อคิณอย่าร้าย

กับเธอไม่จำเป็นต้องสงสาร

เนยหวานอยู่บนเตียงที่ยังยู่ยี่เพราะผ่านสมรภูมิรักกับปีศาจร้ายอย่างอคิณ โดยที่เขาทำเธอจนพอใจแล้ว อคิณก็ออกไปเหมือนเดิม ปล่อยให้เธอจัดการกับตัวเองเหมือนทุกครั้ง ชายหนุ่มที่ได้ระบายความต้องการในรอบเย็นกับเนยหวานจนพอใจแล้วเขาก็มาที่คาสิโนของตัวเองต่อทันที ก็เจอกับเพื่อนของเขาที่มานั่งอยู่ในห้องทำงานของเขา

“ มึงไปไหนมา ”

เพราะนัดกันว่าจะมาคุยงาน พายุเลยถามเพื่อน ทั้งๆที่นัดกันไว้แล้วอคิณเองน่าจะอยู่ที่คาสิโนของมันมากกว่า แต่มันดันเพิ่งมา พวกเขามารอมันเกือบครึ่งชั่วโมง

“ ก็รู้อยู่จะถามกูทำไม ” ตอบเพื่อนออกไปแล้วเดินมานั่งที่เก้าอี้หนังตัวใหญ่หลังโต๊ะทำงานของตัวเอง

“ เมื่อกลางวันก็เอา ตอนเย็นยังเอาอีก มึงจะไม่ให้น้องเนยหวานพักเลยรึไง “ พายุเลิกคิ้วถามเพื่อน

” เออจริง สงสารน้องมันบางเถอะ “

วายุเองก็พูดขึ้น เพราะค่อนข้างถี่มาก ที่อคิณมีอะไรกับเนยหวาน มันเกือบทุกวัน แถมบางทีบางวันยังสองช่วงเวลาอีกด้วย

“ กับเธอไม่จำเป็นต้องสงสาร ”

เขาเห็นเนยหวานเป็นเพียงผู้หญิงที่ต้องมีหน้าที่ให้ความสุขกับเขาเวลาที่เขาต้องการและมีอารมณ์ อีกอย่างเขาไม่เคยเอาเธอฟรีๆ เขาให้เนยหวานทุกอย่าง เขาได้เซ็กส์เธอได้เงินและความสุขสบาย อคิณคิดว่ามันแฟร์ๆกันทั้งคู่

“ เอาเถอะ พูดกับมันพวกมึงก็ได้ยินแต่คำพูดเหมือนเดิม สักวันมันจะได้รับผลกับสิ่งที่มันทำ ”

โฟมเองเขาก็พูดมานับครั้งไม่ถ้วน แต่คนสันดานหมาเเบบอคิณมันคิดไม่ได้หรอก

“ พวกมึงจะมาคุยงาน หรือมาพูดเรื่องไร้สาระ ” ก็รู้อยู่ว่าเขาไม่สนใจอะไรอยู่แล้วในเรื่องของเนยหวาน แต่พวกมันก็วุ่นวายพูดจนน่ารำคาญ

“ เออ ช่างแม่งมึงเถอะ ” วายุเลยว่าให้เพื่อนก่อนที่จะเริ่มคุยงานกัน

“ สินค้าล็อตนี้ มึงจะให้ใครเป็นคนจัดการ ” คุยงานกันมาสักพักวายุก็เอ่ยถาม เพราะทุกครั้งที่เป็นงานใหญ่เขาทั้งสี่จะต้องให้คนใดคนหนึ่งเป็นคนดูเเล

“ มึงก็ได้ กูต้องไปอิตาลีกับป๊า ” ในช่วงเวลานั้นอคิณ ต้องเดินทางไปทำงานกับผู้เป็นพ่อของตัวเองเพื่อศึกษางานอีกอย่างของที่นั่น

“ เออ ” แล้วทั้งสี่ก็พูดคุยกันต่อจนกระทั่งคุยงานกันเสร็จก็ความอยากจะผ่อนคลาย โฟมเลยเอ่ยชวนทุกคน

“ ไปดื่มที่ผับกูมั้ย ”

โฟมมีผับหรูเป็นของตัวเองและที่นั่นในตอนนี้ก็ติดระดับต้นที่มีนักเที่ยวราตรีทั้งหญิงและชายจำนวนมากเรียกได้ว่าผับของเขาเป็นผับที่ใหญ่ และภายในก็ยังมีบริการครบครันอย่างที่คนมีสีไม่เข้ามาวุ่นวายเพราะว่า ได้อำนาจจากคนเป็นป๊า ของโฟมเหมือนกัน

“ กูไป ”

“ กูก็ด้วยแล้วมึงอ่ะ ” ทั้งพายุและวายุรีบตอบรับทันทีสำหรับพวกเขาแล้วการได้ผ่อนคลายและมีสาวสวยข้างกายเอาอกเอาใจหลังจากที่ผ่านความตึงเครียดของการคุยงานมาแล้ว แต่วายุก็ต้องหันไปถามอีกคนที่ยังนั่งนิ่งอยู่

“ อืม ” อคิณ ตอบออกมา เขาก็ยังเป็นเขา ยังคงใช้ชีวิตหาความสุขของเขาอยู่ตลอดเวลาถึงแม้ว่าที่คอนโดเล็กของเขาจะมีคนรออยู่ แต่อคิณ ก็ไม่คิดจะสนใจเขายังมี ผู้หญิงอีกมากเวลาที่เขาต้องการ ทำเรื่องอย่างว่า แต่คนที่อยู่คอนโดเล็กเขาก็ยังต้องการเธออยู่ตลอด

The Former

ชั้นสองโซนวีไอพีที่เป็นห้องส่วนตัวของผับนี้ มีสี่หนุ่มหน้าตาดีนั่งดื่มกันความสุขทางกายและก็นั่งดื่มแอลกอฮอล์กันอยู่เพราะข้างกายของแต่ละคนมีสาวสวยที่เข้ามาปนเปอ พวกเขา อคิณเองก็เช่นกัน เขายังคงใช้ชีวิตเสพสุขในเรื่องพวกนี้อยู่ตลอด

“ ไอ้อคิณ มึงยังไม่อิ่มอีกเหรอวะ ”

คนที่นั่งอยู่ตรงข้ามเพื่อนของตัวเองเอ่ยคำนี้ขึ้นมาเพราะอคิณแทบจะจับสาวสวยข้างบนตักมันกระเเทกอยู่แล้ว และที่ต้องถามเพราะวันนี้อคิณเพิ่งทำเรื่องอย่างว่ากับเนยหวานมาหมาดๆ อีกด้วย

“ เออ ให้คนของมึงเปิดห้องให้กู ”

คนอย่างอคิณเขาทำงานหนักมาก ก็ย่อมต้องการระบายอารมณ์ออกมา คำพูดของอคิณทำให้โฟมที่เป็นเจ้าของผับส่ายหัวให้เพื่อนตัวเอง แต่ก็ยอมทำตามที่เพื่อนบอก อย่างน้อยเวลามันเอาผู้หญิงคนไหน มันก็ไม่เคยทำให้เนยหวานเห็น ต่อให้มันจะโครตเชี้ย แต่ก็เชี้ยลับหลังเนยหวาน

“ กูละสงสารเนยหวานชิบหาย ไออคิณทำตัวโครตส้นตีน ”

หลังจากที่อคิณออกไปหาความสุขแล้ว พายุก็พูดขึ้นมา หากมันพลาด เนยหวานก็จะซวยไปกับมันด้วย ต่อให้รู้ดีว่า เพื่อนจะป้องกันดีขนาดไหน

“ ทำใจ เพราะมันไม่ปล่อยเธอ ” แล้วสามหนุ่มก็พากันปลงไปกับความเลวของเพื่อนคนนี้ แล้วนั่งดื่มกับสาวๆที่นั่งอยู่ในห้องนี้ต่อ

ด้านเนยหวาน

หลังจากที่อคิณกลับไปแล้วเธอก็พาร่างกายที่อ่อนล้าของตัวเองมาล้างคราบความสกปรกที่คนอย่างอคิณทำเอาไว้ เธอมองตัวเองอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ภายในห้องน้ำ เเล้วมองรอยบนตัว รอยแดงจ้ำทั้งเก่าและใหม่ที่อยู่บนร่างกายเธอ มันตอกย้ำให้เธอซ้ำๆ ในสิ่งที่เธอเกลียดที่สุด

“ พี่อคิณ เนยหวายเกียจพี่ เลว ”

เธอด่าเขาออกมาทุกครั้งแต่มันก็ทำอะไรไม่ได้ เธออยากหลุดจากวงจรอุบาทนี้สักที อคิณทำเหมือนเธอไม่ใช่คน เขาย้ำยีเธอจนบางครั้งแทบบไม่ไหว เนยหวานจัดการตัวเองอยู่นาน จนเธอเดินออกมาจากห้องนอน ถึงได้ยินเสียงโทรศัพท์ของตัวเอง ที่ดังขึ้นมา และคนที่โทรมาก็คือลูกน้องของอคิณ

“ ฮัลโหลค่ะ ” เสียงหวานรับสายและพูดกับคนที่โทรเข้ามา ดอนลูกน้องของอคิณที่ได้คำสั่งจากอคิณเลยพูดขึ้น

“ คุณอคิณให้ผม เอาของมาให้คุณเนยหวานครับ ตอนนี้ผมอยู่หน้าห้องของคุณ ” บอกคนของเจ้านายเพียงเท่านั้น

“ ค่ะ ” แล้วร่างบางก็พาตัวเองเดินมาเปิดประตูห้อง ก็พบว่าลูกน้องของเขายืนอยู่จริงๆ

“ ของอะไรเหรอคะ ” เธอเห็นเป็นกล่องใหญ่ เลยถามออกมา

“ ชุดครับ และก็นี้ คุณอคิณให้ผมซื้อของโปรดคุณเนยหวาสมาให้ครับ ”

ดอนบอกและยื่นของให้กับผู้หญิงตรงหน้า เนยหวานเลยรับเอาไว้ เพราะอคิณชอบทำเเบบนี้ทุกครั้งที่เขาทำเธอหนัก บางครั้งก็เป็นปีศาจร้าย บางครั้งก็ทำเหมือนดี จนเธอปรับตัวปรับอารมณ์ตามไม่ทัน

“ ขอบคุณค่ะ ”

เนยหวานตอบเพียงสั้นๆ แล้วเธอก็กลับเข้ามาในห้องอีกครั้ง ของที่อคิณซื้อให้ เธอแทบไม่สนใจและไม่เปิดดูอีกด้วย เธอวางไว้อย่างนั้น แม้แต่อาหารที่เป็นของโปรดเธอ เธอก็เลือกที่จะไม่กินมัน ความอ่อนล้าและความเพลียสะสม ทำให้เนยหวานกลับเข้ามาในห้องนอนของเธอ แล้วพาร่างกายมานอน และหวังว่าคืนนี้อคิณจะไม่กลับมานอนทีนี้ แต่เธอคงคิดผิด อคิณที่ปลดปล่อยความอยากกับผู้หญิงที่เขาจ่ายเงินเสร็จแล้ว เขาก็กลับมานอนกับเนยหวานที่คอนโดเล็กของเขา