บทที่ 12 เพื่อนเห็นด้วย
2108 Words
จังหวะที่หลายคนพากันโห่ร้องดีใจกับชัยชนะของนักแข่งที่พวกเขาเชียร์ สายตาวันหนึ่งเหลือบไปมองเซนต์อย่างไม่ตั้งใจ พลันต้องชะงักเมื่อเห็นว่าเขาเองก็มองอยู่ รอยยิ้มที่มีจู่ๆก็เปลี่ยนเป็นเจื่อน ตอนเห็นท่าทางที่มองมาของเขา ความพ่ายแพ้ของพี่ชายเขาคราวนี้เหมือนจะยิ่งปลุกความโกรธในใจให้ปะทุ ประหนึ่งเอาน้ำมันไปราดแทนน้ำ บนไฟที่กำลังลุกโชนจนลามทุ่งและดับไม่ได้ จากนั้นเขาก็หมุนตัวเดินไปจากตรงนั้น ด้วยท่าทีเกรี้ยวกราด
“พี่หนึ่ง”
เพิร์ธเรียกทำให้เธอต้องหันกลับมา ละสายตาจากความอึดอัดนั้นไปยังเจ้าของเสียงแทน ทันทีที่รู้ว่าเขาเตือนให้เธอไปทำหน้าที่ด้วยการพยักพเยิดหน้า เธอจึงพยักหน้าพร้อมส่งยิ้มอ่อนๆให้ พร้อมกับหยิบขวดน้ำและผ้าเย็นเดินเร็วออกไป
หญิงสาวเดินไปหยุดอยู่ข้างร่างสูง เจ้าของแว่นสีดำที่มองอยู่ก่อน เธอจึงไม่รู้ว่าสายตาของเขาในตอนนี้เป็นแบบไหน ยิ่งเขาไม่พูดไม่จาแต่เลือกรับน้ำไปเปิดฝาดื่ม พร้อมกับผ้าเย็นไปเช็ดหน้าด้วยแล้วก็ ยิ่งทำให้เธอนึกสงสัยเข้าไปใหญ่ กับท่าทางที่นิ่งสงบจนเกินไป
“ไม่ดีใจหน่อยรึไง ผมชนะแล้วนะ..เพื่อคุณเลย”
แต่แล้ว..
ร่างเล็กสะดุ้ง พลางช้อนตาขึ้น ภายในนั้นเต็มไปด้วยความวิตกกังวล
“ยินดีด้วยนะคะ”
“เปลี่ยนจากคำยินดีไปกินข้าวกับผมแทนละกัน”สาวเจ้ายืนนิ่ง ราวกับกำลังรับมือกับความประหม่า และพยายามทำให้ใจเต้นแรงน้อยลงที่สุด เธอพูดไม่ออก ได้แต่มองหน้าเขา คนเอ่ยชวนที่เลิกคิ้วสูง “ว่าไง..”
“ทำไมถึงอยากกินข้าวกับหนึ่งคะ”
“หรือว่าอยากข้ามขั้นเป็น..นอนด้วยกันเลย”
“คะ?”
“คุณก็รู้หลังกินข้าวเสร็จ ผู้ชายส่วนใหญ่ต้องการอะไร ผมก็หนึ่งในนั้น”
“เป็นแฟนกันก่อนสิคะ”
“ฮะ?” คราวนี้เป็นร่างสูงที่เป็นฝ่ายชะงักบ้าง ผ้าเย็นในมือกำลังเช็ดถูท้ายทอยลดลงมาต่ำ ตวัดตามองเธอพลางหัวเราะในลำคอ “โทษที ผมยังไม่พร้อม”
“หนึ่งล้อเล่น ไม่เห็นต้องจริงจังขนาดนั้นเลย”
เหนือเมฆยกยิ้ม พลางถอดแว่นออก โน้มตัวลงมามองเธอ
“แต่คุณทำหน้าจริงจังก่อนนะ”
เมื่อต้องมองเข้าไปในดวงตาคู่นั้นอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ วันหนึ่งที่มีภูมิต้านทานต่ำอยู่แล้ว ร่างกายถึงกับชาวาบ พวงแก้มร้อนผ่าว นั่นเพราะสายตาของเขาในตอนนี้ทั้งมีเสน่ห์และกร้าวใจสุดๆ
“ที่ชวนไปกินข้าว เพราะคุณยังคงคาใจ อยากจะสานต่อเรื่องคืนนั้นสินะคะ”
ร่างสูงเอียงคอ เธอเห็นมุมปากของเขายกยิ้มขึ้นน้อยๆ แต่ไม่ทันได้ตอบ เสียงพิธีกรภาคสนามกลับเรียกให้เขาขึ้นไปรับรางวัลเสียก่อน ทั้งคู่จึงหันไปทางนั้น และพบว่าตอนนี้จอใหญ่กำลังฉายภาพพวกเขาอยู่ นั่นทำให้เหนือเมฆได้สติ รีบดึงตัวเองออกห่างจากเธอ และเดินขึ้นไปรับรางวัลราวกับไม่มีอะไร
ผ่านมาถึงตอนเย็นกับงานแข่งขันที่จบลงไปเป็นอย่างดี ผู้ชนะมักจะต้องเฉลิมฉลองหลังจากนั้นเป็นเรื่องธรรมดาอยู่แล้ว เธอที่เป็นหนึ่งในทีมงานก็เลยติดร่างแหไปด้วย หลังจากถูกเชิญโดยหลิน และแน่นอนว่าคนที่ไม่ได้สนิทกับใครเป็นพิเศษย่อมประหม่า
“พี่หลิน ถ้าหนึ่งขอกลับก่อนละพี่”
เธอถือโอกาสตอนหลินพาเธอมาเข้าห้องน้ำกระซิบ
“อ่าว ทำไมล่ะ หนึ่งมีธุระที่ไหนอย่างนั้นเหรอ”
“เปล่าค่ะพี่ แต่หนึ่งไม่สนิทกับใครเลย อีกอย่างไม่ค่อยชินกับคนเยอะๆด้วยค่ะ”
ร่างเล็กปิดน้ำตรงอ่างล้างมือหันมายิ้มให้หลิน
“ก็นี่ไง ถือว่าเริ่มรู้จัก คุยไปคุยมากันเรื่อยๆเดี๋ยวก็สนิทไปเอง หรือว่าหนึ่งจะไม่รับงานหลังจากนี้แล้ว”
“เปล่านะคะ”
“อือ งั้นสนิทกันไว้เหอะเชื่อพี่ ถ้าหนูเริ่มเข้าหาคนอื่นได้ มันดีกับตัวหนูนั่นแหละ”
ถึงเพิ่งจะรู้จักกันไม่นาน และเห็นเธอไม่กี่ครั้ง แต่หลินก็พอจะดูออกว่าคนตรงหน้าเป็นคนยังไง เดาจากบุคลิกที่เห็นไม่ใช่คนขี้อาย แต่คงไม่ชอบสุงสิงกับใครมากกว่า ทว่าในวงการนี้หากไม่รู้จักเข้าหาผู้คนบ้าง จะอยู่ยาก
“แต่ว่า..”
“อีกอย่างนะหนึ่ง นี่เป็นการฉลองแชมป์ คนเป็นแชมป์เป็นเพื่อนสนิทคุณเจนเจ้าของสนาม และเป็นหุ้นส่วนกัน พี่ว่าเขาดูสนใจหนูไม่น้อยเลยนะ จากที่พี่เห็นวันนี้”
“เขาสนใจหนึ่งแล้ว...เอ่อ ยังไงเหรอคะ”
หลินมองหน้าร่างเล็กตรงหน้าด้วยสายตาแปลกใจ พลางกอดอกท่าทางดูครุ่นคิด ไม่นานก็หันกลับมาถามด้วยสีหน้าอยากรู้อยากเห็น
“ไม่คิดจะไต่เต้าเลยเหรอหนึ่ง เป็นพี่นะ.. พี่จะเอาเขาเป็นที่กำบัง เหตุการณ์เมื่อตอนกลางวันอย่าคิดว่าไม่มีใครเห็นนะ ที่หนึ่งโดนผู้ชายคนนั้นฉุดกระชากน่ะ”
“คะ?”
“จะบอกให้รู้ก็ได้ คนที่เห็นผ่านกล้องคือคุณเจน แล้วคุณเจนก็โทรบอกคุณเหนือ แฟนพี่อยู่ตรงนั้นพอดี เขาเอามาเล่าให้พี่ฟัง ถ้าเดาไม่ผิดกล้องวงจรตัวนั้นคงถูกดึงมาเป็นคลิปดูกันหมดแล้ว โชคดีสุดๆที่มันมีเสียง ทีนี้ก็ชัดแจ๋ว”
นาทีนี้คนที่ยืนฟังแน่นิ่งคงเป็นใครไปไม่ได้นอกจากวันหนึ่ง กลีบปากอวบอิ่มเผยอออก นึกไม่ถึงว่าจะมีเหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้น ดูเหมือนว่าทุกคนใส่ใจกัน แต่อันที่จริงไม่
“เขาจะช่วยหนึ่งเหรอคะ จะเอาไปแจ้งตำรวจใช่ไหม”
หลินส่ายหัว จ้องเข้าไปในดวงตาของคนถาม
“คงไม่ เพราะอีกฝ่ายกฎหมายทำอะไรเขายาก เว้นแต่ว่าจะเล่นกันแรงๆ แบบต้องขัดแย้งกันเยอะพอควร แต่ถ้าเขาจะช่วยหนูหลุดออกมาจากคนคนนั้นจริง พี่ว่าหนูก็ควรรับมันไว้ เพราะเคยได้ยินมาว่าแก๊งพวกนี้อันตราย เขาสามารถทำใครก็ได้ เท่าที่รู้มาคนชื่อแซนด์อะไรนั่นร้ายกาจมาก คนที่แข่งกับคุณเหนือวันนี้น่ะ แถมแพ้ซะด้วย เพราะงั้นเตรียมตัว หนูคิดว่าน้องชายเขาจะยอมปล่อยง่ายๆรึไง ยิ่งเห็นว่าเธอยืนอยู่ข้างคุณเหนืออีก”
คราวนี้หญิงสาวเอียงคอ สีหน้าแสดงออกถึงความงุนงง เพราะประโยคท้ายๆฟังจากที่หลินเล่า ไม่เห็นจะมีอะไรเกี่ยวข้องกับเธอสักนิด จนกระทั่ง..
“หนึ่งไม่เข้าใจ ยืนอยู่ข้างเขาแล้วทำไมคะ?”
“ผู้หญิงของน้องก็เหมือนผู้หญิงของพี่ เธอคงไม่คิดว่าผู้ชายคนนั้นจะใจกว้างพอที่จะคิดว่าเธอกับคุณเหนือทำงานร่วมกันเฉยๆหรอกนะ ในเมื่อตอนนั้นเขาเอ่ยชื่อคุณเหนือมาขู่เธอเต็มๆ”
วันหนึ่งนิ่วหน้า หัวคิ้วย่นเข้าหากัน แววตาไร้ซึ่งแสงประกาย บ่งบอกถึงความรู้สึกที่แย่ หลินเห็นอย่างนั้นจึงคลี่ยิ้ม ยื่นมือมาทาบแก้มของเธออย่างนึกเอ็นดู
“เชื่อพี่ ถ้าอยากหลุดพ้นจากคนกัดไม่ปล่อยแบบเซนต์ หนูจะต้องหาคนที่กัดไม่ปล่อยเหมือนกัน”
“หมายถึงคุณเหนือเมฆนะเหรอ”
“ใช่...แถมหล่อด้วย”
เอาจริงเรื่องกลัววันหนึ่งไม่เคยมีความรู้สึกนี้เลย ชีวิตของเธอเดินอยู่บนเส้นด้ายมาตลอด การเปลี่ยนแปลงเจอมานักต่อนัก จนบางทีความตื่นเต้นกลายเป็นความด้านชา และทุกครั้งที่เกิดขึ้นเธอมักเชื่อเสมอว่ามันจะดีขึ้นเอง จนกระทั่งมาเจอกับเซนต์ ชีวิตที่พลิกผันเพียงไม่กี่เดือนหลังจากตกลงคบหากับเขา ทุกอย่างมันวุ่นวายไปหมด ไม่สามารถคาดคะเนเส้นทางเดินได้ ราวกับว่าชีวิตนี้ของเธอมีมัจจุราชควบคุมทั้งที่ยังไม่ตายตลอดเวลา และมัจจุราชตนนั้นเป็นใครไปไม่ได้นอก..ไอ้เซนต์
ความเจ็บปวดไม่ว่าจะเป็นกายหรือใจยังคงฝังแน่นอยู่ในหัว เธอสามารถนำมันออกมาทำให้ตัวเองหลั่งน้ำตาได้ทุกเมื่อเพียงแค่นึกถึง และมันคือหายนะทำเธอเริ่มเกลียดตัวเอง แบบไต่ระดับมากขึ้นเรื่อยๆ ตามจำนวนครั้งที่ถูกกระทำ รู้สึกผิดหวังกับการเลือกที่มั่นใจในทีแรก เจ็บใจที่เคยรักคนเลว และที่สำคัญเธอไม่สามารถเดินออกมาจากความสัมพันธ์นั้นได้เลย ...ทั้งที่มันคือชีวิตของเธอ
และเหตุนี้ทำให้เธอเหมือนกับคนกำลังเดินหลงทาง ที่ต้องระเห็จระเหินมาอยู่ในสถานที่ที่ไม่คุ้นเคย งานที่ไม่เคยทำ และผู้คนแปลกหน้าที่ไม่สามารถเดินเข้ามาในชีวิตของเธอได้ง่ายๆ ถ้าเธอไม่อนุญาต
การเปลี่ยนแปลงครั้งนี้ กลายเป็นเธอที่ต้องเข้าหาพวกเขา นั่นเพราะต้องการที่พึ่ง
“ขยับให้กุลสตรีหน่อยจ้า”
ประโยคของหลินทำให้ทั้งโต๊ะหันมา แน่นอนว่าเธอรู้จักแค่เพลิงคนเดียว ส่วนเพิร์ธที่คิดว่าไม่น่าจะทำให้อึดอัดถ้าได้นั่งด้วยกัน กลับไปนั่งอยู่กับเหนือเมฆ และเจนอีกโต๊ะ ในขณะอีกคนที่เธอไม่รู้จัก แต่คิดว่าคงจะดีกรีระดับเดียวกัน เพราะแค่มองจากด้านหลังยังรู้เลยว่ารวยมาก
“คนนั้น คุณอาคีรา”
“คะ?”
เสียงกระซิบใกล้ใบหูทำคนตัวเล็กถึงกับสะดุ้ง หันขวับมองหน้าคนนั่งข้าง ไม่คิดว่าหล่อนจะอ่านใจเธอออก กำลังนึกสงสัยต่อคนมาใหม่ที่ไม่รู้จัก
“เขาเป็นสปอนเซอร์รายใหญ่ของนักแข่งที่นี่ และเป็นเพื่อนของคุณเหนือเมฆกับคุณเจน”
“พี่รู้เยอะจัง”
เธอกระซิบกลับ ใครฟังอาจมองว่าเธอพูดเหน็บ แต่เปล่าเลยเธอชมหลินจริงๆ ไหล่ลาดของคนถูกชมยักไหว ใบหน้าคลี่ยิ้มอย่างภาคภูมิใจ
“อ่ะแน่นอนสิ พี่ทำงานกับพวกเขาตั้งแต่สนามยังเล็กอยู่เลย นี่ต่อเติมซะจนเดินไม่ทั่วแล้ว”
“พี่เจอกับพี่เพลิงที่นี่เหรอ”
“อืม เมื่อหกปีก่อน”
ของเหลวในขวดถูกเทลงในแก้วที่มีน้ำแข็งไม่กี่ก้อน จากนั้นคนเทก็หันมาถาม
“ผสมอะไร”
คนถูกถามที่เอาแต่นั่งเหม่อมองไปทั่วบริเวณถึงกับชะงัก เพราะนั่นหมายความว่าถ้าเธอเลือกอะไรสักอย่างออกไป หลังจากนี้เธอจะกลายเป็นคนเมา และภาพนั้นก็ย้อนกลับเข้ามาอีกครั้ง พาหญิงสาวหน้าร้อนวูบวาบจังหวะหันไปทางเหนือเมฆและพบว่าเขาเองก็มองอยู่
“อะ อะไรก็ได้ค่ะ”
มือบางยื่นไปรับแก้วนั้นมา พลางเบือนหน้าไปทางอื่น กลัวจะผิดสังเกตถ้าใครเกิดเห็น และแน่นอนว่าทั้งคู่ไม่รู้ในขณะที่มองกันอยู่ พวกเขาก็ตกเป็นเป้าสายตาของเด็กในทีมเช่นกัน โดยเฉพาะเพิร์ธ ที่ตอนนี้เริ่มหน้าตึงรู้สึกไม่พอใจขึ้นมาบ้างแล้ว
และอาคีราที่นั่งหันหลังให้กับเธอ เมื่อคุยกันอยู่เห็นเพื่อนคนหนึ่งเงียบไปไม่ตอบโต้ เขาจึงเหลียวหลังมองตาม ถึงได้รู้เพื่อนสนิทของเขากำลังจ้องอะไรอยู่ ก่อนจะหันกลับมามองหน้าเจนที่นั่งอมยิ้มอยู่ใกล้ๆ ราวกับรู้อะไรบางอย่างที่เขาไม่รู้
“อะไรวะ” อาคีราขยับริมฝีปากแบบไร้เสียง พร้อมย่นหัวคิ้วเข้าหากัน แน่นอนว่าพอเจนเงียบเลือกที่ไม่ตอบกลับ แต่พยักแทนแล้วหันไปทางอื่นระคนกลบเกลื่อนแทน ถึงได้ยิ้มกว้าง หัวเราะในลำคอ “ใจเย็นไอ้เสือ..”
ประโยคนั้นของอาคีราไม่เพียงได้ยินแค่เพิร์ธที่นั่งมองอยู่ แต่เรียกสติของเหนือเมฆกลับมาด้วย เขาหันกลับมาเลิกคิ้วสูง ท่าทางเลิ่กลั่ก เพราะถูกจับได้
“อะไรมึง..”
อาคีรายักไหล่ ก่อนจะยกแก้วบรั่นดีขึ้นจิบท่าทางขบขัน หากแต่เพิร์ธในตอนนี้เหมือนจะกระดกทีเดียวหายไปครึ่งแก้วแล้ว
“เปล่า กูแค่เห็นด้วยกับมึง เธอสวยดี”
- Writer
