*Chapter 6: Unang Kain Bilang Mag-asawa*
*Chapter 6: First Meal as Husband and Wife*
*ELENA POV*
Hawak pa rin ni Adrian kamay ko habang naglalakad kami papunta sa restaurant.
_Adrian is still holding my hand while we walk to restaurant._
Pagkatapos niya akong ipagtanggol kay Sophia sa jewelry shop, hinila niya ako palabas. Lahat ng staff nakatingin. Si Adrian Montenegro, Billionaire CEO, hawak kamay ng pandesal girl.
_After he defended me against Sophia at jewelry shop, he pulled me out. All staff looking. Adrian Montenegro, Billionaire CEO, holding hand of pandesal girl._
"Adrian... pwede mo na bitawan kamay ko..." mahina kong sabi, namumula.
_"Adrian... you can let go of my hand now..." I said softly, blushing._
Tumingin siya sa kamay namin. Parang ngayon niya lang napansin na hawak pa rin niya.
_He looked at our hands. Like he just noticed he is still holding it._
"Ah... sorry," sabi niya at binitawan. Pero dahan-dahan. Parang ayaw pa bitawan.
_"Ah... sorry," he said and let go. But slowly. Like he doesn't want to let go yet._
Pumasok kami sa restaurant. Mamahalin. Yung tipong isang order ng steak, presyo isang buwan na benta ko ng pandesal.
_We entered restaurant. Expensive. The type where one order of steak costs one month of my pandesal sales._
"Good afternoon, Sir Montenegro! Table for two?" sabi ng waiter, yumuko.
_"Good afternoon, Sir Montenegro! Table for two?" waiter said, bowing._
"Yes. Private table," sabi ni Adrian.
_"Yes. Private table," Adrian said._
Dinala kami sa pinaka-private na table sa dulo. May kurtina. Tahimik. Para kaming mag-asawa talaga.
_We were brought to most private table at end. With curtain. Quiet. Like we are really husband and wife._
Umupo ako. Hindi ako marunong gumamit ng kutsara at tinidor na mamahalin. Sa Tondo, kamay lang gamit namin. O kaya isang kutsara lang.
_I sat down. I don't know how to use expensive spoon and fork. In Tondo, we only use hands. Or just one spoon._
"Anong gusto mo kainin?" tanong ni Adrian habang binubuklat menu.
_"What do you want to eat?" Adrian asked while opening menu._
Tumingin ako sa menu. Walang presyo. Ibig sabihin sobrang mahal. Lahat English. Hindi ko maintindihan. Ano yung Wagyu? Ano yung Truffle? Ano yung Caviar?
_I looked at menu. No price. Means super expensive. All English. I don't understand. What is Wagyu? What is Truffle? What is Caviar?_
"Ikaw na lang bahala, Adrian..." sabi ko. First time ko siya tawagin na Adrian hindi Sir. Nanginginig boses ko.
_"You decide, Adrian..." I said. First time I called him Adrian not Sir. My voice trembling._
Tumingin siya sa akin. Ngumiti. Maliit na ngiti pero totoo.
_He looked at me. Smiled. Small smile but real._
"Okay," sabi niya. Tapos tumawag ng waiter. "Two Wagyu steaks, medium. Two truffle pastas. And chocolate cake for dessert. And orange juice for her. Black coffee for me."
_"Okay," he said. Then called waiter. "Two Wagyu steaks, medium. Two truffle pastas. And chocolate cake for dessert. And orange juice for her. Black coffee for me."_
Wagyu steak. Narinig ko na yan sa TV. 10,000 pesos daw isang order.
_Wagyu steak. I heard that on TV. 10,000 pesos one order._
"Adrian, sobrang mahal naman..." bulong ko.
_"Adrian, that's too expensive..." I whispered._
"Wala kang dapat alalahanin. Ako magbabayad. Asawa kita sa papel, remember? Karapatan mong kumain ng mahal," sabi niya.
_"You don't need to worry. I will pay. You are my wife on paper, remember? It's your right to eat expensive food," he said._
Asawa sa papel. Lagi niyang sinasabi yun. Pero bakit parang totoo na?
_Wife on paper. He always says that. But why does it feel real now?_
*ADRIAN POV*
Dinala ko si Elena sa restaurant ng family namin. Private table.
_I brought Elena to our family restaurant. Private table._
Hindi ko alam bakit. Dapat sa ibang shop na lang namin ayusin necklace tapos uwi na. Pero sabi ko kain muna kami.
_I don't know why. We should just fix necklace at other shop then go home. But I said let's eat first._
Pagpasok namin, lahat nakatingin kay Elena. Kasi naka-800 pesos dress lang siya galing SM. Pero maganda pa rin siya. Natural.
_When we entered, everyone looking at Elena. Because she is only wearing 800 pesos dress from SM. But she is still beautiful. Natural._
Umorder ako ng mahal. Wagyu steak. Gusto ko matikman niya yung hindi niya natitikman sa Tondo.
_I ordered expensive. Wagyu steak. I want her to taste what she never tasted in Tondo._
"Elena, tikman mo mamaya. Masarap yan," sabi ko.
_"Elena, taste it later. It's delicious," I said._
"Adrian, first time ko kumain sa ganitong restaurant..." sabi niya, nahihiya. "Sa Tondo, sa karinderya lang kami. Tapsilog, 50 pesos lang."
_"Adrian, first time I eat at this kind of restaurant..." she said, shy. "In Tondo, we only eat at karinderya. Tapsilog, only 50 pesos."_
Tapsilog 50 pesos. Wagyu steak 10,000 pesos. 200 times difference.
_Tapsilog 50 pesos. Wagyu steak 10,000 pesos. 200 times difference._
Pero bakit mas gusto ko kwento niya tungkol sa tapsilog kaysa kwento ni Sophia tungkol sa 2 million diamond necklace?
_But why do I prefer her story about tapsilog than Sophia's story about 2 million diamond necklace?_
Dumating pagkain. Malaki steak. Umusok pa.
_Food arrived. Big steak. Still smoking._
Tinitigan ni Elena steak na parang hindi alam paano kainin.
_Elena stared at steak like she doesn't know how to eat it._
Kumuha ako ng kutsilyo at tinidor. "Ganitohin mo," sabi ko at pinakita paano hiwain. "Dahan-dahan."
_I took knife and fork. "Do it like this," I said and showed how to cut. "Slowly."_
Sinubukan niya. Nanginginig kamay. Hindi mahiwalay.
_She tried. Hands trembling. Can't cut._
Tumawa ako. First time ko tumawa ng malakas sa harap niya.
_I laughed. First time I laughed loudly in front of her._
"Hindi ganyan. Hawakan mo mabuti," sabi ko at lumapit. Hinawakan ko kamay niya para turuan.
_"Not like that. Hold it properly," I said and came closer. I held her hand to teach her._
Mainit kamay niya. Malambot. Maliit.
_Her hand warm. Soft. Small._
Naramdaman ko tumigil paghinga niya nung hinawakan ko kamay niya.
_I felt her stop breathing when I held her hand._
"Elena, huminga ka," bulong ko.
_"Elena, breathe," I whispered._
"Sorry... sorry..." sabi niya, namumula.
_"Sorry... sorry..." she said, blushing._
Tinuruan ko siya hiwain steak. Sobrang lapit namin. Amoy ko buhok niya. Sampaguita.
_I taught her to cut steak. We are so close. I can smell her hair. Sampaguita._
At sa wakas, nahiwalay niya maliit na piraso at kinain.
_And finally, she cut small piece and ate it._
"Wow..." sabi niya, malaki mata. "Ang sarap! Parang butter! Natutunaw sa bibig!"
_"Wow..." she said, eyes wide. "So delicious! Like butter! Melts in mouth!"_
Ngumiti ako. "Masarap diba? Kain ka pa."
_I smiled. "Delicious right? Eat more."_
Tumango siya at kumain ulit. Parang bata. Masaya. Walang arte. Hindi tulad ni Sophia na kunwari diet lagi.
_She nodded and ate again. Like a child. Happy. No pretension. Unlike Sophia who always pretends diet._
At habang kumakain siya, tinitigan ko lang siya. Hindi ko alam bakit hindi ako makatingin sa iba.
_And while she is eating, I just stared at her. I don't know why I can't look away._
*SOPHIA POV*
Nasa labas ako ng restaurant! Sinundan ko sila!
_I'm outside restaurant! I followed them!_
Nakita ko sila sa private table! Magkahawak kamay pa habang tinuturuan ni Adrian si Elena kumain ng steak!
_I saw them at private table! Holding hands while Adrian teaches Elena how to eat steak!_
Hindi! Hindi pwede!
_No! Not allowed!_
Ako dapat kasama ni Adrian kumain ng Wagyu steak! Ako dapat tinuturuan niya! Hindi yang pandesal girl na hindi marunong gumamit ng kutsilyo at tinidor!
_I should be the one eating Wagyu steak with Adrian! I should be the one he teaches! Not that pandesal girl who doesn't know how to use knife and fork!_
Kaya pumasok ako sa restaurant. Diretso sa table nila.
_So I entered restaurant. Straight to their table._
"Adrian! Babe!" sabi ko, umiiyak kunwari. "Bakit mo ako iniwan sa jewelry shop? Nakakahiya! Lahat ng tao nakatingin sa akin!"
_"Adrian! Babe!" I said, pretending to cry. "Why did you leave me at jewelry shop? So embarrassing! Everyone looking at me!"_
Tumingin si Adrian sa akin. Malamig na ulit mukha niya. Yung malamig na mukha na dati kay Elena lang.
_Adrian looked at me. Cold face again. The cold face that used to be only for Elena._
"Sophia, anong ginagawa mo dito? Sinundan mo ba kami?" sabi niya, galit.
_"Sophia, what are you doing here? Did you follow us?" he said, angry._
"Hindi! Nagkataon lang! Favorite ko din itong restaurant na ito! Babe, pwede ba ako makiupo? Gutom ako eh," sabi ko at umupo agad sa tabi ni Adrian nang hindi nagpapaalam.
_"No! Just coincidence! This is also my favorite restaurant! Babe, can I sit? I'm hungry," I said and sat beside Adrian immediately without permission._
Tumingin si Elena sa akin. Takot. Yumuko agad. Hindi na kumain ng steak.
_Elena looked at me. Scared. Head down immediately. Stopped eating steak._
Nakita ko takot si Elena. Good. Dapat matakot siya sa akin.
_I saw Elena is scared. Good. She should be scared of me._
"Adrian, babe, order ka na rin para sa akin? Wagyu steak din? At red wine?" sabi ko at hinawakan braso ni Adrian.
_"Adrian, babe, order for me too? Wagyu steak too? And red wine?" I said and held Adrian's arm._
Hinawi ni Adrian kamay ko.
_Adrian removed my hand._
"Sophia, umalis ka. Kumakain kami ni Elena. Private date namin ito," sabi ni Adrian, seryoso.
_"Sophia, leave. Me and Elena are eating. This is our private date," Adrian said, serious._
Private date?!
_Private date?!_
Date daw nila ni Elena?!
_He said date with Elena?!_
*ELENA POV - SA RESTAURANT*
Dumating si Sophia. Nakaupo sa tabi ni Adrian. Hinawakan braso niya.
_Sophia arrived. Sitting beside Adrian. Holding his arm._
Gusto ko umalis. Gusto ko tumayo at bumalik sa Tondo. Hindi ako bagay dito.
_I want to leave. I want to stand and return to Tondo. I don't belong here._
"Sophia, umalis ka. Private date namin ito ni Elena," sabi ni Adrian.
_Adrian said, "Sophia, leave. This is private date with Elena."_
Private date?
_Private date?_
Date namin?
_Our date?_
Tumingin ako kay Adrian. Seryoso siya. Hindi siya nagbibiro.
_I looked at Adrian. Serious. Not joking._
"Sophia, please... kumakain po kami..." mahina kong sabi.
_"Sophia, please... we are eating..." I said softly._
Tumingin si Sophia sa akin, galit.
_Sophia looked at me, angry._
"Ikaw! Ikaw ang dahilan kung bakit nagkakaganyan si Adrian! Gold digger ka! Pandesal girl! Hindi ka bagay kay Adrian! Ako bagay! Model ako! Maganda! Sexy! Maputi! Ikaw morena! Mahirap! Taga Tondo!"
_"You! You are reason why Adrian is like this! Gold digger! Pandesal girl! You don't suit Adrian! I suit! I'm model! Beautiful! Sexy! White! You morena! Poor! From Tondo!"_
Tumulo luha ko. Hindi ko mapigilan.
_My tears fell. Can't stop._
Tumayo si Adrian. Sobrang galit. Hinila si Sophia patayo.
_Adrian stood up. So angry. Pulled Sophia to stand._
"Sophia! Tama na! Lumabas ka! Ngayon din!" sigaw ni Adrian. Narinig ng buong restaurant.
_"Sophia! Enough! Get out! Right now!" Adrian shouted. Whole restaurant heard._
Nagulat lahat ng tao sa restaurant. Tahimik.
_Everyone in restaurant shocked. Silent._
Umiyak si Sophia ng totoo. "Adrian, pinipili mo talaga yang mahirap na yan kaysa sa akin?! 3 years tayo, Adrian! 3 years!"
_Sophia cried for real. "Adrian, you really choose that poor girl over me?! 3 years us, Adrian! 3 years!"_
"Yes. Pinipili ko si Elena. Asawa ko siya. Sa papel at sa mata ng Diyos. At ikaw, wala ka nang karapatan dito. Umalis ka," sabi ni Adrian, malamig pero buo boses.
_"Yes. I choose Elena. She is my wife. On paper and in God's eyes. And you, you have no right here. Leave," Adrian said, cold but firm voice._
Naiyak si Sophia at tumakbo palabas ng restaurant.
_Sophia cried and ran out of restaurant._
Naiwan kami ni Adrian. Tahimik buong restaurant. Lahat nakatingin sa amin.
_We were left, me and Adrian. Whole restaurant silent. Everyone looking at us._
Umupo si Adrian ulit sa harap ko. Hinawakan kamay ko sa ibabaw ng mesa.
_Adrian sat again in front of me. Held my hand on top of table._
"Elena, sorry... dahil sa akin, nasaktan ka na naman..." sabi niya.
_"Elena, sorry... because of me, you got hurt again..." he said._
Umiling ako, umiiyak pa rin. "Okay lang, Adrian... sanay ako... sanay ako matawag na pandesal girl..."
_I shook head, still crying. "It's okay, Adrian... I'm used to it... used to be called pandesal girl..."_
"Hindi ka pandesal girl sa akin," sabi ni Adrian, tinitigan mata ko. "Mrs. Montenegro ka. Asawa kita. Tandaan mo yan."
_"You are not pandesal girl to me," Adrian said, staring at my eyes. "You are Mrs. Montenegro. My wife. Remember that."_
Mrs. Montenegro. Asawa kita.
_Mrs. Montenegro. My wife._
First time niya sinabi na asawa niya ako hindi dahil sa kontrata. Kundi dahil... gusto niya?
_First time he said I'm his wife not because of contract. But because... he wants to?_
*LOLO ALEJANDRO POV*
Tumawag sa akin si Manang Fe. Umiiyak daw si Elena sa restaurant dahil kay Sophia. Pero pinagtanggol daw ni Adrian.
_Manang Fe called me. Elena crying at restaurant because of Sophia. But Adrian defended her._
Ngumiti ako habang nasa kama. May sakit ako sa puso pero gumaganda pakiramdam ko.
_I smiled while in bed. I have heart disease but I feel better._
Sa wakas, nagiging lalaki na si Adrian. Pinipili na niya si Elena.
_Finally, Adrian is becoming a man. He is choosing Elena now._
Tama desisyon ko. Si Elena ang magpapabago kay Adrian.
_My decision was right. Elena will change Adrian._
Kaya tumawag ako sa jewelry shop. "Ayusin niyo yung necklace ni Elena. At dagdagan niyo pa. Bigyan niyo siya ng bracelet na kapares. At sing-sing. Sabihin niyo regalo ko. Para sa apo ko."
_So I called jewelry shop. "Fix Elena's necklace. And add more. Give her bracelet that matches. And ring. Tell her it's my gift. For my granddaughter."_
Apo ko na si Elena. Hindi na pandesal girl.
_Elena is my granddaughter now. Not pandesal girl anymore._
*MANANG FE POV*
Tumawag sa akin manager ng restaurant. Nag-away daw si Sir Adrian at Ma'am Sophia. Pinili ni Sir Adrian si Elena.
_Restaurant manager called me. Sir Adrian and Ma'am Sophia fought. Sir Adrian chose Elena._
Napaiyak ako sa tuwa sa kusina ng mansion.
_I cried in joy at mansion kitchen._
Sa wakas! Sa wakas pinili na ni Sir Adrian si Elena!
_Finally! Finally Sir Adrian chose Elena!_
Kaya nagluto ako ng paborito ni Elena. Adobo. Para pag-uwi nila, may masarap na pagkain si Elena. Hindi na siya iiyak.
_So I cooked Elena's favorite. Adobo. So when they come home, Elena will have delicious food. She will not cry anymore._
Bagay sila ni Sir Adrian. Kahit anong sabihin ni Sophia.
_Sir Adrian and Elena are perfect. Whatever Sophia says._
*TO BE CONTINUED...*
---
*END OF CHAPTER 6 - 2000 WORDS!*
*Author's Note:* GRABE! PINAGTANGGOL ULIT NI ADRIAN SI ELENA! SINABI NIYANG PRIVATE DATE NILA! AT SINABI NIYANG MRS. MONTENEGRO SI ELENA HINDI PANDESAL GIRL!
Sino kinilig sa hawak-kamay sa restaurant?!
Comment: ADRIAN x ELENA FOREVER! LAYUAN MO NA SI SOPHIA!
Next: Chapter 7 - Umuwi Na Si Mrs. Montenegro / Going Home as Mrs. Montenegro - May surprise si Lolo!