25. Bölüm/ Yakın Arkadaşlar
“Günaydın” dedim. Ailem bana günaydın derken babam elinde tuttuğu gazeteyi hafif kırıştırıp bana baktı. Ve isteksizce
“Günaydın kızım” dedi.
Ne oluyor diye abime baktığımda bilmiyorum der gibi omuzlarını silkti.
Bende daha fazla üzerinde durmak istemediğim için kahvaltılıklardan tabağıma alıyordum. Hellim peynirinden bir parça ağzıma attığımda babam boğazını temizledi ve bakışlarım onu buldu. Huzursuz ve gergin hatta biraz da sinirli gibiydi. En sonundan dayanamadı ve
“Söyle o kocan olacak ite bu evin bir kapısı var. Mart kedisi gibi pencereye tırmanmasın bir daha!”
Kulaklarımın işittiği ile ağzımdaki lokmam neredeyse masaya düşecekti. Zorlukla yutkunup, dehşet içinde babama bakıyordum. Ne demişti az önce. Kendimi bir suç işlemişte yakalanmış gibi hisse
