“ ทำไมเรียกมาแค่สามแล้วของมึงล่ะ ” เพียงไม่นานผู้หญิงที่เพื่อนของเขาต้องการก็ถูกส่งขึ้นมาบนห้องทำงานของอคิณ แต่มันก็มีสาวสวยเพียงแค่สามคนเท่านั้น ปกติมันสี่ โฟมเลยถามอคิณ
“ ไม่อยาก ” อคิณ ตอบเพื่อนไปเพียงเท่านั้นเพราะวันนี้เขารู้สึกอิ่มมากแล้วก็ เหนื่อยกับเรื่องแบบนี้มากแล้ว เพราะได้ใช้เรี่ยวแรงที่มีไปกับเนยหวานหมดแล้ว
“ ห๊าาา พวกกูฟังผิดหรือเปล่าวะ ” วายุถึงกับต้องลากเสียงของเขาเพราะไม่อยากจะเชื่อในคำพูดนี้ของอคิณ เพราะตั้งเเต่ที่เป็นเพื่อนกันมาไม่เคยมีคำพูดนี้เกิดขึ้นกับอคิณเลยสักครั้ง
“ พวกมึงมีปัญหาอะไร ” ใบหน้าของมันทั้งสามตัวมองเขาอย่างกวนตีนทำไมวะคนอย่างเขาจะมีความต้องการบ้างไม่ได้หรือไง เขาก็คน เหมือนพวกมัน ไม่ใช่เครื่องจักรหรือหุ่นยนต์ที่จะมีแรงทำเรื่องอย่างว่าทั้งวันทั้งคืน
“ กูก็แค่แปลกใจปกติหากเป็นเรื่องแบบนี้มึงจะไม่เคยพลาดไง หรือว่าหมดแรงกับเนยหวานไปแล้วว่ะ ” พายุพูดขึ้น
