INTRO...

1109 Words

INTRO... ตอนเด็ก “นี่หยุดดิ้นก่อนได้ไหม ไม่งั้นเค้าจับจูบแบบเมื่อวานนะ”บลูยิ้มๆก่อนจะยื่นหน้าไปใกล้ๆ “อุ๊บ”ได้ยินก็รีบเอามือปิดปากทันที “แบบนี้ค่อยน่ารักหน่อย คือเค้าจะต้องกลับแล้ว”อยากอยู่ต่ออีกหน่อย แต่ว่าหมดเวลาแล้วจริงๆ “จะไปไหนเหรอ”เอียงคอถามอย่างสงสัย ตาหวานๆกระพริบตามปริบๆ “ที่ๆจากมา เค้าอยู่ไกลมากๆ แต่เค้าอยากให้ เธอเก็บสร้อยเส้นนี้เอาไว้”ผละออกก่อนจะแกะสร้อยที่คล้องคอตัวเองออกมา สร้อยสีดำ จี้อยู่ตรงกลางคล้ายๆกับม้ามีปีก ก่อนจะสวมใส่ให้ สร้อยเส้นนี้มีรหัสล็อกด้านในถ้าคนที่ไม่ใช่เจ้าของถอดออกให้มันก็ไม่สามารถถอดออกได้ เธอจะต้องใส่มันไว้ตลอดเวลา “เอาให้แพมทำไม”ของตัวเองแท้ๆ ก่อนจะเอามือลูบตรงคอตัวเอง “เก็บไว้ดีๆ นะ สักวันเราคงได้เจอกันอีก ถึงตอนนั้นมาเป็นเจ้าสาวของเค้านะ”มือน้อยๆกำมือเล็กเอาไว้ก่อนจะพูดออกมาด้วยน้ำเสียงจริงจัง แววตามุ่งมั่นบ่งบอกว่าไม่ได้พูดเล่น “ไม่เอา แพมจะเป็นเจ้าสาวของพี่พอร์ช”คนตัวเล็กขมวดคิ้วมองแบบไม่ชอบใจ “ไม่ได้หรอกนะ นั่นพี่ชายมาเป็นเจ้าสาวของเค้าดีกว่า จะให้กินของอร่อยๆเยอะๆ” “ได้กินแบบเมื่อกี้อีกเยอะเลยเหรอ”ได้ยินว่าจะได้กินของอร่อยก็คิดไปมา “ให้กินเยอะๆเลย” “ก็ได้ แพมจะเป็นเจ้าสาวของบลู แพมจะได้กินของอร่อยๆ” “สัญญาแล้วนะ”ได้ยินแบบนั้นก็ยิ้มกว้างออกมาก่อนจะชูนิ้วก้อยขึ้นมา “อื้ม สัญญา”ยิ้มรับก่อนจะชูนิ้วก้อยมาแล้วเกี่ยวก้อยกันแทนคำสัญญา ....................................................................... ตอนโต “นายคิดจะทำอะไร”สายตาหวั่นๆมองไปยังคนข้างบน สองแขนถูกรวบตึงเอาไว้บนหัว “ลงโทษที่กล้าลืมคำสัญญาที่ให้ไว้ด้วยกัน”ทั้งๆที่เขาจำมันได้ขึ้นใจ ทำไมเธอถึงลืมมันไปง่ายๆ “สัญญาอะไร ใครไปสัญญาอะไรไว้กับนาย โอ้ย ปล่อยนะ”พูดอะไรไม่รู้เรื่องมาตั้งแต่เมื่อกี้ละ ก่อนจะดิ้นๆไปมา ให้หลุด “งั้นเหรอ แล้วสร้อยเส้นนี้ละ เธอได้มาจากไหน”บลูจ้องมองตรงลำคอขาวๆที่มีสร้อยของเขาคล้องเอาไว้อยู่ เพราะเธอไม่สามารถถอดออกไปได้ถ้าเขาไม่ได้ถอดออกให้ “สร้อยเส้นนี้เหรอ....ไม่รู้ แล้วมันก็ไม่เกี่ยวกับนาย”พอรู้ตัวอีกทีมันก็มาอยู่ตรงคอตัวเองแล้ว ไม่ได้คิดจะสนใจ “สงสัยฉันคงต้องเตือนความจำให้กับเธอซะแล้วสิ” ....................................................................... "บลูแพมอยากมีเซ็ก"เสียงหวานแหบพร่าข้างๆหู กับร่างสาวบอบบางโอบกอดคอแกร่งจากทางด้านหลังแล้วเยื้องตัวมาหาข้างๆ "หึ คิดยังไง"ใบหน้าหล่อยกยิ้มทีหนึ่งก่อนจะวางปากกาลง หันไปสนใจ "อยากลอง"สองขาเรียวอ้าออกกว้างก่อนจะนั่งควบลงตักแกร่งบนเก้าอี้ หันหน้าเข้าหากัน มือบางลูบขึ้นลงไปมาตามกายแกร่งก่อนจะเลื่อนขึ้นไปจับไหล่เอาไว้เป็นที่ยึด "ไม่กลัวเหรอ"ก็จริงอยู่สำหรับเด็กวัยเราๆก็อยากรู้อยากลองเป็นธรรมดา แต่สำหรับบลูแล้วไม่ใช่ไม่อยากทำ แต่อยากให้แพมโตกว่านี้อีกหน่อย เพิ่งครบ 16 มาไม่นานนี้เอง "ไม่กลัว ได้ไหม"ความอยากรู้อยากลอง มันมีมากกว่าที่จะกลัวแล้ว "แค่ข้างนอกแล้วกัน" ....................................................................... "บลู"แววตาฉ่ำเยิ้มไปด้วยแรงอารมณ์มองไปยังคนตรงหน้า เสื้อเชิ้ตผืนบางสีขาว ถูกเลิกไปด้านหลังเล็กน้อย เผยให้เห็นไหล่เนียนกับบลาสีชมพูหวานด้านในโผล่พ้นออกมา บลูเลื่อนมือไปตามกายสาวก่อนจะอ้อมไปด้านหลังปลดตะขอบลาออกไปไกลๆ มือหนาเริ่มลูบไล้ไปตามหน้าอกก่อนจะสกิดตุ่มไตสีสวยทั้งสองข้างที่เริ่มแข็งเป็นไตสั่นระริกระรี่อย่างน่ารักน่ากัดชะมัด ก่อนจะโน้มหน้าไปใกล้ๆกดจูบหลายๆทีตรงเนินสาว ริมฝีปากหนาครอบตุ่มไตเม็ดเล็กเอาไว้ในปากดูดดึงไปมาเหมือนกำลังกินขนมหวานอย่างอร่อย "บลู อ่าส์ แพม เสียว อื้อ"ร่างบางเชิดหน้าขึ้น ครางกระเส่าออกมาด้วยความเสียว แค่เค้าสัมผัสก็ตอบสนองถึงเพียงนี้ มือไม้เริ่มไม่อยู่นิ่งลูบไล้ไปตามกายแกร่ง "น่ารักจังเลยนะ"ผละออกมาหน่อย สายตาคมจับจ้องไปยังหน้าอกสวยตรงหน้าขนาดพอดีตัวที่ตอนนี้เริ่มชุ่มไปด้วยน้ำลาย กับรอยแดงๆจากการดูดดึงไปมาเป็นจ้ำๆ ด้วยฝีมือเขาเอง แล้วยิ้มออกมา "ใครจะไปใหญ่แบบผู้หญิงคนนั้นกันละ"หันมาสบตากันก่อนจะเบือนหน้าหนี โดน งอลซะแล้วสิ ก่อนจะใช้มือเชยคางเล็กให้หันหน้ามาหากัน "ใครบอกว่าบลูชอบใหญ่ๆ บลูชอบแบบนี้แหละ ถ้ามันเป็นของแพมบลูชอบหมด" ....................................................................... "อื้อ~"ร่างสาวยกกดโยกสะโพกไปตามจังหวะที่อีกคนส่งมาให้ แรงเสียดสีแค่ด้านนอก ความรุ่มร้อนที่แผ่ซ่านเข้ามาตามร่างกาย ทำให้แทบหลอมละลาย ขนาดยังไม่ได้สอดใส่ แล้วถ้าใส่เข้าไปจะเป็นยังไง "อ่าส์ ซี๊ดดดดดดด แพม ช้าหน่อย"มือหน้าจับรั้งเอวบางเอาไว้อย่างห้ามๆ ก็ความเร็วที่อีกคนโยกสวนไปมา กลัวว่ามันจะหลุดเข้าไปด้านในจริงๆ "พะ...แพม ไม่ไหวแล้วบลู อ่าส์ สะ เสียว"ไม่สนใจอะไรแล้ว ใกล้แล้ว มันกำลังจะเสร็จ ความรู้สึกแปลกใหม่วิ่งแล่นผ่านร่างกายแปลเปลี่ยนเป็นความเสียวซ่าน เหงื่อเม็ดเล็กฝุดออกเต็มใบหน้าไปหมด "อ่าส์ เดี๋ยวบลูจัดการต่อเอง" ลางสังหรณ์ของฉันบอกว่า ในภายภาคหน้าฉันจะต้องเจอกับเรื่องอันตราย สิ่งนี้เป็นตัวกระตุ้นให้ฉันต้องเข้มแข็งขึ้น... เธอจะต้องเข้มแข็งไม่อย่างนั้นชีวิตของเธอจะไม่ปลอดภัย ยากระตุ้นที่ดีที่สุด คือการให้เธอได้พบกับอันตรายจริงๆ... ....................................................................... ใครจะไปคิดไปฝันว่าครั้งหนึ่งในชีวิตจะสอบชิงทุนไปเรียนต่อต่างประเทศได้ แถมยังมีคนมารับให้ไปอยู่ด้วย... ใกล้จะได้พบกันแล้วสินะ เจ้าสาวของฉัน...

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more