ตอนที่12
น้ำตาที่ไม่เคยมีใครเห็น
คีรินอุ้มชนิกาวางลงที่เตียงอย่างช้าๆ จากนั้นเขายืนมองเธอด้วยใบหน้าเรียบนิ่งและคิดถึงคำพูดของชานนท์ เรื่องราวที่เกิดขึ้นเมื่อสองปีก่อนนั้น มีหลายอย่างที่เขาไม่อาจจะพูดมันออกมาได้ มาถึงตอนนี้ เขากลับรู้สึกห่วงชนิกาขึ้นมาอีกคน และที่สำคัญภายในจิตใจของคีรินในตอนนี้มันรู้สึกว่าไม่อยากให้ชนิกาเข้าใกล้ผู้ชายคนไหนทั้งนั้น เขารู้สึกไม่พอใจทุกครั้งที่ชนิกาไม่ได้โหยหาเขาเหมือนแต่ก่อน
คีรินค่อยๆนั่งลงที่ขอบเตียงตรงนั้น เขาค่อยยื่นมือไปและค่อยๆลูบปอยผมที่ปกปิดใบหน้าของเธออย่างเบามือ ตอนนี้เขาไม่รู้จะต้องทำอะไรต่อไป ได้แต่นั่งจ้องมองใบหน้าสวยที่ตอนนี้หลับสนิทดูไม่มีพิษภัยใดๆ เขายิ้มออกมาเล็กน้อยและค่อยๆก้มใบหน้าลงไปจุมพิตหน้าผากงามที่เขาพึ่งลูบปอยผมนั้นขึ้น
เมื่อรู้สึกตัวและได้สติ เขาเบิกตากว้างและตกใจไม่รู้ว่าตัวเองกำลังทำอะไรลงไป เขายืนขึ้นอย่างกระทันหัน และก้มมอ
