ผ่านไปสักพัก
ข้าวต้มที่เนยหวานทำก็ส่งกลิ่นหอมฟุ้งและเสร็จเรียบร้อยแล้ว เธอก็ตักมันมานั่งทาน โดยที่ไม่ได้เรียกอคิณ เพราะเธอไม่อยากพูดกับเขา ถึงเธอ จะเรียกเขามานั่งทานแต่เธอก็ รู้ดีว่าคนอย่างอคิณเป็นคนที่ไม่ทานอาหารแบบนี้และยิ่งเป็นช่วงเวลาเช้าๆแบบนี้อคิณยิ่งไม่ทานเข้าไปใหญ่
ก๊อกก๊อกก๊อก
ในระหว่างที่เนยหวานกำลังทานอาหารอยู่เสียงเคาะประตูหน้าห้องก็ดังขึ้นทำให้หญิงสาวที่กำลังทานข้าวอยู่มองไปยังอคิณ แต่ก็เห็นเขายังคงนั่งเฉยทำให้เนยหวานต้องเป็นคนพาร่างกายที่เบาะช้ำช่วงล่าง เดินไปเปิดประตูให้คนที่มาเคาะ ก็เห็นเป็นลูกน้องของพี่อคิณ
“ นายให้ผมเอาอาหาร และยามาให้คุณเนยหวานครับ ” ดอน ลูกน้องคนสนิทของเขาที่ได้รับคำสั่งจากผู้เป็นนายให้ซื้ออาหารและก็ยาทามาให้กับเนยหวาน
“ เอ่อ ขอบคุณค่ะ ” ต่อให้เธอไม่อยากที่จะรับแต่มันก็ต้องรับอยู่ดีเพราะไม่งั้นคนหน้ายักษ์ที่นั่งมองอยู่อาจจะกลายร่างก็ได้
“ ครับงั้น
