อคิณอย่าร้าย

คนใจร้าย

เช้าวันต่อมา

เนยหวานที่รู้สึกตัวตื่นขึ้นมาเธอก็รู้สึกได้ว่ามีอะไรสักอย่างที่พาดมา อยู่ที่หน้าท้องแบนราบของเธอ ทำให้หญิงสาวตัวเล็กต้องหันกลับไปมองว่าสิ่งนั้นคืออะไรพอได้เห็นชายหนุ่มที่หลับอยู่ข้างหลังหลังเธอ เนยหวานก็ต้องถอนหายใจออกมา แต่ด้วยความที่อคิณ เวลาเขาหลับสนิท เขาจะเป็นคนที่ค่อนข้างหลับลึกพอสมควร แต่มันก็เป็นแค่ตอนเวลาที่เขาอยู่กับเธอแค่สองคน เรื่องนี้เนยหวานเพิ่งจะรู้ตอนช่วงปีหลังที่เธออยู่กับเขาเธอรู้มาจากลูกน้องคนสนิทของเขานั่นเอง เนยหวานเลยค่อยๆ พลิกตัวเองเบาๆ และมองไปที่ใบหน้าหล่อร้าย ของผู้ชายนอนหลับอยู่ตรงหน้าของเธอในตอนนี้ แล้วจ้องมองใบหน้าของเขา เพราะเวลาที่อคิณหลับ เขาเหมือนเด็กน้อยผู้ชายคนหนึ่งที่ไม่มีพิษสงอะไรเหมือนช่วงเวลาตอนที่เขาตื่น

“ คนใจร้าย “

เสียงเล็กพูดออกมาอย่างเบามากเพราะกลัวว่าชายหนุ่มจะตื่นขึ้นมาหากเขาได้ยินคำพูดนี้เธอกลัวว่าจะไม่ได้ลุกจากเตียงนอนเพราะเขาคงไม่พอใจในคำพูดคำนี้ของเธอ เนยหวานนอนมองหน้าของอคิณ อยู่เพียงแป๊บเดียวเธอก็จับแขน ของเขาที่วางพาดที่ช่วงเอวของเธอออก แล้วพาตัวเองมาอาบน้ำแต่งตัวเพื่อที่จะไปเรียนในวันนี้และให้อคิณ นอนอยู่บนเตียงนอนของเธอเพียงแค่คนเดียว

คนตัวเล็กขับรถของเธอที่ได้มาจากอคิณ มาที่มหาวิทยาลัยเหมือนเช่นทุกวัน พอมาถึงเธอก็จอดที่ลานจอดรถของคณะแล้วเนยหวานก็เดินมาที่กลุ่มเพื่อนของเธอ

“ ทำไมเช้านี้ มาสายจัง ”

ปกติแล้วเนยหวานจะมาถึงเป็นคนแรกของกลุ่มเกือบทุกครั้งแต่วันนี้เนยหวานมาเป็นคนสุดท้ายเลยทำให้สองสาวจูนและดาวมองสังเกตไปที่ตัวของเพื่อนเพราะกลัวว่า เพื่อนจะต้องรับศึกจากอคิณอีก

“ เพิ่งตื่นน่ะ ” เนยหวานตอบออกไป แล้วจูนก็เอ่ยถามเนยหวานเพราะปลายอาทิตย์นี้ พวกเธอทั้งสามคนจะไปเที่ยวทะเลด้วยกัน แต่ไม่รู้ว่าเนยหวานขออนุญาตอคิณรึยัง

“ แล้วตกลงวันศุกร์นี้ยังเหมือนเดิมใช่มั้ย ”

จูนถามเนยหวานออกมาทำให้คนตัวเล็กนึกขึ้นได้ทันทีในเรื่องนี้ แต่มันก็เป็นปกติที่เธอจะไปเที่ยวกับเพื่อน เธอจึงคิดว่าครั้งนี้คงไม่มีอะไรเพราะทุกครั้งที่เธอไปเที่ยวกับเพื่อน อคิณ ก็ไม่ได้สนใจอยู่แล้ว

“ ใช่ จองห้องพักเลย ” เนยหวานตอบเพื่อนของเธอออกไป

“ ดีล แต่ฉันมีอีกหนึ่งอย่างที่อยากจะให้พวกแกช่วย ”

จูนเธอมีร้านเสื้อผ้าเป็นแบรนด์ของตัวเองทั้งที่ยังเรียนไม่จบเพราะความชอบในด้านนี้เลยทำให้จูนออกแบบทุกอย่างของแบรนด์ตัวเอง ถึงแม้ว่าเธอจะเรียนบริหารแต่เธอก็มีใจรักในการทำแบรนด์เสื้อผ้าเลยได้เรียนรู้ควบคู่กันไปกับการเรียนของที่นี่

“ แกมีอะไรจะให้ฉันช่วยว่ามาเลย ” ดาวที่เป็นคนไม่ต้องห่วงอะไรอยู่แล้วเพราะทางบ้านของเธอตามใจเธอทุกอย่างไม่ว่าเธอจะทำอะไร

“ ฉันอยากให้พวกแกสองคนช่วยฉัน เป็นนางแบบของชุดคอลเลคชั่นใหม่ของฉันที ” ส่วนมากเวลาที่จูนมีงานคอลเลคชั่นใหม่ที่เธอออกแบบเธอก็จะมีเพื่อนรักทั้งสองคนของเธอคอยเป็นนางแบบประจำร้านให้

“ ก็นึกว่าเรื่องอะไร โอเค ” เป็นดาวที่ตอบออกมาก่อนและตามด้วยเนยหวาน

“ ฉันก็ไม่มีปัญหา ” เพราะเนยหวานก็คิดว่าเป็นการถ่ายแบบชุดคอลเลคชั่นทั่วไปเหมือนที่จูนออกแบบนั่นแหละซึ่งคนที่ถูกเพื่อนตกลงก็ยิ้มหวานออกมา

“ เพื่อนฉันน่ารักที่สุด ขอบคุณนะ ”

ด้วยความที่เป็นเพื่อนกันมาเข้าปีที่สามแล้วทั้งสามคนเลยสนิทกันมาก เรียกได้ว่าช่วยเหลือเกื้อกูลกันในทุกๆเรื่อง ไม่ว่าคนใดคนหนึ่งจะเจอเรื่องอะไร

” ได้เวลาเรียนแล้วไปเรียนกันเถอะ “ แล้วเนยหวานก็พูดขึ้นมาและสามสาวก็พากันไปเรียน

ด้านอคิณ

เมื่อคืนนี้หลังจากที่เขาเสพสมกับร่างกายของผู้หญิงที่เขาจ่ายเงินซื้อในคืนแล้ว ตัวเขาก็ขับรถกลับมานอนที่คอนโดเล็กของเขาที่มีเนยหวานเป็นเจ้าของห้องอยู่ และมันก็เหมือนทุกครั้งเขามาถึงเขาก็ขึ้นมานอนบนเตียงกับเนยหวานทันที

อคิณ รู้สึกตัวตื่นขึ้นมาในช่วงสายของวันนี้และเขาก็กวาดแขนเพื่อหาคนที่เขานอนกอดในเมื่อช่วงดึกของเมื่อคืนแต่พอรู้สึกได้ว่ามันมีแต่ความว่างเปล่า ดวงตาคมก็ลืมตาตื่นขึ้นมาเพื่อมองหาหญิงสาวที่อาศัยอยู่ในห้องนี้ของเขา

” ไปไหนแต่เช้าว่ะ “

เขาลุกขึ้นนั่งบนเตียงแล้วกวาดสายตามองเนยหวานแต่ก็ไม่พบเธอ อคิณ เลยลุกขึ้นมาจากเตียงและเดินหาเนยหวานเพราะคิดว่าคนตัวเล็กอาจจะอยู่ข้างนอกห้องนอนแต่เขาก็ไม่พบกับคนตัวเล็กมันเลยทำให้อคิณ หงุดหงิดขึ้นมาพอตื่นมาแล้วไม่เจอเนยหวาน เขาเลยเดินเข้าไป แล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรหาเนยหวานทันทีแต่ปลายสายก็ไม่รับ ยิ่งทำให้ชายหนุ่มถึงกับหงุดหงิดและใช้ลิ้นดันกระพุ้งแก้มของตัวเอง แต่พอมองเวลา ที่ตั้งอยู่บนหัวเตียงนอนของเนยหวานก็เห็นว่าตอนนี้เป็นเวลา 10 โมงกว่าแล้ว แสดงหญิงสาวที่อยู่ในห้องคงออกไปเรียนแล้วเพราะวันนี้ไม่ใช่วันหยุด อคิณ เลยเดินเข้าไปอาบน้ำและแต่งตัวด้วยชุดนักศึกษาของตัวเองและขับรถออกจากคอนโดเพื่อที่จะไปมหาวิทยาลัยทันที

” ทำไมมึงเหมือนคนหงุดหงิดแต่เช้าเลยว่ะ “ พออคิณมาถึง เขาก็เดินมาทางข้างหลังตึกเก่า ที่เป็นที่ที่พวกเขาอยู่ในทุกวัน โฟมที่เห็นเพื่อนเดินหน้าตาหงุดหงิดเข้ามาเลยได้เอ่ยถาม

” ก็เนยหวานดิแม่ง ไม่ยอมปลุกกู “

เขาก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมต้องหงุดหงิดคนตัวเล็กเพียงแค่เรื่องแบบนี้ทั้งที่ปกติแล้วเขาก็ไม่ได้ขอให้เนยหวานปลุก และทุกครั้งเราทั้งคู่ก็ต่างคนต่างมาเรียนอยู่แล้ว แต่วันนี้ขอกลับรู้สึกหงุดหงิดในเรื่องขึ้นมา

” อารมณ์ไหนของมึง “ เพราะคำพูดของเพื่อนทำให้วายุต้องพูดขึ้นมา และก็ไม่เข้าใจว่ามันจะหงุดหงิดอะไรในเรื่องแบบนี้

” สงสัยไออคิณ มันเมนส์มา “ พายุพูดขึ้นพร้อมกับหัวเราะให้กับเพื่อน แต่ดูเหมือนว่าอคิณ จะไม่สนใจคำที่เพื่อนพูดเค้ากลับหงุดหงิดหนักเพิ่มขึ้นไปกว่าเดิมและอคิณก็ยัง โทรหาเนยหวานซ้ำๆ จนในที่สุดเนยหวานก็กดรับสายเขา

“ พี่อคิณ มีอะไรหรือเปล่าเนยหวานเรียนอยู่ ”

เพราะเสียงสัตว์ของโทรศัพท์ในกระเป๋าสะพายแบรนด์ดังของเธอฉันไม่หยุดทำให้เนยหวานที่กำลังเรียนอยู่ต้องแอบหยิบขึ้นมาดูว่าใครกันเป็นคนโทรหาเธอขนาดนี้พอเห็นว่าเป็นอคิณ เธอจึงกดรับแล้วพูดกับคนในสายด้วยน้ำเสียงที่เบามากเพราะกลัวว่าจะรบกวนการของเพื่อน

“ มาหาฉันเดี๋ยวนี้ ” อคิณ ไม่ได้สนใจว่าคนตัวเล็กจะกำลังเรียนอยู่หรือว่าอะไรเพราะเธอทำให้เขาหงุดหงิดและเขาก็จะต้องระบายมันกับเธอ