ตอนที่7
รวมญาติ
ในตอนเช้าของวันใหม่
ชนิกาค่อยๆรู้สึกตัวและลืมตาขึ้นมาอย่างช้าๆ นี้เธอนอนหลับสนิทมาตลอดทั้งคืนเลยรึนี่ คงจะเพลียเพราะนอนดึกเกินไปแน่ๆ ขณะที่กำลังจะขยับตัวลุกขึ้น เธอกลับรู้สึกว่าขยับไม่ได้ ชนิกาจึงค่อยๆหันหน้ามามองคนที่นอนข้างๆ ใช่แล้วแขนอีกข้างของเธอถูกคนบางคนหนุนมาตลอดทั้งคืน
ทำไมชอบฉวยโอกาสแบบนี้นะ ปากบอกว่าเกลียดหนักหนาแล้วมาวอแวทำไมอีก ชนิกายกมืออีกข้างขึ้นและกำมือแน่น สักหมัดดีมั้ยนะ แต่พอกำลังชะชกเขาตรงนั้น ร่างบางกลับถูกดึงไปบดเบียดเเน่น โดยที่เธอไม่ทันจะตั้งตัว ใบหน้าของเธอกลับแนบชิดไปกับสันจมูกโด่งของอีกคน จนทำให้เธอต้องตัวแข็งทื่อไปชั่วขณะ
ใบหน้าหล่อกลับถูไถไปมาทำให้ชนิการู้สึกกระอักกระอ่วนอย่างบอกไม่ถูก ภายในจิตใจมันเต้นโครมครามอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ นี่มันบ้าอะไรกัน ทำไมเธอไม่อยากจะต่อต้านสิ่งที่เกิดขึ้นตรงนี้กันนะ กลับกันจิตใจของเธอกลับสั่นไหวโดยง่ายดายอย
