ร้านอาหารในห้างอยู่ตรงข้ามกับร่างสูง ม่านตาของเขาสะท้อนภาพผู้หญิงคนหนึ่งที่ร่างกายมักคุ้นกันแล้ว ขาดก็แต่จิตใจ คิ้วดำเข้มขมวดเข้าหากันเล็กน้อยเมื่อละสายตาไปเห็นว่าเธอไม่ได้มาตามลำพัง แต่มีอีกคนมาด้วย ซึ่งเป็นคนเดียวกันกับที่เขาเห็นที่ผับ และร้านสัก
ก่อนหน้าที่จะมายืนอยู่ตรงละแวกนี้หลังออกมาจากร้านขายเพชร ต้องการจะเดินไปซื้ออาหาร จู่ๆระหว่างทางมีสายเข้าจึงหยุดคุยก่อน จังหวะคุยเหลือบไปเห็นฝ่ายชายถึงได้หยุดชะงัก แต่เพราะสมองต้องประมวลผลและหูก็ต้องตั้งใจฟังเนื้อหาจากปลายสายด้วย จึงไม่ได้สนใจเท่าไหร่ เกี่ยวกับอาการของผู้ป่วยมะเร็งระยะสุดท้ายที่เขารบกวนให้แพทย์รุ่นน้องไปทำแทนเมื่อวาน
จนกระทั่ง..อีกคนนึงหันมาถึงได้ชะงักอีกครั้ง และครั้งนี้หนักกว่าเดิม เนื่องจากเป็นร่างเล็กที่เขาเพิ่งจะนอนด้วยอยู่หมาดๆ เมื่อคืน
“ไม่มีอะไรแล้วใช่ไหม งั้นแค่นี้ก่อนนะ เรื่องนั้นเดี๋ยวจะเข้าไปจัดการให้”
เขาเลือ
