4.BÖLÜM: BU İŞİN ADI YOK
561 Words
ELFİDA
Geleli 1 ay olmuştu.Her şeyimiz bir rutine girmişti.
Bu sene burda öğretmen olarak devam edecektim ve başlamak için, atandığım okula, bilgilerimi teslim etmiştim.
Tatilin bitmesine az kalmıştı.
İçim içime sığmıyordu.Yeni okul, yeni heyecandı.
Öğrencilerimle tanışmak için sabırsızlanıyordum.
Okul açılınca yoğun olurum diye, hemde yaz bitmeden, Züleyha teyze pikniğe gidelim demişti.
O yüzden hazırlanmış yola çıkmıştık.Amcamlar gelmemişti.Zaten çok sık görüşmezdik.Kuzenleriminde başka planları varmış.
Hatice neyse de Halil abim gelmedi diye üzülmüştüm.
O gelmemezlik etmezdi.Sanırım sevgilisi vardı.
Züleyha Teyze, beni arabayı kullanan Enes'in yanına oturtmuştu.
Arabada yalnızdık.Diğerleri Yusuf abimin sürdüğü arabadaydı.
Onlar önde biz arkada gidiyorduk.
Arabada nefes sesleri ve motorun sesi dışında, çıt yoktu.
Dayanamadım ve
'' Eee Enes görüşmeyeli neler yapıyorsun?'' dedim.
O da '' İyi ne olsun Elfida , işten eve , evden işe.Sen anlat.Heyecanlı mısın ? Burda yeni okul, yeni öğrenciler '' dedi.
Ben de ''Evet heyecanlıyım. Mesleğimi çok seviyorum.Hem öğretmenlik yapıyorum, hem de dinimi anlatıyorum.Daha ne isterim ki '' dedim.
Yüzünü ekşitti nedense.
''Tabi senin yaşantına, uyum sağlayan bir meslek ''dedi.
''Mesleğin yaşantısı mı var Enes....Meslek meslektir ama önemli olan şekillendirendir.Ona bakarsan işini doğru yapmazsan , bir önemi de olmaz .
Mesleğin kişiliği olabilir ama yaşantısıyla alakası yoktur'' dedim.
Sinirlenmiştim.
Sözleriyle beni aşşağılıyordu gıya.Küçük görüyordu.
Enes rahat yaşayan biriydi,biliyordum.
Yusuf abi, anne ve babasına yaşantı olarak ne kadar benziyorsa,
Enes, bir o kadar benzemiyordu.
Ben böyle deyince oturuşunu düzeltti ve;
''Yanlış anladın ,öyle demek istemedim.Kırdıysam, özür dilerim'' dedi.
Bu seferlik alttan almaya karar verdim.
'' Önemli değil.Sadece, ağzından çıkana dikkat edersen iyi olur.Çünkü farklı yere gidebiliyor, hem yaşantımdan gayet memnunum'' dedim.
''Tabi haklısın.Herkesin kendi yaşantısı.Mesela zamanında bilirsin, ailelerimiz bir söz vermiş birbirine ama üstünden seneler geçmiş.
Bence artık ortada verilen bir söz kalmadı.Artık ikimiz de birer yetişkiniz.Kendi kararımızı kendimiz verebiliriz, dimi ama? '' dedi.
Kalbimin ortasına öküz oturdu sandım.
Neden nefes alamıyordum.Konuya direk girmesi, bozguna uğrattı beni.Ben daha müsait bir gün bir kafeye çağırıp, konuşmayı düşünürken,
o direk dalmıştı konuya.
''Haklısın artık yetişkiniz ama ben yinede sormak istiyorum, bu yüzden.
Aslında daha müsait zamanda, bir yerde oturur konuşuruz diyordum ama madem konuyu açtın, söyleyeyim.
Ben de bu konu hakkında, konuşmak istiyordum.Çünkü ailemiz yıllardır, bugünü bekliyorlardı.
Eğer sevdiğin varsa, onlarla konuşalım bu işin olmayacağını. Ama yoksa, biraz zaman verelim birbirimize.
Benim için de her şey çok yeni'' dedim.
‘Ben de ailelerimiz gibi, ümitle bekledim seni’ demedim.
Onu görene kadar, beni istemeyeni zorlayacak değilim diyordum ama benle ilgilenmemesine rağmen, onu görünce heyecanlanıyordum.
Bunun adı aşk mıydı? sanmam ama hoşlandığım kesindi.
''Sevgilim yok, ama şuan bir ilişki yaşamayı düşünmüyorum'' dedi.
Ne desem bilemedim.
O devam etti.
''Ama sevgili olarak değilde, iki yakın arkadaş gibi başlayabiliriz.Hem o kadar zaman geçti aradan, hem birbirimizi daha iyi tanırız '' dedi.
Karnımda âdeta kelebekler uçuştu.
İster istemez tebessüm ettim.Açık kapı bırakmıştı.İmkansızız demiyordu.Zamana bırakmıştı.
Piknik alanına vardığımızda bu kararımızı, ailelere de söyleme kararı aldık. Ama onlar, bizden önce davranıp, bombayı patlattı.
Biz konuşarak geldiğimizden, Enes arabayı yavaş sürmüştü ama Yusuf abi baya hızlı götürmüştü bizimkileri.
Tam piknik masasına oturucaktık ki,
Süleyman amca ''Gel bakalım,benim güzel gelinim, yaz tatili bitmeden şu işin adını koysak iyi olur .''dedi.
Diğerleri de onu onayladı, onaylamasına da ...
Daha demin biz, yolda acele etmicez, önce tanıcaz, arkadaş olucaz diye anlaştık.Ama büyükler başka karar alıyordu.
Üstelik Enes bir yanda, Yusuf abi diğer yanda suratları düşmüştü.Enes'i anlıyordum da,Yusuf abi neden öyle tepki vermişti.Kardeşine, beni lâyık görmüyor muydu?
Peki Ben? Ben ne tepki vereceğimi bilmiyordum.
Tek bildiğim, şuan bu işin adı yoktu.
- Writer
