กองกำลังอาสาใต้ดินที่คอยดูอยูเริ่มเสียขวัญ

"ลูมิน กลับมา ระบบกำลังจะ Overload แล้ว"

ลูมินไม่สน เสียงฝีเท้าของทหารหนักอึ้งพุ่งเข้ามาประชิดตัว เธอใช้สันมือกระแทกเข้าที่จุดอ่อนของเกราะทหารคนหนึ่งจนเขาทรุดลง ก่อนจะใช้พลังกระชากประตูเหล็กที่ล็อคอยู่ออกด้วยแรงมหาศาล

"มากับฉัน เร็วเข้า" เธอตะโกนบอกเด็ก ๆ

เด็กสาวที่กอดน้องชายรีบพากันวิ่งออกมา แต่ในวินาทีนั้นเอง เซเรนก็ปรากฏตัวขึ้นบนโฮโลแกรมสื่อสารขนาดใหญ่ที่ลอยอยู่กลางโถงโรงงาน ใบหน้าของเขาดูเยือกเย็นและพึงพอใจอย่างประหลาด

"ดูนั่นสิ... ลูมินผู้มีเมตตา เธอเพิ่งทำลายชัยชนะเดียวที่เธอจะมีได้ในชีวิตนี้เพื่อเด็กเพียงสองคน ความเป็นมนุษย์คือจุดบอดที่ฉันไม่ได้คำนวณพลาด แต่มันคือสิ่งที่คุณจงใจเก็บไว้ฆ่าตัวตายเอง"

เซเรนออกคำสั่งให้กองกำลังของเขาถอยร่นออกไปทันที เขาไม่ได้ต้องการสู้ต่อ เพราะเขารู้ว่าตอนนี้ลูมินได้เปิดเผย "จุดอ่อน" ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของเธอออกมาแล้ว นั่นคือหัวใจที่ยังไม่กลายเป็นจักรกลอย่างสมบูรณ์

เครื่องจุดชนวน "คลื่นสลายอนุภาค" เริ่มส่งเสียงเตือนระดับวิกฤต ลูมินพาเด็ก ๆ วิ่งไปที่ทางออกฉุกเฉิน แต่กำแพงโรงงานเริ่มถล่มลงมาปิดทางหนี ความร้อนจากเตาหลอมที่ระเบิดออกทำให้ผิวหนังของเธอเริ่มพุพอง ลูมินรู้ดีว่าถ้าเธอไม่ทำอะไรสักอย่าง ทุกคนในโรงงานนี้รวมถึงตัวเธอจะถูกย่อยสลายกลายเป็นข้อมูลเปล่าในอีกไม่กี่วินาที

"อีออน... ถ้าคุณยังอยู่ในนี้... ช่วยฉันที"

ลูมินพึมพัมหลับตาลง เธอไม่ได้เรียกหาปาฏิหาริย์ แต่เธอใช้พลังงานทั้งหมดที่เหลืออยู่ควบแน่นแกนกลางในตัวเธอให้กลายเป็น "หลุมดำพลังงาน" (Singularity) เพื่อดูดซับแรงระเบิดทั้งหมดเข้าสู่ร่างกายของเธอเอง

ความเจ็บปวดนั้นเกินกว่าจะพรรณนา ร่างกายของลูมินเหมือนถูกฉีกทิ้งเป็นชิ้น ๆ แล้วเย็บใหม่ด้วยลวดหนามที่ร้อนแดง เธอเห็นข้อมูลของเด็กสาวที่เธอช่วยไว้ไหลผ่านสายตา ชื่อของเธอคือ 'อาริ' อนาคตของเธอคือการเป็นวิศวกร... ลูมินยิ้มออกมาทั้งน้ำตาในขณะที่กระแสไฟฟ้าไหลผ่านร่าง เธอได้เปลี่ยนโชคชะตาของเด็กคนนี้ด้วยมือของเธอเอง ไม่ใช่ด้วยระบบ

แรงระเบิดถูกกักขังไว้ในวงแคบ ๆ รอบตัวลูมิน โรงงานสั่นสะเทือนครั้งสุดท้ายก่อนที่ทุกอย่างจะสงบลง ลูมินทรุดตัวลงบนพื้นคอนกรีตที่แตกร้าว ร่างกายของเธอกลายเป็นสีดำไหม้เกรียมและมีประกายไฟดิจิทัลกระพริบออกมาจากบาดแผล

เด็ก ๆ รอดชีวิตและวิ่งหนีออกไปได้ทันเวลา แต่วาร์ก้าและกองกำลังใต้ดินกลับมองเธอด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป... มันไม่ใช่ความนับถือ แต่มันคือความแคลงใจ

"คุณปล่อยให้พวกเขาหนีไป... ทหารของเซเรนหนีไปได้เกือบทั้งหมด"

วาร์ก้าเดินเข้ามาหาเธอ เสียงของเขาเต็มไปด้วยความผิดหวัง

"เพื่อเด็กแค่สองคน คุณทำลายโอกาสที่จะจบสงครามนี้ ลูมิน... คุณอาจจะเป็นมนุษย์ที่ยอดเยี่ยม แต่คุณเป็นผู้นำที่แย่ที่สุดที่เราเคยมี"

ลูมินพยายามยันตัวขึ้นแต่ล้มลง ท่าทีของเธอเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ความหยิ่งผยองและจริตจะก้านในงานเลี้ยงหายไปสิ้น เหลือเพียงผู้หญิงที่แตกสลายและโดดเดี่ยว

"ถ้าชัยชนะต้องแลกมาด้วยการเป็นปีศาจแบบเซเรน... ฉันก็ขอเป็นฝ่ายพ่ายแพ้ที่มีความเป็นคนอยู่บ้าง"

แต่คำพูดของเธอกลับไม่มีใครฟัง กลุ่มกองกำลังใต้ดินเริ่มเดินจากไป ทิ้งเธอไว้ในซากปรสิตที่มอดไหม้ ลูมินหยิบเศษชิปของอีออนที่ร่วงหล่นบนพื้นขึ้นมาดู มันแตกกระจายเป็นสองซีก ความหวังที่จะกู้คืนตัวตนของเขาเริ่มเลือนลางลงทุกที

ทันใดนั้น หน้าจอโฮโลแกรมขนาดเล็กจากซากหุ่นยนต์ที่พังพับอยู่ก็สว่างขึ้น มันเป็นไฟล์ข้อความที่เซเรนทิ้งไว้ให้เธอเป็นการส่วนตัว

[ลูมิน... พ่อแม่ของเธอไม่ได้ตายเพราะอุบัติเหตุหรอก พวกเขาคือคนที่ออกแบบระบบกักกันเด็ก ๆ ที่เธอเพิ่งช่วยไป และพวกเขาเลือกที่จะลบตัวเองออกจากระบบเพื่อไม่ให้ฉันใช้ข้อมูลนั้นทำลายอนาคตของเด็กเหล่านั้น... เธอทำเหมือนพ่อแม่เธอไม่มีผิด และนั่นคือเหตุผลที่เธอจะพ่ายแพ้เหมือนกับพวกเขา]

ลูมินกำเศษชิปแน่นจนเลือดไหลซิบ เธอไม่ได้ร้องไห้ แต่แววตาของเธอเปลี่ยนเป็นความโกรธแค้นที่ลุ่มลึกและเงียบเชียบยิ่งกว่าเดิม การตัดสินใจช่วยเด็กในวันนี้ทำให้เธอเสียกองทัพ เสียความเชื่อมั่น แต่เธอได้ "ความจริง" เกี่ยวกับครอบครัวกลับมา และนั่นคือเชื้อเพลิงใหม่ที่จะทำให้เธอไม่ต้องเดินตามเกมของใครอีกต่อไป

เธอก้าวเดินออกจากซากโรงงานที่เต็มไปด้วยควันไฟเพียงลำพัง มุ่งหน้าสู่พิกัดลับที่พ่อแม่เธอเคยทิ้งไว้ในส่วนลึกของสำนึก—พิกัดของ "ดวงดาวที่ไม่ถูกบันทึกดวงที่สอง" ซึ่งเซเรนยังไม่เคยหาพบ