เป็นทอมหล่ออยู่ดีๆทำไมต้องกลายมาเป็นชะนีแสนร้ายกาจ

ตอนที่ 4 หลงกล

ตอนที่4

หลงกล

"เดี๋ยวคุณก็รู้ว่าผมจะพาคุณไปไหน" คีรินพูดขึ้น รถค่อยๆเลี้ยวเข้ามาที่คฤหาสน์หลังใหญ่ เขาพาชนิกามาที่บ้านของเขา ชนิกานั่งนิ่ง พยายามใช้ความคิดของเจ้าของร่าง ใช่แล้ว! เขาไม่เคยพาเมียแต่งอย่างชนิกาเข้ามาเหยียบที่นี่เลยสักครั้ง วันนี้นึกจะเป็นประสาทอะไรขึ้นมา ถึงได้พามาที่นี่

ว้าว!! ใหญ่โตขนาดนี้ อยู่กันกี่คนเนี่ย เธอคิดว่าชนิการวยมากแล้ว แต่มาเจอสามีของเธอ ต้องเรียกว่า อภิมหาโคตะระรวย! บุญวาสนาแล้วไอ้พิมพ์เอ้ย! ชนิกายืนนิ่งคิดและยิ้มออกมาคนเดียว

อยู่ๆพวกคนใช้ก็พากันเดินออกมาอย่างเป็นระเบียบ มองๆดูคนใช้ที่นี่เหมือนจะมีแต่ผู้หญิง และหน้าตาดีทั้งนั้น เมื่อเป็นเช่นนั้น ชนิกานิ่งอมยิ้มไปใหญ่ พร้อมกับเริ่มทำท่าหล่อ เพราะลืมตัว คนใช้คนหนึ่งจึงพูดขึ้น

"คุณคีรินและคุณภรรยา ท่านเจ้าสัวเชิญด้านในค่ะ"

ชนิกาหันมามองคีรินที่ทำตัวนิ่งขรึมขึ้นมา เขายืนตัวตรงพร้อมทำหน้านิ่งดูสีหน้าแล้วดูจะเครียดขึ้นมา จากนั้นชนิกาก็ไม่รู้จะทำตัวอย่างไร เธอก็เชิดหน้าขึ้น และยิ้มให้กับคนใช้ทุกคน

คีรินเดินเข้าไปก่อนสองสามก้าว เขาหยุดและเรียกชนิกาให้ตามมา

"นิ ยืนอยู่อีกทำไม ตามมาสิ และอย่าทำกิริยาก้าวร้าวต่อหน้าคุณปู่ เข้าใจมั้ย!" คีรินบอกชนิกาพร้อมกับทำหน้าเคร่งเครียด

ทำให้ชนิกาคิดอะไรดีๆขึ้นมาได้อย่างทันที ครั้งนี้ล่ะ เจ้าคุณปู่อะไรนั่นจะได้ลิ้มรสพี่พิมพ์สุดหล่อก็คราวนี้ คำสั่งให้หย่า ต้องผ่าลงมาแสกหน้าไอ้ขี้เก๊กนั่นแน่ๆ ฮ่าๆๆ ชนิกาคิดและยิ้มออกมา พร้อมกับยกมือขึ้นบ๊ายบ่ายพวกเหล่าคนใช้ที่มายืนต้อนรับ ประหนึ่งว่าตนเองได้มงกุฏนางงาม

คนพวกนั้นทำหน้าเลิกลั่ก เพราะไม่อาจจะแสดงอาการได้มาก

"นี่หยุดทำตัวบ้าบอได้แล้ว!" คีรินพูดขึ้นขณะขึ้นลิฟท์ไปหาท่านเจ้าสัว ชัยอนันต์

เมื่อทั้งคู่มาถึงหน้าห้องโถงใหญ่ ประตูสูงสามเมตรอยู่ด้านหน้า ทั้งคู่ยืนรอให้ประตูนั้นเปิดขึ้นอย่างอัตโนมัติ ชนิกาจึงถามคีรินขึ้น

"ทำไมต้องเก๊กหล่อ ทำไมไม่ทำตัวตามธรรมชาติ " เธอพูดขึ้น คีรินที่ได้ยินหันมามองและทำหน้าดุขึ้นมา และไม่ยอมตอบเธอ จากนั้นประตูค่อยๆเปิดขึ้น ห้องโถงใหญ่กว้างค่อยๆถูกเปิดออกอย่างยิ่งใหญ่ ทำให้ชนิกาอ้าปากกว้าง คนรวยนี่ทำไมมันเวอร์วังขนาดนี้วะ สายตาที่มองไปมันตระการตาจนเธอไม่อยากกระพริบตา

คีรินรีบจับมือของชนิกาในทันที ชนิกาตกใจเธอจะกระตุกมือออกจากเขา แต่คีรินก็กำมือเธอไว้แน่นและพาเธอเดินเข้าไป ชนิกามองตรงไปเห็นคนแก่คนหนึ่งนั่งอยู่และมีคนรับใช้ผู้ชายแก่อีกคนยืนข้างๆคอยรับใช้

ชนิกาเห็นดังนั้น เธอรีบปล่อยมือออกจากมือของคีริน จากนั้น เธอยกมือของเธอขึ้นพนมไว้ และค่อยๆย่อตัวไหว้เจ้าสัวชัย ลำตัวก็เอนไปมาพร้อมรอยยิ้มที่สดใสที่สุดเท่าที่ชนิกามีมา ในใจเต้นตึกตั่กไม่เป็นจังหวะ เพราะรู้สึกตื่นเต้น ทำไงได้ เกิดมาทั้งชีวิต มีแฟนก็มีแต่หญิงสาวน่ารัก แต่ครั้งนี้ดันมีผัว แถมขี้เก๊กเฮงซวยอีก

เจ้าสัวชัย ค่อยๆวางกาน้ำชาลง และมองตรงมาที่คีริน

"คีริน แกคิดถูกแล้วที่พาเมียของเเกมาหาปู่สักที ที่นี้ปู่ก็คงจะได้เลี้ยงเหลนแล้วสินะ" เจ้าสัวชัยพูดขึ้น แต่ใบหน้ายังคงดูเข้มขรึม

"คุณปู่อย่าได้มาบงการชีวิตของผม ผมอยากทำอะไรผมก็จะทำ ถ้าผมไม่อยากทำผมก็จะไม่ทำ " คีรินพูดออกมา ต่อหน้าของเจ้าสัวชัย และชนิกา

ทำให้ชนิกาหันมามอง ปู่กับหลาน สองคนนี้ท่าจะไม่กินเส้นกัน ทำไงดีล่ะ สุมไฟไปสิไอ้พิมพ์ สุมไฟเข้าไปให้มันมอดไหม้ คราวนี้จะได้หย่าขาด หย่าลา หย่าแบบไม่มีชิ้นดี อิอิ

"ฮือๆๆ! คุณปู่ นิขอโทษแทนคีรินด้วยนะคะ คีรินอาจจะปากไม่ดี แต่จริงๆแล้วคีรินเป็นคนดี เป็นคนดีมาก คุณปู่อย่าถือสาคำพูดของเขาเลยนะคะ ถ้าคุณปู่จะโกรธก็โกรธนิด้วยนะคะ ถึงแม้ว่า คีรินจะไม่อยู่กับนิเลยสองปีกว่าๆ คุณปู่ถ้าคีรินเขาไม่ต้องการนิ นิก็พร้อมค่ะ นิพร้อมจากไปเสมอ " นิพูดขึ้นพร้อมทั้งหันหน้ามาทางคีริน พร้อมทำท่าเยาะเย้ย ว่าเธอฟ้องเรื่องเขาได้

เจ้าสัวค่อยๆลุกขึ้น พร้อมกับตบไปที่โต๊ะเสียงดัง และชี้หน้าคีริน

"คีริน เห็นรึยังหนูนิดีกับเเกขนาดไหน ทำตัวแหลกเหลว ไม่อยู่ดูแลเมียตั้งสองปี แบบนี้ฉันจะด่าแกยังไงดี !" เจ้าสัวพูดขึ้น

"ไม่เป็นไรหรอกค่ะคุณปู่ หากคีรินเขาไม่อยากได้นิเป็นคู่ชีวิต นิก็ยินดีหย่าค่ะคุณปู่ " ชนิกาพูดออกมาเพื่อหวังให้ปู่ของเขาด่าคีริน และยอมให้เธอหย่ากับเขา

"อะไรนะหนูนิ !" เจ้าสัวพูดขึ้น

"นิจะหย่ากับคีรินค่ะ ในเมื่อคีรินไม่เคยเห็นนิในสายตา นิคงทนอยู่แบบนี้ไม่ได้ นิต้องเหี่ยวแห้ง เหี่ยวเฉา สามีไม่เข้าใกล้ แล้วเเบบนี้นิจะอยู่ไปเพื่ออะไร ฮือ!!"

"ไม่เอานะหนูนิด หนูจะหย่าได้ยังไง จริงอยู่คีรินมันทำผิดพลาดที่ทิ้งหนูไป ปู่คนหนึ่งแหละที่จะไม่ยอมให้หนูนิหย่ากับมันเด็ดขาด !" เจ้าสัวชัยพูดออกมาอย่างหนักแน่น ทำให้ชนิกาที่คิดว่าต้องทำสำเร็จ ต้องทำหน้างงขึ้นมา

"หา! ไม่ยอมหย่า ..เหรอคะ?" ชนิกาพูดขึ้น

"ก็ใช่น่ะสิ หนูนิ หนูคือผู้หญิงเพียงคนเดียวที่เหมาะกับคีรินที่สุดแล้ว ไม่ว่าจะเป็นตายร้ายดียังไงปู่จะไม่ยอมให้คีรินหย่ากับหนูนิเด็ดขาด !"

ชนิกาได้ยินแบบนั้น เธอยืนตัวแข็งนิ่งปานก้อนหินล้านปี ไปชั่วขณะ พูดไปตั้งเยอะ แต่กลับไม่เป็นผล แล้วไอ้บ้านั่นกลับยืนนิ่งทำหน้าตายอยู่ตรงนั้น

"ถ้าคุณปู่คิดแบบนั้น ผมก็ไม่ขัด ครั้งนี้ผมจะยอมคุณปู่ ผมตัดสินใจแล้ว ผมจะไม่พูดเรื่องหย่ากับนิให้คุณปู่ได้ยินอีก" คีรินพูดขึ้น พร้อมกับหันมามองชนิกาที่ยืนเเข็งทื่ออยู่ข้างๆ สายตาที่เขาส่งมามันบ่งบอกถึงชัยชนะที่เขามีเหนือเธอ

ไอ้แร้งค้างปีเอ้ยยย! ชนิกาคิดและด่าคีรินในใจ

"คุณปู่ไม่ต้องห่วงอะไรอีกต่อไปแล้ว ต่อจากนี้ ผมและชนิกาจะรีบมีเหลนให้คุณปู่อุ้มไวๆ " คีรินพูดขึ้น

ทำไมอาการของไอ้บ้านี่มันเปลี่ยนไวจังวะ ตายห่าแล้ว ดันไปรับปากเจ้าคุณปู่เขาอีก แล้วเมื่อไหร่ชีวิตจะเป็นอิสระว้าา!! เธอคิด

จากนั้น คีรินก็จับมือของชนิกาที่ยืนนิ่งอึ้งออกไป แต่เสียงเรียก ดังมาตามหลัง

"คีริน พาหนูนิอยู่ที่นี่สักเดือนก่อน" เจ้าสัวชัยพูดขึ้น

ชนิกากำมือของคีรินแน่น พร้อมกับมองหน้าและใช้สายตาส่งให้เขาเพื่อให้เขาปฏิเสธปู่ของเขา คีรินมองหน้าของชนิกากลับไป

"ได้ครับ ผมก็มีเรื่องต้องทำความเข้าใจกับนิที่นี่เหมือนกัน" คีรินตอบปู่ของเขาออกไป

หาาา!! ไอ้บ้า ไอ้หน้าเป็ด! ตอบออกไปแบบนั้นได้ยังไงวะ โธ่ถังกะละมังแตก ซวยแน่แล้ว ซวยของจริง ไอ้พิมพ์เอ้ยย! ชนิกาถูกคีรินดึงมือของเธอและเดินออกไป

คีรินพาชนิกามาที่ห้องนอน ที่เหล่าคนใช้จัดการให้

"คุณทำบ้าอะไร นี่เป็นโอกาสที่คุณและฉันจะเป็นอิสระต่อกันแล้ว คุณทำประชดคุณปู่คุณไปแบบนั้นทำไม?" ชนิกาถามออกไปอย่างหัวเสีย

"ก็ไม่อยากหย่า ก็คือไม่ " คีรินตอบออกมาพร้อมกับค่อยๆถอดเสื้อสูทออก

"ทำแบบนี้ทำไมวะ!" ชนิกาพูดออกมาเพราะเริ่มรู้สึกโมโห

"จุ๊ๆๆ อย่าเสียงดัง ผมจะบอกคุณให้นะ ถ้าอยู่ที่นี่แล้ว อย่าทำให้คุณปู่ผมไม่พอใจ เพราะคนที่ทำให้คุณปู่ไม่พอใจ คนคนนั้นจะหายไปโดยไม่รู้สาเหตุ " คีรินพูดออกมาพร้อมหน้าตาจริงจัง ทำให้ชนิกาเริ่มคิด

ใช่แล้ว! ที่นี่ดูแปลกๆพิกล ไอ้บ้านี่คิดยังไงนะ หรือว่าเกลียดชนิกามากจนถึงขั้นล่อเธอมาเชือด อ๊าาา!! ทำไงดีล่ะ

"ถ้าไม่อยากมีปัญหา ก็ทำตัวดีๆก็แล้วกัน " คีรินพูดจบเขาเดินไปที่หน้าต่าง และหันหน้ากลับมา

"นั่นออด เอาไว้กดเรียกเมท แต่อย่ากดพร่ำเพื่อล่ะ ส่วนห้องนอนห้องนี้เราจะอยู่ด้วยกัน ตรงนี้เตียงนอน เราจะต้องนอนด้วยกัน ทำทุกอย่างด้วยกัน "

"ทำทุกอย่างอะไร จะบ้ารึไง! " ชนิกาพูดขึ้นพร้อมยกมือขึ้นปิดหน้าอกใหญ่บึ้มของตัวเอง

คีรินค่อยๆเดินเข้ามาพร้อมมือล้วงกระเป๋ากางเกง จากนั้นก็โน้มหน้าลงมาใกล้ๆใบหูของชนิกาพร้อมกับพูดขึ้น

"อยู่ที่นี่ ทำตัวรักผมให้มากๆ เหมือนกับร้องห่มร้องไห้บอกกับคุณปู่นะ อะไรที่พูดออกไปแล้ว อย่ากลับคำและอย่าทำตรงข้าม ปู่ผมไม่ธรรมดา ทุกอย่างที่คุณแสดงออกมาว่ารักผมมาก คุณต้องแสดงมันออกมาอย่างต่อเนื่อง ผม ไม่ได้บังคับคุณทำนะ ทุกอย่างคุณแสดงมันออกมาเอง ทำมันให้ดีด้วยล่ะ " คีรินพูดขึ้นพร้อมกับเปิดประตูออกนอกห้องไปอย่างอารมณ์ดี

ชนิกาที่ได้ฟัง เธอถึงกับเข่าทรุดลงไป เธอจะต้องอยู่ที่นี่กับไอ้บ้า ที่คฤหาสน์บ้านทรายทองแห่งนี้ โธ่! ชนิกาเอ้ยย ทำอะไรลงไปนะ ชนิกาตำหนิตัวเองพร้อมทั้งเขกไปที่หัวอย่างแรง เสียรู้เข้าซะแล้วชนิกาเอ้ย

จบตอนที่4