ช่วงเที่ยง
กว่าเนยหวาน จะกลับไปที่ห้องพักของเธอ ที่มีสองสาวเพื่อนรักของเธออยู่ก็เป็นเวลาเกือบเที่ยงวัน คนตัวเล็กที่ยังอยู่ในชุดนอนเปิดประตูห้องเข้ามาด้วยคีย์การ์ดที่เธอหยิบติดมือไปด้วย
“ โอ้โห สภาพเพื่อนฉันแล้วนี่ แล้วแบบนี้จะถ่ายงานกันได้ยังไงวะ ”
จูนพอเห็นสภาพ ของเพื่อนเพื่อนรักที่ตามลำคอมีร่องรอยรักจากปีศาจร้ายอย่างพี่อคิณฝากเอาไว้หลายต่อหลายจุด เธอก็ต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจ
“ ค่อยใช้คอนซิลเล่อร์ปิดเอาแล้วกัน ”
อย่าว่าแต่เพื่อนของเธอเลยที่ตกใจเมื่อสักพักที่เธอตื่นขึ้นมาแล้วเข้าไปดูตัวเองในกระจกเธอยังตกใจมากและกว่าที่เนยหวานจะรีบเดินออกมาจากห้องพักของอคิณเธอก็ต้องใส่ชุดคุมตัวใหญ่ของเขาเพื่อไม่ให้ใครเห็นร่องรอยตามลำคอของเธอ
“ กี่แท่ง กว่าจะพอ เฮ้อ แต่ว่าเจ้าที่ของแกนึกยังไงตามมาวะ ” ถึงแม้จูนจะรู้ว่าร่องรอยพวกนี้มันก็สามารถปกปิดได้แต่หากมันไม่มีมันก็จะดีสักกว่า แต่ลืมเรื่องนี้ไ
