หนึ่งเดือนต่อมา
อคิณก็ยังไม่รู้ความเคลื่อนไหวของเนยหวานเลย เหมือนกับว่าบนโลกนี้ไม่มีคนชื่อเนยหวานอยู่อีกแล้ว ไม่ว่าเขาจะใช้วิธีไหน หรือให้ลูกน้องเฝ้าทั้งเพื่อนสาวของเธอและก็ที่บ้านของเธอแต่ก็ไม่มีความเคลื่อนไหวอะไรเลย เนยหวานเธอหายไปอย่างไร้ร่องรอยจริงๆ
“ มึงยังไม่เลิกดื่มอีกเหรอวะ ” วายุที่พึ่งเรียนเสร็จ เขาก็มาที่คาสิโนของอคิณ พร้อมกันกับพายุและก็เป็นภาพเดิมคืออคินยังคงนั่งดื่มเหล้าอยู่ และก็ยังอยู่ในชุดเดิมของเมื่อวานนี้
“ ถ้าจะแดก ก็แดกอย่ามาพูดมาก ”
ตั้งแต่วันที่เนยไปจากเขา อคิณ ก็เลือกที่จะอยู่คาสิโนตลอดเพราะเขาไม่อยากกลับคอนโดไปเห็นภาพจำเก่าๆ ที่มีเนยหวานอยู่ด้วย แม้แต่ที่มหาลัยอคิณเองก็ยังไม่ไป เลยด้วยซ้ำ
“ กูขอพูดอะไรกับมึงสักอย่างได้มั้ย และอยากให้มึงตอบกูทั้งสองคนตามความรู้สึกของมึงจริงๆเลย ”
พายุหยิบแก้วเหล้าในมือเพื่อนออกและวางลงและเขาก็เดินไปนั่งข้างมันพร้อมกับกอดคออค
