“Brielle!”
Hindi ko alam kung nananaginip lang ako. Naririnig ko ang boses ni Bryan. Ilang segundo o minuto ay mawawalan na ako ng hininga.
“Brielle!”
Papikit na ako. Pero biglang sumagi sa isipan ko ang mga ala-ala namin. ‘Yung araw na ipinanganak ko si Echo. ‘Yung araw na kinasal ako. Mga ngiti ni Echo at Bryan.
Kahit na wala akong lakas, kinuha ko ‘yung kumot na nakuha ko kanina at saka binasa at pinaikot sa katawan ko.
Wala na akong lakas para tumayo kaya gumapang na ako at kinapa ang daan palabas.
“Brielle!”
Habang tumatagal, pahina nang pahina ang boses ni Bryan. Maya maya pa ay nakita ko ‘yung ilaw na nakakasilaw at anino ng lalaki.
Hindi ko makita ang mukha pero sigurado akong si Bryan iyon. Napahawak ako sa dibdib ko at sinusubukan na huminga pa rin.
Binuhat niya
