İnternette okuduğum yazı aklıma geldi. Ne kadar da haklıydı, ne kadar da doğruydu öyle...
Bu günlerimizin son olduğunu bile bile ona yanıyordum ve bencilce onun da bana yanmasını izlemeye devam ediyordum. Kulağa düşününce çok korkunç geliyordu değil mi? aklısınız. İçimdekileri kim bilse benim korkunç biri olduğumu düşünürdü bu yüzden eğer böyle düşünürseniz size kızamam. Böyle bir hakkım olmadığını biliyorum çünkü.
"Seni seviyorum."
"Ben de. Çok." dedi Alaz.
Keşke demeseydi.
Keşke beni hiç sevmeseydi.
Ve keşke ben o gün Melek'in hikayesini görüp o bara gitmeseydim.
*
İnsanlar ikiye ayrılırmış. Birincisi doğdukları kişilik ikincisi ise yaşadıkları yüzünden oluştukları kimlikmiş. İlk önce üstlerindeki ilk bağımsızlığı atmak bizler için bir hayli zormuş. Ve ikinci kimliğimize geçişi
