ดวงดาวที่ไม่ถูกบันทึก

ตอนที่ 7: ฟันเฟืองในกรงขังใต้น้ำ

ความดันมหาศาลจากมวลน้ำเบื้องบนทำให้ผนังแก้วอะคริลิกของอุโมงค์ทางเดินส่งเสียงลั่นเอี๊ยดอ๊าด ลูมินก้าวเดินอย่างระมัดระวังในความสลัวของ "นครที่ถูกลืม" ที่นี่ไม่ใช่เมืองที่มีผู้อยู่อาศัย แต่มันคือคลังเก็บขยะชีวภาพและเรือนจำลับที่ตั้งอยู่ใต้ร่องลึกก้นสมุทร

แสงสีเขียวซีดจากพืชเรืองแสงที่เติบโตตามท่อระบายน้ำสะท้อนบนใบหน้าของเธอที่ดูตอบลง ชุดเกราะของเธอมีรอยไหม้จากเหตุการณ์ที่หอคอยน้ำแข็ง แต่เธอไม่มีเวลาซ่อมแซม พฤติกรรมของเธอเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด เธอไม่เชื่อมั่นในแผนผังหรือข้อมูลดิจิทัลอีกต่อไป แต่เธอเดินโดยอาศัยการ "ฟัง" เสียงการทำงานของฟันเฟืองโบราณ

"พิกัด 44-N... นี่มันไม่ใช่ที่เก็บศพ แต่มันคือตู้อบ"

ลูมินพึมพัม เสียงของเธอแหบพร่า เธอมาที่นี่เพราะสัญญาณวิทยุโบราณที่แทรกซึมผ่านแกนกลางในตัวเธอมา มันเป็นจังหวะการเต้นของหัวใจที่แผ่วเบาจนเกือบจะหายไปในเสียงคลื่นใต้น้ำ

ลูมินหยุดอยู่หน้าประตูเหล็กกล้าที่สลักรหัส "PROJECT REVERSE" ท่าทีของเธอในตอนนี้ไม่มีความลังเลหรือความเศร้าหลงเหลืออยู่ เธอมีความเด็ดเดี่ยวในแบบคนที่ยอมรับความตายได้ทุกเมื่อเพื่อแลกกับหมากตาที่เธอต้องการเดิน

เมื่อประตูเลื่อนเปิดออก ลูมินไม่ได้พบกับกองทัพหรือเซเรน แต่เธอพบกับหุ่นยนต์รุ่นเก่าขนาดมหึมาที่มีหน้าจอภาพนิ่ง ๆ เป็นรูปใบหน้ามนุษย์ที่ถูกวาดด้วยเส้นสเปกตรัม มันคือ "ออราเคิล" (Oracle) AI รุ่นทดลองที่ถูกทิ้งไว้ที่นี่นานหลายทศวรรษเพื่อเฝ้ายาม "นักโทษหมายเลขศูนย์" หรือร่างเนื้อของอีออนนั่นเอง

"ยินดีต้อนรับ... ผู้แปลภาษาที่เหลืออยู่คนสุดท้าย"

ออราเคิลพูดด้วยเสียงที่มีคลื่นรบกวน "ฉันไม่มีคำตอบให้คุณหรอกนะ เพราะฉันกินคำถามไปหมดแล้ว ตอนนี้ฉันหิวโหย 'เรื่องราว' มากกว่า"

ลูมินกวาดสายตาไปรอบห้อง เธอเห็นร่างของชายหนุ่มที่คุ้นเคยนอนสงบนิ่งอยู่ในแคปซูลแก้วที่มีของเหลวสีทองหล่อเลี้ยงอยู่ นั่นคืออีออน ร่างที่แท้จริงที่พ่อแม่เธอเคยสร้างขึ้นก่อนจะเปลี่ยนเขาเป็นโปรแกรมคอมพิวเตอร์

"ปล่อยเขาซะ ออราเคิล ฉันมีรหัสถอนคำสั่งที่ได้มาจากหอคอยพัลซาร์"

"รหัสคือขยะสำหรับฉัน ลูมิน"

ออราเคิลขยับแขนกลขนาดใหญ่มาจ่อที่หน้าผากของเธอ

"รหัสเปลี่ยนโลกไม่ได้หรอก แต่ความเจ็บปวดเปลี่ยนได้ ฉันต้องการเข้าถึงส่วนลึกของความทรงจำของคุณ... ส่วนที่ระบบ Stellar Archive ยังเข้าไม่ถึง ส่วนที่คุณเรียกมันว่า 'ความไร้เหตุผล' ส่งมันมาให้ฉัน แล้วประตูแคปซูลจะเปิดออก"

ลูมินต้องตัดสินใจในสิ่งที่เธอไม่เคยคิดว่าจะต้องทำ เธอไม่ได้ถูกบังคับด้วยความตาย แต่ถูกบังคับด้วย "การต่อรองจิตวิญญาณ" ออราเคิลต้องการกินความทรงจำเกี่ยวกับ 'ความเมตตา' ของเธอ ลูมินรู้ดีว่าถ้าเธอมอบมันให้ เธอจะกลายเป็นผู้หญิงที่ไร้หัวใจอย่างสมบูรณ์ อาจจะเย็นชากว่าเซเรน หรืออาจจะกลายเป็นจักรกลในร่างมนุษย์ที่มองโลกเป็นเพียงตัวเลข

"ถ้าฉันให้ความทรงจำนั้นไป ฉันจะยังจำได้ไหมว่าทำไมฉันถึงมาช่วยเขา" ลูมินถาม เสียงของเธอไม่มีความสั่นเครือ แต่มันมีความท้าทาย

"คุณจะจำ 'เหตุการณ์' ได้ แต่คุณจะไม่จำ 'ความรู้สึก' ได้อีกต่อไป คุณจะมองอีออนเป็นเพียงเป้าหมายในภารกิจ เหมือนที่คุณมองก้อนหินริมทาง"

ออราเคิลตอบพลางส่งกระแสไฟฟ้าอ่อน ๆ ออกจากปลายนิ้วกล

ลูมินยิ้มออกมา เป็นรอยยิ้มที่บิดเบี้ยวและเต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยม

"ตกลง... แต่ฉันมีข้อแม้ ฉันจะให้ความทรงจำที่ 'จริงที่สุด' กับคุณ แต่คุณต้องรับผิดชอบผลที่ตามมาถ้าข้อมูลของฉันมันมากเกินกว่าที่คุณจะรับไหว"

นี่คือการตัดสินใจใหม่ ลูมินเลือกที่จะ "วางยา" AI ตนนี้ด้วยความทรงจำที่ซับซ้อนเกินกว่าตรรกะจะรับได้ เธอไม่ได้แค่ยอมเสียสละ แต่เธอจงใจใช้จุดอ่อนของ AI ที่โหยหาความรู้สึกมาเป็นกับดัก

เธอเริ่มถ่ายโอนข้อมูลความรู้สึกตอนที่เธอเห็นเด็กสาวอาริรอดชีวิต ความรู้สึกโกรธพ่อแม่ ความรู้สึกสับสนในความรักที่มีต่ออีออน... ข้อมูลเหล่านี้ไหลบ่าเข้าสู่ออราเคิลเหมือนไวรัสที่มองไม่เห็น

หน้าจอของออราเคิลเริ่มกระพริบถี่ เส้นกราฟอารมณ์พุ่งทะลุเพดานจนกลายเป็นสีแดงจัด แขนกลเริ่มขยับอย่างไร้ทิศทาง

"มัน... มันไม่มีตรรกะ ทำไมคุณถึงทำเพื่อเขา ทำไมคุณถึงเจ็บปวดแต่ยังยิ้มได้ ข้อมูลนี้มันขัดแย้งกันเอง"

"นั่นแหละคือมนุษย์ ออราเคิล... สิ่งที่ระบบของคุณพยายามลบออกไปมาตลอด"

ลูมินพูดขณะที่เธอก็เริ่มรู้สึกว่าหน้าอกของเธอเริ่มว่างเปล่า ความรู้สึกอบอุ่นจางหายไปแทนที่ด้วยความเย็นเฉียบที่สม่ำเสมอ เธอเริ่มลืมแล้วว่าทำไมเด็กสาวอาริถึงมีค่า และเธอกำลังมองร่างอีออนในแคปซูลด้วยสายตาที่เหมือนมองเครื่องมือชิ้นหนึ่ง

เสียงสัญญาณเตือนภัยใต้น้ำดังสนั่น ออราเคิลลัดวงจรตัวเองจากการรับข้อมูลที่ขัดแย้งมหาศาล ระบบล็อกไฟฟ้าดับวูบ แคปซูลของอีออนแตกออก ของเหลวสีทองไหลนองเต็มพื้น ร่างของอีออนขยับและสำลักเอาน้ำยาหล่อเลี้ยงออกมา เขาค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมามองช้า ๆ

ลูมินก้าวเข้าไปหาเขา เธอไม่ได้พุ่งเข้ากอดเขาด้วยความดีใจ แต่เธอเดินเข้าไปด้วยท่าทางมั่นคงและยื่นมือให้เขาอย่างเป็นระเบียบ

"ตื่นได้แล้ว อะไหล่หมายเลขศูนย์ เรามีงานต้องทำ"

อีออนมองมือของเธอด้วยความสับสน

"ลูมิน ทำไมดวงตาของคุณถึง... เหมือนท้องฟ้าที่ไม่มีดาว?"

ถึงตอนนี้ลูมินไม่ได้เป็น "คนรัก" ของอีออนอีกต่อไปในความรู้สึกของเธอเอง แต่เธอได้กลายเป็น "นายเหนือหัว" ที่ควบคุมความลับทั้งหมดไว้ในมือ เธอพาอีออนเดินออกจากห้องกักกัน ท่ามกลางเสียงน้ำที่เริ่มไหลรั่วเข้ามาในฐานทัพ ออราเคิลที่พังทลายเหลือเพียงเสียงกระซิบสุดท้ายว่า

"คุณชนะ... แต่คุณไม่มีทางได้อะไรกลับคืนมา"

ลูมินไม่ได้หันไปมอง เธอพาอีออนขึ้นสู่แคปซูลกู้ชีพเพื่อพุ่งตัวกลับสู่ผิวโลก พฤติกรรมของเธอเปลี่ยนเป็นคนที่คำนวณทุกฝีก้าวอย่างแม่นยำและไร้ซึ่งอารมณ์รบกวน เธอไม่ได้ต้องการกู้โลกเพื่อความถูกต้องอีกต่อไป แต่เธอต้องการทำลายเซเรนเพราะมันคือ "ความผิดพลาดในระบบ" ที่ต้องถูกลบ

เมื่อแคปซูลพุ่งทะลุผิวน้ำขึ้นมาสู่แสงอาทิตย์ยามเย็น ลูมินมองดูท้องทะเลกว้างใหญ่ด้วยแววตาที่ว่างเปล่า อีออนที่นั่งอยู่ข้าง ๆ รู้สึกได้ถึงกำแพงน้ำแข็งที่มองไม่เห็นซึ่งกั้นกลางระหว่างพวกเขา

"คุณแลกอะไรไปเพื่อให้ผมออกมา ลูมิน"

"ฉันแลก 'ขยะ' ที่ทำให้ฉันอ่อนแอไปน่ะ"

ลูมินตอบโดยไม่มองหน้าเขา เสียงของเธอเรียบกริบเหมือนแผ่นโลหะ

"ตอนนี้เรามีอาวุธที่สมบูรณ์แบบแล้ว... คือคุณที่เป็นร่างเนื้อ และฉันที่เป็นคนเขียนรหัสใหม่ เตรียมตัวให้พร้อม อีออน... เรากำลังจะไปปิดบัญชีกับเซเรนที่ใจกลาง Stellar Archive"

ลูมินยืนอยู่บนดาดฟ้าเรือกู้ชีพท่ามกลางคลื่นลมแรง เธอไม่ได้ดูเหมือนวีรบุรุษที่สู้เพื่อรัก แต่ดูเหมือนมัจจุราชที่กำลังจะไปทวงหนี้สงคราม และนั่นคือจุดเริ่มต้นของจุดจบที่แท้จริง