Chapter.6

2563 Words
*Chapter 6: Unang Kain Bilang Mag-asawa* *Chapter 6: First Meal as Husband and Wife* *ELENA POV* Hawak pa rin ni Adrian kamay ko habang naglalakad kami papunta sa restaurant. _Adrian is still holding my hand while we walk to restaurant._ Pagkatapos niya akong ipagtanggol kay Sophia sa jewelry shop, hinila niya ako palabas. Lahat ng staff nakatingin. Si Adrian Montenegro, Billionaire CEO, hawak kamay ng pandesal girl. _After he defended me against Sophia at jewelry shop, he pulled me out. All staff looking. Adrian Montenegro, Billionaire CEO, holding hand of pandesal girl._ "Adrian... pwede mo na bitawan kamay ko..." mahina kong sabi, namumula. _"Adrian... you can let go of my hand now..." I said softly, blushing._ Tumingin siya sa kamay namin. Parang ngayon niya lang napansin na hawak pa rin niya. _He looked at our hands. Like he just noticed he is still holding it._ "Ah... sorry," sabi niya at binitawan. Pero dahan-dahan. Parang ayaw pa bitawan. _"Ah... sorry," he said and let go. But slowly. Like he doesn't want to let go yet._ Pumasok kami sa restaurant. Mamahalin. Yung tipong isang order ng steak, presyo isang buwan na benta ko ng pandesal. _We entered restaurant. Expensive. The type where one order of steak costs one month of my pandesal sales._ "Good afternoon, Sir Montenegro! Table for two?" sabi ng waiter, yumuko. _"Good afternoon, Sir Montenegro! Table for two?" waiter said, bowing._ "Yes. Private table," sabi ni Adrian. _"Yes. Private table," Adrian said._ Dinala kami sa pinaka-private na table sa dulo. May kurtina. Tahimik. Para kaming mag-asawa talaga. _We were brought to most private table at end. With curtain. Quiet. Like we are really husband and wife._ Umupo ako. Hindi ako marunong gumamit ng kutsara at tinidor na mamahalin. Sa Tondo, kamay lang gamit namin. O kaya isang kutsara lang. _I sat down. I don't know how to use expensive spoon and fork. In Tondo, we only use hands. Or just one spoon._ "Anong gusto mo kainin?" tanong ni Adrian habang binubuklat menu. _"What do you want to eat?" Adrian asked while opening menu._ Tumingin ako sa menu. Walang presyo. Ibig sabihin sobrang mahal. Lahat English. Hindi ko maintindihan. Ano yung Wagyu? Ano yung Truffle? Ano yung Caviar? _I looked at menu. No price. Means super expensive. All English. I don't understand. What is Wagyu? What is Truffle? What is Caviar?_ "Ikaw na lang bahala, Adrian..." sabi ko. First time ko siya tawagin na Adrian hindi Sir. Nanginginig boses ko. _"You decide, Adrian..." I said. First time I called him Adrian not Sir. My voice trembling._ Tumingin siya sa akin. Ngumiti. Maliit na ngiti pero totoo. _He looked at me. Smiled. Small smile but real._ "Okay," sabi niya. Tapos tumawag ng waiter. "Two Wagyu steaks, medium. Two truffle pastas. And chocolate cake for dessert. And orange juice for her. Black coffee for me." _"Okay," he said. Then called waiter. "Two Wagyu steaks, medium. Two truffle pastas. And chocolate cake for dessert. And orange juice for her. Black coffee for me."_ Wagyu steak. Narinig ko na yan sa TV. 10,000 pesos daw isang order. _Wagyu steak. I heard that on TV. 10,000 pesos one order._ "Adrian, sobrang mahal naman..." bulong ko. _"Adrian, that's too expensive..." I whispered._ "Wala kang dapat alalahanin. Ako magbabayad. Asawa kita sa papel, remember? Karapatan mong kumain ng mahal," sabi niya. _"You don't need to worry. I will pay. You are my wife on paper, remember? It's your right to eat expensive food," he said._ Asawa sa papel. Lagi niyang sinasabi yun. Pero bakit parang totoo na? _Wife on paper. He always says that. But why does it feel real now?_ *ADRIAN POV* Dinala ko si Elena sa restaurant ng family namin. Private table. _I brought Elena to our family restaurant. Private table._ Hindi ko alam bakit. Dapat sa ibang shop na lang namin ayusin necklace tapos uwi na. Pero sabi ko kain muna kami. _I don't know why. We should just fix necklace at other shop then go home. But I said let's eat first._ Pagpasok namin, lahat nakatingin kay Elena. Kasi naka-800 pesos dress lang siya galing SM. Pero maganda pa rin siya. Natural. _When we entered, everyone looking at Elena. Because she is only wearing 800 pesos dress from SM. But she is still beautiful. Natural._ Umorder ako ng mahal. Wagyu steak. Gusto ko matikman niya yung hindi niya natitikman sa Tondo. _I ordered expensive. Wagyu steak. I want her to taste what she never tasted in Tondo._ "Elena, tikman mo mamaya. Masarap yan," sabi ko. _"Elena, taste it later. It's delicious," I said._ "Adrian, first time ko kumain sa ganitong restaurant..." sabi niya, nahihiya. "Sa Tondo, sa karinderya lang kami. Tapsilog, 50 pesos lang." _"Adrian, first time I eat at this kind of restaurant..." she said, shy. "In Tondo, we only eat at karinderya. Tapsilog, only 50 pesos."_ Tapsilog 50 pesos. Wagyu steak 10,000 pesos. 200 times difference. _Tapsilog 50 pesos. Wagyu steak 10,000 pesos. 200 times difference._ Pero bakit mas gusto ko kwento niya tungkol sa tapsilog kaysa kwento ni Sophia tungkol sa 2 million diamond necklace? _But why do I prefer her story about tapsilog than Sophia's story about 2 million diamond necklace?_ Dumating pagkain. Malaki steak. Umusok pa. _Food arrived. Big steak. Still smoking._ Tinitigan ni Elena steak na parang hindi alam paano kainin. _Elena stared at steak like she doesn't know how to eat it._ Kumuha ako ng kutsilyo at tinidor. "Ganitohin mo," sabi ko at pinakita paano hiwain. "Dahan-dahan." _I took knife and fork. "Do it like this," I said and showed how to cut. "Slowly."_ Sinubukan niya. Nanginginig kamay. Hindi mahiwalay. _She tried. Hands trembling. Can't cut._ Tumawa ako. First time ko tumawa ng malakas sa harap niya. _I laughed. First time I laughed loudly in front of her._ "Hindi ganyan. Hawakan mo mabuti," sabi ko at lumapit. Hinawakan ko kamay niya para turuan. _"Not like that. Hold it properly," I said and came closer. I held her hand to teach her._ Mainit kamay niya. Malambot. Maliit. _Her hand warm. Soft. Small._ Naramdaman ko tumigil paghinga niya nung hinawakan ko kamay niya. _I felt her stop breathing when I held her hand._ "Elena, huminga ka," bulong ko. _"Elena, breathe," I whispered._ "Sorry... sorry..." sabi niya, namumula. _"Sorry... sorry..." she said, blushing._ Tinuruan ko siya hiwain steak. Sobrang lapit namin. Amoy ko buhok niya. Sampaguita. _I taught her to cut steak. We are so close. I can smell her hair. Sampaguita._ At sa wakas, nahiwalay niya maliit na piraso at kinain. _And finally, she cut small piece and ate it._ "Wow..." sabi niya, malaki mata. "Ang sarap! Parang butter! Natutunaw sa bibig!" _"Wow..." she said, eyes wide. "So delicious! Like butter! Melts in mouth!"_ Ngumiti ako. "Masarap diba? Kain ka pa." _I smiled. "Delicious right? Eat more."_ Tumango siya at kumain ulit. Parang bata. Masaya. Walang arte. Hindi tulad ni Sophia na kunwari diet lagi. _She nodded and ate again. Like a child. Happy. No pretension. Unlike Sophia who always pretends diet._ At habang kumakain siya, tinitigan ko lang siya. Hindi ko alam bakit hindi ako makatingin sa iba. _And while she is eating, I just stared at her. I don't know why I can't look away._ *SOPHIA POV* Nasa labas ako ng restaurant! Sinundan ko sila! _I'm outside restaurant! I followed them!_ Nakita ko sila sa private table! Magkahawak kamay pa habang tinuturuan ni Adrian si Elena kumain ng steak! _I saw them at private table! Holding hands while Adrian teaches Elena how to eat steak!_ Hindi! Hindi pwede! _No! Not allowed!_ Ako dapat kasama ni Adrian kumain ng Wagyu steak! Ako dapat tinuturuan niya! Hindi yang pandesal girl na hindi marunong gumamit ng kutsilyo at tinidor! _I should be the one eating Wagyu steak with Adrian! I should be the one he teaches! Not that pandesal girl who doesn't know how to use knife and fork!_ Kaya pumasok ako sa restaurant. Diretso sa table nila. _So I entered restaurant. Straight to their table._ "Adrian! Babe!" sabi ko, umiiyak kunwari. "Bakit mo ako iniwan sa jewelry shop? Nakakahiya! Lahat ng tao nakatingin sa akin!" _"Adrian! Babe!" I said, pretending to cry. "Why did you leave me at jewelry shop? So embarrassing! Everyone looking at me!"_ Tumingin si Adrian sa akin. Malamig na ulit mukha niya. Yung malamig na mukha na dati kay Elena lang. _Adrian looked at me. Cold face again. The cold face that used to be only for Elena._ "Sophia, anong ginagawa mo dito? Sinundan mo ba kami?" sabi niya, galit. _"Sophia, what are you doing here? Did you follow us?" he said, angry._ "Hindi! Nagkataon lang! Favorite ko din itong restaurant na ito! Babe, pwede ba ako makiupo? Gutom ako eh," sabi ko at umupo agad sa tabi ni Adrian nang hindi nagpapaalam. _"No! Just coincidence! This is also my favorite restaurant! Babe, can I sit? I'm hungry," I said and sat beside Adrian immediately without permission._ Tumingin si Elena sa akin. Takot. Yumuko agad. Hindi na kumain ng steak. _Elena looked at me. Scared. Head down immediately. Stopped eating steak._ Nakita ko takot si Elena. Good. Dapat matakot siya sa akin. _I saw Elena is scared. Good. She should be scared of me._ "Adrian, babe, order ka na rin para sa akin? Wagyu steak din? At red wine?" sabi ko at hinawakan braso ni Adrian. _"Adrian, babe, order for me too? Wagyu steak too? And red wine?" I said and held Adrian's arm._ Hinawi ni Adrian kamay ko. _Adrian removed my hand._ "Sophia, umalis ka. Kumakain kami ni Elena. Private date namin ito," sabi ni Adrian, seryoso. _"Sophia, leave. Me and Elena are eating. This is our private date," Adrian said, serious._ Private date?! _Private date?!_ Date daw nila ni Elena?! _He said date with Elena?!_ *ELENA POV - SA RESTAURANT* Dumating si Sophia. Nakaupo sa tabi ni Adrian. Hinawakan braso niya. _Sophia arrived. Sitting beside Adrian. Holding his arm._ Gusto ko umalis. Gusto ko tumayo at bumalik sa Tondo. Hindi ako bagay dito. _I want to leave. I want to stand and return to Tondo. I don't belong here._ "Sophia, umalis ka. Private date namin ito ni Elena," sabi ni Adrian. _Adrian said, "Sophia, leave. This is private date with Elena."_ Private date? _Private date?_ Date namin? _Our date?_ Tumingin ako kay Adrian. Seryoso siya. Hindi siya nagbibiro. _I looked at Adrian. Serious. Not joking._ "Sophia, please... kumakain po kami..." mahina kong sabi. _"Sophia, please... we are eating..." I said softly._ Tumingin si Sophia sa akin, galit. _Sophia looked at me, angry._ "Ikaw! Ikaw ang dahilan kung bakit nagkakaganyan si Adrian! Gold digger ka! Pandesal girl! Hindi ka bagay kay Adrian! Ako bagay! Model ako! Maganda! Sexy! Maputi! Ikaw morena! Mahirap! Taga Tondo!" _"You! You are reason why Adrian is like this! Gold digger! Pandesal girl! You don't suit Adrian! I suit! I'm model! Beautiful! Sexy! White! You morena! Poor! From Tondo!"_ Tumulo luha ko. Hindi ko mapigilan. _My tears fell. Can't stop._ Tumayo si Adrian. Sobrang galit. Hinila si Sophia patayo. _Adrian stood up. So angry. Pulled Sophia to stand._ "Sophia! Tama na! Lumabas ka! Ngayon din!" sigaw ni Adrian. Narinig ng buong restaurant. _"Sophia! Enough! Get out! Right now!" Adrian shouted. Whole restaurant heard._ Nagulat lahat ng tao sa restaurant. Tahimik. _Everyone in restaurant shocked. Silent._ Umiyak si Sophia ng totoo. "Adrian, pinipili mo talaga yang mahirap na yan kaysa sa akin?! 3 years tayo, Adrian! 3 years!" _Sophia cried for real. "Adrian, you really choose that poor girl over me?! 3 years us, Adrian! 3 years!"_ "Yes. Pinipili ko si Elena. Asawa ko siya. Sa papel at sa mata ng Diyos. At ikaw, wala ka nang karapatan dito. Umalis ka," sabi ni Adrian, malamig pero buo boses. _"Yes. I choose Elena. She is my wife. On paper and in God's eyes. And you, you have no right here. Leave," Adrian said, cold but firm voice._ Naiyak si Sophia at tumakbo palabas ng restaurant. _Sophia cried and ran out of restaurant._ Naiwan kami ni Adrian. Tahimik buong restaurant. Lahat nakatingin sa amin. _We were left, me and Adrian. Whole restaurant silent. Everyone looking at us._ Umupo si Adrian ulit sa harap ko. Hinawakan kamay ko sa ibabaw ng mesa. _Adrian sat again in front of me. Held my hand on top of table._ "Elena, sorry... dahil sa akin, nasaktan ka na naman..." sabi niya. _"Elena, sorry... because of me, you got hurt again..." he said._ Umiling ako, umiiyak pa rin. "Okay lang, Adrian... sanay ako... sanay ako matawag na pandesal girl..." _I shook head, still crying. "It's okay, Adrian... I'm used to it... used to be called pandesal girl..."_ "Hindi ka pandesal girl sa akin," sabi ni Adrian, tinitigan mata ko. "Mrs. Montenegro ka. Asawa kita. Tandaan mo yan." _"You are not pandesal girl to me," Adrian said, staring at my eyes. "You are Mrs. Montenegro. My wife. Remember that."_ Mrs. Montenegro. Asawa kita. _Mrs. Montenegro. My wife._ First time niya sinabi na asawa niya ako hindi dahil sa kontrata. Kundi dahil... gusto niya? _First time he said I'm his wife not because of contract. But because... he wants to?_ *LOLO ALEJANDRO POV* Tumawag sa akin si Manang Fe. Umiiyak daw si Elena sa restaurant dahil kay Sophia. Pero pinagtanggol daw ni Adrian. _Manang Fe called me. Elena crying at restaurant because of Sophia. But Adrian defended her._ Ngumiti ako habang nasa kama. May sakit ako sa puso pero gumaganda pakiramdam ko. _I smiled while in bed. I have heart disease but I feel better._ Sa wakas, nagiging lalaki na si Adrian. Pinipili na niya si Elena. _Finally, Adrian is becoming a man. He is choosing Elena now._ Tama desisyon ko. Si Elena ang magpapabago kay Adrian. _My decision was right. Elena will change Adrian._ Kaya tumawag ako sa jewelry shop. "Ayusin niyo yung necklace ni Elena. At dagdagan niyo pa. Bigyan niyo siya ng bracelet na kapares. At sing-sing. Sabihin niyo regalo ko. Para sa apo ko." _So I called jewelry shop. "Fix Elena's necklace. And add more. Give her bracelet that matches. And ring. Tell her it's my gift. For my granddaughter."_ Apo ko na si Elena. Hindi na pandesal girl. _Elena is my granddaughter now. Not pandesal girl anymore._ *MANANG FE POV* Tumawag sa akin manager ng restaurant. Nag-away daw si Sir Adrian at Ma'am Sophia. Pinili ni Sir Adrian si Elena. _Restaurant manager called me. Sir Adrian and Ma'am Sophia fought. Sir Adrian chose Elena._ Napaiyak ako sa tuwa sa kusina ng mansion. _I cried in joy at mansion kitchen._ Sa wakas! Sa wakas pinili na ni Sir Adrian si Elena! _Finally! Finally Sir Adrian chose Elena!_ Kaya nagluto ako ng paborito ni Elena. Adobo. Para pag-uwi nila, may masarap na pagkain si Elena. Hindi na siya iiyak. _So I cooked Elena's favorite. Adobo. So when they come home, Elena will have delicious food. She will not cry anymore._ Bagay sila ni Sir Adrian. Kahit anong sabihin ni Sophia. _Sir Adrian and Elena are perfect. Whatever Sophia says._ *TO BE CONTINUED...* --- *END OF CHAPTER 6 - 2000 WORDS!* *Author's Note:* GRABE! PINAGTANGGOL ULIT NI ADRIAN SI ELENA! SINABI NIYANG PRIVATE DATE NILA! AT SINABI NIYANG MRS. MONTENEGRO SI ELENA HINDI PANDESAL GIRL! Sino kinilig sa hawak-kamay sa restaurant?! Comment: ADRIAN x ELENA FOREVER! LAYUAN MO NA SI SOPHIA! Next: Chapter 7 - Umuwi Na Si Mrs. Montenegro / Going Home as Mrs. Montenegro - May surprise si Lolo!
Free reading for new users
Scan code to download app
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    Writer
  • chap_listContents
  • likeADD