I stilled for a moment and slowly turn my head to see if I am right. And yes, I am. Meters away from us is Nanay Juliet. She’s standing there while looking intently at me, then her gaze drop to my daughter whose prettily eating her ice cream, unaware of what is happening now.
“N-Nanay Juliet,” dahan-dahan akong tumayo at bumaling sa kaniya nang tuluyan.
“Pasensya na kung natawag kita ng Avery. Nasanay kasi ako kay Callum sa loob ng apat na taon na palaging Avery ang nababanggit.” My heart leap for a moment when she said that. “Walang araw na hindi ka no’n nabanggit sa mansyon. At . . . ngayon ngang taon ay umalis siya sa mansyon dahil . . . nami-miss ka raw niya at naaalala ka lang niya roon sa mansyon. Bumili ng bagong condo para roon manatili.” She’s spitting it, not minding what I am
