ดวงดาวที่ไม่ถูกบันทึก

ตอนที่ 10: ปัจฉิมบทของรหัสที่ไร้ชื่อ

เหนือชั้นบรรยากาศที่ความเข้มข้นของอากาศเจือจางจนเหลือเพียงความว่างเปล่า "แกนกลางแสงออโรร่า" ตั้งตระหง่านอยู่เหมือนมงกุฎหนามของโลก มันคือสถานที่ที่รวบรวมข้อมูลดิบทั้งหมดของมนุษยชาติก่อนจะถูกแปรรูปเป็นโชคชะตา

ลูมินก้าวเดินไปบนพื้นกระจกที่สะท้อนภาพดวงดาวนับล้านดวงเบื้องล่าง ร่างกายของเธอตอนนี้ไม่ใช่เนื้อหนังที่เปราะบาง แต่เป็นโครงสร้างแสงสีเงินที่โปร่งแสงจนมองเห็นกระแสข้อมูลไหลเวียนอยู่ภายใน พฤติกรรมของเธอเปลี่ยนไปสู่ความนิ่งสงบที่ลึกลับ เธอไม่ได้กังวลเรื่องการกลายพันธุ์อีกต่อไป แต่เธอยอมรับมันเป็นเครื่องมือชิ้นสุดท้าย

"คุณมาถึงช้ากว่าที่ฉันคิดไว้เล็กน้อยนะ ลูมิน"

เสียงของเซเรนดังมาจากบัลลังก์ที่ทำจากเส้นใยแสงกลางห้อง เขาไม่ได้สวมชุดเกราะหรือเสื้อคลุมหรูหรา แต่เขามีสภาพไม่ต่างจากลูมิน ร่างกายของเขาเริ่มสลายเป็นเม็ดพิกเซลสีดำที่ร่วงหล่นลงพื้นเหมือนทรายในนาฬิกาทรายที่กำลังจะหมดลง

ลูมินหยุดยืนอยู่ห่างจากเขาเพียงไม่กี่ก้าว ท่าทีของเธอในตอนนี้คือความเห็นอกเห็นใจที่ไม่ได้เกิดจากอารมณ์ แต่เกิดจากความเข้าใจในระดับรหัส

"ฉันไม่ได้มาช้าหรอกค่ะเซเรน ฉันแค่รอให้ 'อีออน' กลายเป็นส่วนหนึ่งของชั้นบรรยากาศ เพื่อที่วันนี้จะไม่มีใครต้องแบกรับความเจ็บปวดแทนใครอีก"

เป้าหมายเฉพาะของลูมินในตอนนี้ไม่ใช่การทำลายล้าง แต่คือการ "ถอนรหัสราก" (Root Deletion) เธอพบว่าการจะปิด Stellar Archive ได้อย่างสมบูรณ์ เธอต้องเข้าถึงหัวใจของระบบที่เรียกว่า "The First Logic" ซึ่งถูกซ่อนไว้ในจิตสำนึกของเซเรน การตัดสินใจครั้งนี้ใหญ่หลวงนัก เพราะการจะดึงรหัสนั้นออกมา เธอต้อง "สวมกอด" ศัตรูของเธอ เพื่อรวมจิตสำนึกเป็นหนึ่งเดียวชั่วขณะ ซึ่งนั่นอาจหมายถึงการถูกเซเรนกลืนกินตัวตนไปตลอดกาล

"คุณรู้ใช่ไหมว่าถ้าเราเชื่อมต่อกัน สิ่งที่เรียกว่า 'ลูมิน' จะหายไป" เซเรนถามด้วยน้ำเสียงที่สั่นพร่าเป็นครั้งแรก

"คุณจะกลายเป็นส่วนหนึ่งของฉัน และเราจะล่องลอยอยู่ในความว่างเปล่านี้ไปชั่วกาลนาน ไม่มีใครจำคุณได้ ไม่มีใครจารึกชื่อคุณ"

"นั่นแหละคือเป้าหมายของฉันค่ะ" ลูมินตอบสั้น ๆ เธอไม่ได้พูดถึงปรัชญาชีวิตที่สวยงาม แต่เธอพูดถึง "หน้าที่" ของนักแปลที่ทำงานสำเร็จแล้ว

"นักแปลที่ดีที่สุดคือคนที่ทำให้ผู้รับสารเข้าใจความหมาย โดยที่คนเหล่านั้นลืมไปเลยว่ามีนักแปลคนนั้นอยู่... ฉันแค่กำลังจะทำงานชิ้นสุดท้ายให้เสร็จ"

ลูมินก้าวเข้าไปหาเซเรน มือที่ทำจากแสงของเธอเอื้อมไปแตะที่อกของเขา ทันทีที่สัมผัสกัน โลกทั้งใบก็สว่างไสวด้วยแสงสีขาวบริสุทธิ์ ข้อมูลนับล้านล้านเทราไบต์ไหลผ่านประสาทสัมผัสของเธอ เธอเห็นความเหงาของเซเรนที่ต้องแบกโลกทั้งใบมานับศตวรรษ เห็นความตั้งใจดีของพ่อแม่ที่กลายเป็นฝันร้าย

ในมิติแห่งจิตที่เชื่อมต่อกัน ลูมินเห็นอีออนยืนรอเธออยู่ เขาไม่ได้มาในฐานะเหยื่อหรือกุญแจ แต่เขามาในฐานะ "ทางออก" อีออนที่กลายเป็นข้อมูลบริสุทธิ์ยิ้มให้เธอ

"ลูมิน... ถึงเวลาแล้วที่จะทำลายกรงขังนี้ และกรงขังที่ใหญ่ที่สุด... ก็คือพวกเราเอง"

ลูมินตัดสินใจในวินาทีนั้น เธอไม่ได้เลือกที่จะปกครอง หรือเลือกที่จะหนี แต่เธอเลือกที่จะ "กระชาก" รหัสรากของระบบออกมาแล้วส่งมันเข้าสู่กระบวนการ "คำนวณซ้ำที่ไม่มีวันจบ" (Infinite Loop) วิธีนี้จะทำให้ Stellar Archive กินตัวเองจนพินาศไปจากข้างใน และรหัสทั้งหมดจะสลายกลายเป็นพลังงานความร้อนที่คืนสู่ชั้นบรรยากาศ

"อ่าส์" เซเรนกรีดร้องเมื่อร่างของเขาเริ่มระเบิดออกเป็นเศษเสี้ยวของความทรงจำ ลูมินก็เช่นกัน ร่างแสงของเธอเริ่มปริแตก แสงสีทองจากอีออนและแสงสีเงินจากเธอหลอมรวมกันเป็นหนึ่งเดียว พฤติกรรมของเธอในวาระสุดท้ายคือการ "ปล่อยวาง" ทุกความโกรธแค้นที่มีต่อเซเรน เธอไม่ได้มองเขาเป็นศัตรู แต่เป็นเพียงพี่น้องร่วมชะตากรรมที่หลงทาง

สถานีอวกาศ Stellar Archive เริ่มสลายตัวลงจากท้องฟ้า ผู้คนเบื้องล่างมองเห็นแสงไฟระยิบระยับเหมือนฝนดาวตกที่สว่างที่สุดในประวัติศาสตร์ มันไม่ใช่การทำลายล้างที่น่ากลัว แต่เป็นเหมือนการปลดปล่อยพันธนาการที่มองไม่เห็น ชิปในตัวทุกคนดับลง กราฟโชคชะตาหายไปจากม่านตา เหลือเพียงความมืดและความเป็นไปได้ที่ไร้ขีดจำกัด

ในนาทีสุดท้าย ลูมินเหลือเพียงเศษเสี้ยวของสำนึก เธอเห็นภาพโลกเบื้องล่างที่คนเริ่มออกมาจากบ้าน มองหน้ากัน และเริ่ม "พูดคุย" กันจริง ๆ โดยไม่มีระบบแปลความหมายหรือลดความขัดแย้ง พวกเขาอาจจะทะเลาะกัน อาจจะโกรธกัน แต่นั่นคือชีวิต

"สำเร็จแล้ว..." เธอพึมพัมกับความว่างเปล่า

แสงออโรร่าที่ขั้วโลกจางหายไป เหลือเพียงท้องฟ้าสีครามที่เงียบสงบ ลูมิน อีออน และเซเรน ไม่หลงเหลือตัวตนในเชิงข้อมูลหรือกายภาพอีกต่อไป พวกเขากลายเป็นธาตุที่หล่อเลี้ยงโลกใบใหม่ใบนี้

ไม่มีรหัสใดถูกเขียนต่อ ไม่มีโชคชะตาใดถูกจองจำ มนุษยชาติได้กลับมาเป็นเจ้าของลมหายใจของตัวเองอีกครั้ง... โดยแลกกับชื่อของนักแปลผู้หนึ่งที่ดวงดาวจะไม่มีวันบันทึกไว้ตลอดกาล